0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش

نیک زی | نقدی بر نمایش ترن : تئاتر ارزشمند اما کم‌عمق




ترن نوشته و کار حمیدرضا آذرنگ تئاتر ارزشمندی است که از دقیقه‌های آغازین دغدغه‌های نویسنده و کارگردان را نمایان می‌کند. هفت سرباز ایستاده بر مکعب‌های سفید در گوشه صحنه گواه یک نمایش زیبا از جنگ و ایثار و شهادت است. اما در گوشه سمت راست اتفاق دیگری می‌افتد. بازیگر نقش نویسنده نشسته است و تا دهان باز می‌کند تمام حس خوب مکعب‌های سفید و سربازان ایستاده بر آن با لباس‌های خاکی و پوتین‌ها محو می‌شود. نویسنده می‌گوید: می‌خواهم درباره نوشتن نمایش‌نامه جنگی با شما صحبت کنم. شروع می‌کند به گفتن موارد لازم برای نوشتن یک نمایش‌نامه جنگی! اما تماشاگران برای دیدن نمایش به سالن رفته‌اند نه آموختن نمایش‌نامه‌نویسی. به‌هرروی نمایش آغاز می‌شود.
درام بر پایه رابطه نویسنده و سربازان شهید نوشته شده است. بخش عمده‌ای از نمایش به گفت‌وگوی آنها می‌گذرد که گاه ملال‌انگیز است. نویسنده می‌خواهد شهدا را از آسمان به زمین بیاورد؛ براساس قراردادی که خود می‌نویسد.
نمایش در قسمت‌های مختلف درباره پدر و مادر شهدا، فرزندان شهدا، همسران آنها و رفتار مدیران جامعه پس از جنگ با آنهاست. به نظر می‌رسد نویسنده به‌طور دقیق درباره زوایای زندگی خانواده‌های شهدا پژوهش کرده و به نتایج درستی هم رسیده اما در بیان دراماتیک به نتیجه خوبی نرسیده است.
مهم‌ترین مشکل نمایش استفاده از نویسنده برای ارتباط بین صحنه‌هاست. نویسنده گاه شروع به سخنرانی می‌کند. تئاتر که سخنرانی نیست. یا برعکس سخنرانی که تئاتر نیست. از این مشکل بزرگ که بگذریم در خود صحنه‌ها هم تطویل مشکل بزرگی است. نویسنده گفت‌وگوها را طولانی نوشته است که گاه به سرانجام هم نمی‌رسد. حتی موضوع‌های درخشان نمایش مثل پرسش‌های فرزند شهید از پدرش، که برخلاف تصور درباره شهادت و ایثار و جهان پس از مرگ نیست و درباره چگونه تعمیرکردن شیر آبی است که چکه می‌کند در اجرا و بیان دراماتیک با تطویل و گفت‌وگوهای کشدار خراب می‌شود. گویا نویسنده مجرب و پرتوان نمایش‌نامه چندان به بار معنایی واژگان در نمایش توجه نکرده و آنها را پس از نوشتن به‌دقت پیرایش نکرده است. در صحنه دردناک و متأثرکننده انتظار پدر شهید در ایستگاه قطار که بسیار خوب اندیشیده شده یک جمله تمام حس خوب صحنه را از بین می‌برد. پدر می‌گوید: پسرم منو می‌زنه؟ تمام بار معنایی صحنه و فکر درخشان پشت آن خراب می‌شود. فکر زدن یک پدر پیر به دست یک پسر جوان مشمئزکننده است و نمی‌توان پذیرفت یک پسر جنگ‌رفته به‌خاطر رفتار زشت پدر، او را کتک بزند. کاربرد این عبارت نشانه یک تضاد عمیق بین واقعیت و درام در نمایش‌نامه است که در سایر بخش‌های آن نیز به چشم می‌خورد. در صحنه‌های کارگران افغان، که یکی از بهترین صحنه‌های نمایش است، گاه این تضاد در کشاکش کمدی و تراژدی نمایان می‌شود. تصویر تیپ افغان‌ها در نمایش و سینمای ایران تصویر کمدی است. اما در واقعیت چنین نیست و به‌ندرت افغان‌ها رفتار و گفتار کمدی دارند. اگر نمایش‌نامه در این پرده بر بخش تراژدی وطن و شهادت متمرکز می‌شد صحنه‌های ماندگار خلق می‌شد. در صحنه خواهر شهید و شوهر جانبازش این تضاد در گفتار جانباز پیدا می‌شود. او به کارگر ترن، که دختری ١٠ساله به نام زیبا دارد، می‌گوید: اگر اینها (شهدا) نبودند حالا اسم دخترت جمیله بود و ما همه عربی می‌رقصیدیم. این جمله بزرگ‌کردن صدام است. چگونه ممکن است کشوری، که آمریکایی‌ها رهبرش را از چاهکی بیرون کشیدند، بتواند ایران را چنان مسخر خود کند که حتی زبانش عوض شود؟ کاری که مغول‌ها، به پشتوانه‌های بسیار بزرگ‌تری که داشتند، با ایران نتوانستند بکنند! مغول‌ها با خشونت وحشیانه هیچ ردی از خود در ایران باقی نگذاشتند و عرب‌ها ایرانیان را نتوانستند عرب کنند.
بنابراین به نظر می‌رسد نمایش ترن هر چند بار احساسی و اجتماعی که بر دوش بازماندگان شهداست را به‌خوبی فهمیده است، اما در تحلیل سیاسی و اجتماعی درمی‌ماند. این درماندگی به ارائه تصویر‌های غیرواقعی منجر می‌شود. در اجرا هم نمایش ترن اختلال‌هایی دارد که به چند مورد آن اشاره می‌کنم. اگر شهدا در عالم بالا هستند و نویسنده با آنها از راه ذهن خود ارتباط برقرار می‌کند، پس گفت‌وگوهای رودرروی او با آنها بر چه منطقی استوار است؟ نویسنده و کارگردان می‌توانست شهدا را در بالای دکور جایی که مثل یک ترن ساخته شده است نگه دارد و نویسنده همیشه رو به تماشاگران با آنها ارتباط برقرار کند. اما این اصل گاه می‌شکند و شهید و نویسنده رودررو می‌شوند. یا در صحنه دیگر همسر شهید عکس او را خاک می‌کند. اینجا خاک تمثیلی است و بازیگران با تکان‌دادن دست‌هایشان خاک را نشان می‌دهند. اما عکس واقعی است. عکس خاک می‌شود. اما چون ابزار نمایش (خاک و عکس) تناسب ندارند عکس همچنان دیده می‌شود. وقت رفتن، همسر شهید عکس را برمی‌دارد و می‌رود. اما درادامه باز گفته می‌شود عکس خاک شده است. از این نمونه‌ها در نمایش زیاد است.


گــــرد آوری : نیکـــــ زی

https://t.me/neekzee

منبع : روزنامه شرق

نویسنده : جواد رنجیر 




  نیک زی |  نقدی بر نمایش ترن : تئاتر ارزشمند اما کم‌عمق
چهارشنبه 4 اسفند 1395 - 10:35:42 287 آخرین بازدید : شنبه 30 شهریور 1398 - 19:09:52 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

نیک زی | از سروش جمشیدی چه می دانیم

ورک‌شاپی از نیایش شرقی و شب‌های کویر در نپال

نیک زی | مرور سینمای معاصر آمریکای لاتین در خانه هنرمندان

نیک زی | «اذان صبح» بنیامین برای قهرمانان پلاسکو

خط‌نگاره‌های ابراهیم حقیقی در گالری سهراب به نمایش درآمد

کتاب «بر یال اسب سفید» اثر احمدرضا احمدی برای نوجوانان منتشر شد

برگزاری اولین دوره اعطای نشان انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی همزمان با روز جهانی عکاسی و سخنان کمال خرازی

«پاشیده» در پارکینگ عمومی : تجربه مرز فرسودگی در زیستی مشترک با مخاطب

((تئاتر حرفه‌ای شهر تهران)) صاحب سردری با الهام از پرده‌های نمایش و نتهای موسیقی

«فروشنده» در بفتا از «خدمتکار» کره‌ای جا ماند

اجراهای ناتمام «لامبورگینی» با حضور حمید صفت

انتقاد از حرف‌های قهوه‌خانه‌ای درباره ادبیات

نیک زی | پروژه بین ‏المللی «صد سال موسیقی ایران برای پیانو»

مونودرام «کارناوال دوزخ» دانشگاه تهران هشتمین دوره ی خود را کلید زد

باران کوثری در «فعل» بازی می کند

پائولو کوئیلو از تاثیر رمان «کیمیاگر» و دیدگاه‌هایش به هستی می گوید

خلیج فارس روی سرامیک در کوش آداسی

جشنواره تجسمی فجر بین دانشجویان هنر از چه جایگاهی برخوردار است ؟

اصغر فرهادی درباره ی بازی امشب ایران - پرتغال اظهارنظر کرد

نمایشگاه «لعل خاموش»با آثار نقاشیخط سومین دوره خود را برگزار می کند

نیک زی | «درخت»های علیرضا اسماعیلی به‌نمایش درمی‌آیند

سفر 2000 کیلومتری هنرمند موسیقی نواحی برای بیان مشکلات با رییس‌جمهور

مذاکره کریستوفر نولان برای کارگردانی جیمز باند

نیک زی | برگزاری نمایشگاه دائمی عکس «خانه نمایش»

دی کاپریو بعد از تماشای کدام فیلم درباره دریاچه ارومیه نوشت؟

نمایشگاه کتاب «ماریو بارگاس یوسا» در زندان

نیک زی | اکران فیلم ((زنده باد...)) خسرو سینایی در خانه هنرمندان

نیک زی | مسعود کیمیایی امشب میهمان «سینما دو» می‌شود

«دلم می‌خواد» فرمان آرا جهانگردی خود را آغاز می کند

راهیابی نقاشی یک دختر افغان به جمع 20 نقاشی برتر مسابقات برنامه جهانی غذای سازمان ملل

30000 دلار برای اثر هنری از ترامپ

در یازدهمین جشن انجمن منتقدان زیر سایه حواشی پررنگ چه گذشت

مراسم یادبود یدالله صمدی امروز برگزار می‌شود

نمایشگاه «رز و زنگار» رضا نصرتی در تهران

نیک زی | سرقت نقاشی 2500 پوندی «بتمن»

گلایه سرپرست گروه«لیان» از کارشکنی مسوولان سالن میلاد

نقاشی‌ هایی از 9 هنرمند با عنوان ((آپامه)) با موضوع طبیعت روی دیوار

نیک زی | قسمت اول مجموعه ادای دین با نام «توران خانم»

«از روی جلد» خواندنی شد بر روی پیشخوان آمد

نیک زی | «چهره /تصویری از خود» به روایت فریدون آو: نه غیب‌گو هستم نه تاریخ‌دان

نیک زی | «نیکول کیدمن» دوست دارم هر 18ماه در فیلم یک کارگردان زن بازی کنم

کلوپ عکس «فوکوس» و میکائیل بایزیدی بهترین های ab Awards 2017 هند شدند

چرا درخواست خواننده ترک «الیاس یالتین‌تاش» برای اجرا در ایران رد شد ؟؟

فرصتی خوبی که در مراسم تحلیف برای دیده شدن صنایع دستی ایران ایجاد گردید

پنه‌لوپه‌ کروز از نبوغ اصغر فرهادی می‌گوید

سیدعلی صالحی در «بودایی درنده» خطاب به «آنگ سان سوچی» چه نوشت ؟

غبطه ایزابل آلنده به خالق «هری پاتر»

نیک زی | برپایی دومین گردهمایی اعضای کمپین «من طراحم»

افشین هاشمی در «من شاه ریچارد بودم»

نیک زی | نقاشی آبرنگ منظره زیبا 3