0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش

نیک زی | نقدی بر نمایش ترن : تئاتر ارزشمند اما کم‌عمق




ترن نوشته و کار حمیدرضا آذرنگ تئاتر ارزشمندی است که از دقیقه‌های آغازین دغدغه‌های نویسنده و کارگردان را نمایان می‌کند. هفت سرباز ایستاده بر مکعب‌های سفید در گوشه صحنه گواه یک نمایش زیبا از جنگ و ایثار و شهادت است. اما در گوشه سمت راست اتفاق دیگری می‌افتد. بازیگر نقش نویسنده نشسته است و تا دهان باز می‌کند تمام حس خوب مکعب‌های سفید و سربازان ایستاده بر آن با لباس‌های خاکی و پوتین‌ها محو می‌شود. نویسنده می‌گوید: می‌خواهم درباره نوشتن نمایش‌نامه جنگی با شما صحبت کنم. شروع می‌کند به گفتن موارد لازم برای نوشتن یک نمایش‌نامه جنگی! اما تماشاگران برای دیدن نمایش به سالن رفته‌اند نه آموختن نمایش‌نامه‌نویسی. به‌هرروی نمایش آغاز می‌شود.
درام بر پایه رابطه نویسنده و سربازان شهید نوشته شده است. بخش عمده‌ای از نمایش به گفت‌وگوی آنها می‌گذرد که گاه ملال‌انگیز است. نویسنده می‌خواهد شهدا را از آسمان به زمین بیاورد؛ براساس قراردادی که خود می‌نویسد.
نمایش در قسمت‌های مختلف درباره پدر و مادر شهدا، فرزندان شهدا، همسران آنها و رفتار مدیران جامعه پس از جنگ با آنهاست. به نظر می‌رسد نویسنده به‌طور دقیق درباره زوایای زندگی خانواده‌های شهدا پژوهش کرده و به نتایج درستی هم رسیده اما در بیان دراماتیک به نتیجه خوبی نرسیده است.
مهم‌ترین مشکل نمایش استفاده از نویسنده برای ارتباط بین صحنه‌هاست. نویسنده گاه شروع به سخنرانی می‌کند. تئاتر که سخنرانی نیست. یا برعکس سخنرانی که تئاتر نیست. از این مشکل بزرگ که بگذریم در خود صحنه‌ها هم تطویل مشکل بزرگی است. نویسنده گفت‌وگوها را طولانی نوشته است که گاه به سرانجام هم نمی‌رسد. حتی موضوع‌های درخشان نمایش مثل پرسش‌های فرزند شهید از پدرش، که برخلاف تصور درباره شهادت و ایثار و جهان پس از مرگ نیست و درباره چگونه تعمیرکردن شیر آبی است که چکه می‌کند در اجرا و بیان دراماتیک با تطویل و گفت‌وگوهای کشدار خراب می‌شود. گویا نویسنده مجرب و پرتوان نمایش‌نامه چندان به بار معنایی واژگان در نمایش توجه نکرده و آنها را پس از نوشتن به‌دقت پیرایش نکرده است. در صحنه دردناک و متأثرکننده انتظار پدر شهید در ایستگاه قطار که بسیار خوب اندیشیده شده یک جمله تمام حس خوب صحنه را از بین می‌برد. پدر می‌گوید: پسرم منو می‌زنه؟ تمام بار معنایی صحنه و فکر درخشان پشت آن خراب می‌شود. فکر زدن یک پدر پیر به دست یک پسر جوان مشمئزکننده است و نمی‌توان پذیرفت یک پسر جنگ‌رفته به‌خاطر رفتار زشت پدر، او را کتک بزند. کاربرد این عبارت نشانه یک تضاد عمیق بین واقعیت و درام در نمایش‌نامه است که در سایر بخش‌های آن نیز به چشم می‌خورد. در صحنه‌های کارگران افغان، که یکی از بهترین صحنه‌های نمایش است، گاه این تضاد در کشاکش کمدی و تراژدی نمایان می‌شود. تصویر تیپ افغان‌ها در نمایش و سینمای ایران تصویر کمدی است. اما در واقعیت چنین نیست و به‌ندرت افغان‌ها رفتار و گفتار کمدی دارند. اگر نمایش‌نامه در این پرده بر بخش تراژدی وطن و شهادت متمرکز می‌شد صحنه‌های ماندگار خلق می‌شد. در صحنه خواهر شهید و شوهر جانبازش این تضاد در گفتار جانباز پیدا می‌شود. او به کارگر ترن، که دختری ١٠ساله به نام زیبا دارد، می‌گوید: اگر اینها (شهدا) نبودند حالا اسم دخترت جمیله بود و ما همه عربی می‌رقصیدیم. این جمله بزرگ‌کردن صدام است. چگونه ممکن است کشوری، که آمریکایی‌ها رهبرش را از چاهکی بیرون کشیدند، بتواند ایران را چنان مسخر خود کند که حتی زبانش عوض شود؟ کاری که مغول‌ها، به پشتوانه‌های بسیار بزرگ‌تری که داشتند، با ایران نتوانستند بکنند! مغول‌ها با خشونت وحشیانه هیچ ردی از خود در ایران باقی نگذاشتند و عرب‌ها ایرانیان را نتوانستند عرب کنند.
بنابراین به نظر می‌رسد نمایش ترن هر چند بار احساسی و اجتماعی که بر دوش بازماندگان شهداست را به‌خوبی فهمیده است، اما در تحلیل سیاسی و اجتماعی درمی‌ماند. این درماندگی به ارائه تصویر‌های غیرواقعی منجر می‌شود. در اجرا هم نمایش ترن اختلال‌هایی دارد که به چند مورد آن اشاره می‌کنم. اگر شهدا در عالم بالا هستند و نویسنده با آنها از راه ذهن خود ارتباط برقرار می‌کند، پس گفت‌وگوهای رودرروی او با آنها بر چه منطقی استوار است؟ نویسنده و کارگردان می‌توانست شهدا را در بالای دکور جایی که مثل یک ترن ساخته شده است نگه دارد و نویسنده همیشه رو به تماشاگران با آنها ارتباط برقرار کند. اما این اصل گاه می‌شکند و شهید و نویسنده رودررو می‌شوند. یا در صحنه دیگر همسر شهید عکس او را خاک می‌کند. اینجا خاک تمثیلی است و بازیگران با تکان‌دادن دست‌هایشان خاک را نشان می‌دهند. اما عکس واقعی است. عکس خاک می‌شود. اما چون ابزار نمایش (خاک و عکس) تناسب ندارند عکس همچنان دیده می‌شود. وقت رفتن، همسر شهید عکس را برمی‌دارد و می‌رود. اما درادامه باز گفته می‌شود عکس خاک شده است. از این نمونه‌ها در نمایش زیاد است.


گــــرد آوری : نیکـــــ زی

https://t.me/neekzee

منبع : روزنامه شرق

نویسنده : جواد رنجیر 




  نیک زی |  نقدی بر نمایش ترن : تئاتر ارزشمند اما کم‌عمق
چهارشنبه 4 اسفند 1395 - 10:35:42 146 آخرین بازدید : پنجشنبه 25 مرداد 1397 - 12:34:05 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

نیک زی | موزیک ویدیوی فصل دوم سریال «شهرزاد» با صدای محسن چاوشی و سینا سرلک

نیک زی | صدرنشینی «نگهبانان کهکشان» در سینمای جهان

نیک زی | جراح مغز با «آخرین نفس» به ایران رسید

«بیلی جیفورد» مهم‌ترین جایزه ادبیات غیرداستانی انگلستان ،‌12 فینالیست خود را معرفی کرد

«آپاندیس» رانده شد از فجر و تقدیر شده در مونترال

«حمید هیراد» تنها نیست! نگاهی به پدیده لب‌خوانی خواننده‌ها در کنسرت

نیک زی | امیر تاجیک و باقی قضایا

نیک زی | عکس «میرزا آقا» در سفر تبلیغات انتخابانی حسن روحانی را چه کسی ثبت کرد

نیک زی | یک تابلوی 15 میلیون ‌دلاری از «جکسون پولاک» چوب حراج می خورد

نمود تاثیرات تکنولوژی در نقاشی‌های «من و نیمه‌های من»

نیک زی | اسطوره‌های البرز به روایت «احمد وکیلی»

وقتی پودر تونر به دست یک خطاط به آثار هنری تبدیل می‌شود

نیک زی | یکه‌تازی شخصیت‏های کارتونی در سینمای جهان

نیک زی | جایزه بهترین فیلم جشنواره «اجیال قطر» برای «فروشنده»

نمایش ((بحران آب در ایران)) توسط پرسنل موزه‌ی هنرهای معاصر اصفهان

نیک زی | گرامیداشت سالروز تولد کیارستمی را با پوستری جدید شیشه گران

نیک زی | «شکستنی» فرشین طهماسب درباره زنان در گالری شکوه نهم تیر ماه

خانه ی گیلاردی

آلبوم جدید کاوه آفاق در شهر کتاب «ابن سینا» رونمایی شد

واکنش (( امیر تتلو )) به مرگ تلخ (( آتنا )) در اینستاگرامش

نیک زی | برد پیت در نقش کارشناس هواشناسی

نیک زی | چرا هزینه‌ها و آمار فروش محصولات هنری اعلام نمی‌شود؟

«شیخ جکسون» از مصر و «مردان گناهکار» از کلمبیا راهی اسکار شدند ؟!

فیلم کوتاه «طاقی» راهی جشنواره «تامپره» شد

نیک زی | استفاده از رودخانه میسوری به عنوان مسیر بارزگانی قبل از بوجود آمدن اتوبان ها

زندگی «استیون اسپیلبرگ» و «باب دیلن» در جشنواره فیلم نیویورک

آلبوم جدید پرواز همای وارد بازار موسیقی شد

نیک زی | فراخوان جشنواره منتخب نقاشان آبرنگ ایران در تورنتو منتشر شد

نیک زی | طراحی بسیار جالب مینیمال خانه شناور

داستان پیشتاز اسکار«شکل آب» ، سرقت ادبی است؟!

به دیدن «مونوکسید تهران» با محوریت آلودگی هوا برویم

نیک زی | فرشته ای در غم بال های از دست رفته

فردریک بکمن با «تمام آنچه پسر کوچولویم باید درباره‌ دنیا بداند» بروی پیشخوان آمد

نیک زی | ادای احترام گرافیست‌های جوان به کیارستمی

نیک زی | «چراغ افروخته» علی‏ اکبر شکارچی

نیک زی | اکران مستند «صدوسه روز»به همراه نقد و بررسی

نیک زی | پیکر رکن‌الدین خسروی به ایران منتقل می‌شود

نیک زی | گزارشی از زندگی انسان‌ها در فلات ایران

حضور جناب‌خان در فصل جدید «خندوانه» قطعی شد

جوایز اصلی نهمین دوره جشنواره IBAFF اسپانیا به «روتوش» رسید

پرفورمنس «شهر- بازی» از بامداد افشار با کاگردانی بخش نمایش آتیلا پسیانی

نیک زی | نوریــــــان : فائزه بهارلو گــــالری آتبین

نیک زی | زردوزی؛ هنری به درخشندگی زر

ادبیات و اقتصاد آزادی

نیک زی | دست های هنرمندان از دید خود در نمایشگاه «دست‌هایم» گالری فردا

نیک زی | برنامه گالری‌های تهران در آغاز اسفندماه

30000 دلار برای اثر هنری از ترامپ

احمدرضا احمدی از دلیل ماندگاری سعدی می گوید ؟

اعلام فراخوان بخش «نگاه شخصی» ۱۰ روز با عکاسان

تبریک اینستاگرامی نوید محمدزاده به کیهان کلهر برای ثبت جهانی کمانچه‌