0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش

نیک زی | دال : خلاف جريان رايج نااميدي در حركتيم ( قسمت اول )


در وانفسای ظهور هرروزه گروه های موسیقی تلفیقی در بازار موسیقی ایران، اینکه گروهی بتواند مخاطبان را به یکباره جذب خود کند، کاری است دشوار که نیازمند قریحه خوش در ابتدا و در ادامه تکنیک و برنامه ریزی زیاد است؛ اتفاقی که برای گروه موسیقی ))دال(( افتاده. دال اما از آن گروه هایی است که داستان تشکیلش با اینکه بارهاوبارها دهان به دهان گشته، اما همچنان شنیدنی است؛ گروهی از جوان هایی که هرکدام در کنار حرفه اصلی شان سال ها موسیقی کار کرده بودند و بعد از مدت ها به هم رسیده اند، دوستی و رفاقت کرده اند و حرف اول دوستی را برای گروهشان انتخاب کرده اند. با وجود تمام رفاقت هایی که دارند، به نظر می رسد همین مسئله که شغل اصلی شان موسیقی نیست به کیفیت آثارشان کمک کرده، چراکه حال خودشان را محور موسیقی شان قرار داده اند؛ اگر حالشان خوب باشد، موسیقی شان هم ملهم از همان حال است و اگر حالشان خوب نباشد، اصلا موسیقی ای در کار نخواهد بود. دال در همین مدت کوتاه و تنها با یک آلبوم ))گذر اردیبهشت(( توانسته مخاطبش را طوری جذب کند که نه تنها سالن کنسرت هایشان پر می شود بلکه به تمدید های چندباره هم می رسد. شایان شکرابی: متولد اسفند 67 و پزشک، یزدان بهمنی: دی 61، امین هدایتی:  متولد 62 و معمار، میلاد سعدی: متولد 65، تحصیل کرده مهندسی معدن و غزل مهدوی: متولد 68، کارشناس ارشد روان شناسی، مدرس پیانو و نوازنده، اعضای اصلی دال هستند. در آستانه کنسرتشان در تالار وحدت با آنها به گفت وگو نشسته ایم و نه تنها درباره دال که درباره گروه های موسیقی تلفیقی و سرنوشتشان صحبت کرده ایم. گفت وگویی طولانی، اما خواندنی.


این روزها در وضعیت فعلی جامعه ایران، به ندرت پیش می آید کسی حالش خوش باشد. حال خوش شما از کجا می آید؟

یزدان: از چند منظر می شود به این موضوع نگاه کرد. نمی دانم بیرون از اینجا همه حالشان بد است یا نه، اما با یک نگاه اجمالی می شود به این نتیجه رسید که آنچه در سطح شهر می بینیم، به نوعی نمایانگر درونیات آدم هاست. درباره خودمان، قطعا غیرممکن است که دسته جمعی به صورت آگاهانه تصمیم گرفته باشیم که حالمان خوب باشد. بخشی از این واقعیت، حاصل اتفاقاتی است که ما را به واسطه موسیقی به هم نزدیک کرده است. در حین تولید، اتفاقاتی که می افتاد برای خودمان لذت بخش بود و بعد دیدیم که مخاطب هم متوجه این اتفاقات شده و همین مهر تأییدی بر تمام زحماتی بود که کنار هم کشیدیم. وقتی کاری را تولید می کنید و به ثمر می رسد، به این معنی است که اولا وقتی خودتان به نتیجه نگاه می کنید، از آن راضی هستید و ثانیا استقبال مخاطب را می بینید كه حال خوبی در شما ایجاد می شود. از سوی دیگر نباید فکر کنیم که با انرژی و امید کارکردن، دقیقا به این معنی است که شخص، درون خیلی شاد و خوشحالی دارد. اتفاقا یک جور واکنش است نسبت به چیزی که بیرون می بینید و فکر می کنید شاید راه حل این است که غم و اندوه و ناامیدی را تأیید نکنید که تأییدکردن می تواند به معنی تداوم بخشیدن به آن باشد. همه ما در جامعه آنچه مایه غم و ناامیدی است را می بینیم، اما فکر می کنیم برای کمتر اعتبار قائل شدن برای این اندوه خوب است که از انفعال و بی حرکتی خارج شویم.

غزل: در تأیید صحبت های یزدان می گویم که انصافا باوجود همه مسائل و مشکلاتی که در جامعه ما در حیطه های مختلف اجتماعی و اقتصادی و... وجود دارد، بخشی از این حال خوش نتیجه تجربیات تک تک ما در زندگی و تجربه جمعی دوستی مان است. حال خوشی که در ما جریان دارد، در هنگام خلق یک اثر موسیقایی که به شدت به حس مرتبط است نمود پیدا می کند؛ یعنی این حال خوش ساختگی و متظاهرانه نیست و نتیجه حس وحال درونی همه ماست، در هر زمینه ای که همکاری می کنیم. نکته دیگر اینکه ما همیشه در این حال خوش نیستیم. ما هم قطعا، هم در زندگی شخصی دچار تنش هایی می شویم و هم در کار گروهی اختلاف نظرها و اصطکاک هایی داریم و روزهایی داریم که صدای موسیقی مان، صدای امید یا ناامیدی است، اما با توجه به جریان رایج غم و اندوهی که در آثار هنری می بینیم، ترجیح دادیم حداقل برای آلبوم اول روی بخشی دست بگذاریم که رو به امید و شور و نشاط است. چون فکر کردیم به عنوان یک سری جوان دهه شصتی که خودمان را در مقابل جامعه مان و جوان های دیگری که موسیقی مان را گوش می دهند مسئول می دانیم، این مسیر می تواند انتخاب بهتری از جریان رایج ناامیدی باشد. حتی قطعاتی داشتیم که خیلی دوستشان داشتیم، اما چون با این تفکر مغایرت داشت از آنها صرف نظر کردیم، چون می خواستیم این ترکیب فکری حفظ شود. قطعا آن آهنگ ها هم در جای دیگری استفاده می شود؛ یعنی بخشی از این ماجرا از دل و وجود و شخصیت ما آمده و بخشی هم عامدانه بوده و انتخابش کرده ایم.

بااین حساب ممکن است در آلبوم بعدی تان قطعاتی با فضای دیگری هم بشنویم.

غزل: بله حتما. برایمان مهم است که هر اثر به عنوان یک مجموعه انسجام کلی داشته باشد.

میلاد: درباره موج ناامیدی که بیرون است باید بگویم که شاید به خاطر همین موج است که حالا خیلی به نظر می آید حال ما خوب است. چون ما به سمت و جهتي نرفتیم؛ مثلا به این سمت نرفتیم که کارمان بازاری باشد. یعنی به سمتی نرفتیم که حالمان را خراب کنیم.

یزدان: فکر می کنم متفق القول باشیم که وقتی در یک حیطه هنری کار می کنیم، اگر خودمان را به یک برچسب محدود کنیم، جفاکردن به خود هنر و هنرمند است. در جریان تولید یک اثر هنری، به عنوان تعدادی انسان در یک گروه، با این احتمال مواجه هستیم که فرازونشیب هایمان منجر به تولید آثاری با فضاهای مختلف شود. پس قطعا امکان دارد که در آلبوم های دیگر فضاهای دیگری را تجربه کنیم.

در همین جا از لحاظ حرفه ای لازم است که به آنچه بازار می خواهد هم فکر کنیم؛ بازاری که الان در سیطره آه و ناله است و قطعاتی که این ویژگی را ندارند هم در فضایی متفاوت از کار شما عرضه می شوند. این یک چالش اساسی است.

اولین باری که قطعات گذر اردیبهشت را انتخاب کردید، چطور توانستید تهیه کننده ای را مجاب کنید که کار ما با همین استایل متفاوت می تواند محبوب شود؟

امین: همان زمانی که قطعات را می ساختیم هم به آن بُعد قضیه فکر نکردیم. موسیقی کار خودش را کرد. هیچ وقت تلاشی نکردیم که کسی را مجاب کنیم که موسیقی مان شنیده شود. در هنگام ضبط تک تک ترک های گذر اردیبهشت فقط به فکر موسیقی بودیم و اگر هم اتفاقی افتاده، به خاطر خود موسیقی است. سرمایه این آلبوم را تک تکمان از جیبمان گذاشتیم چون نه تهیه کننده داشتیم، نه اسپانسر. بعد از رونمایی آلبوم با یک تیم حرفه ای آشنا شدیم که جا دارد بابت برگزاری کنسرت و کارهای بعد از رونمایی آلبوم از آنها تشکر کنیم؛ آقایان روغنی و علی رضوی. انتشار آلبوم هم ازسوي نشر جوان صورت گرفت که جای قدردانی دارد. هیچ وقت درگیر این مسئله نشدیم که کارمان بیرون بگیرد یا نه. همیشه به خود موسیقی فکر کردیم و در نهایت هم همین کار خودش را کرد و اثرش را گذاشت و امیدوارم اين روال از این به بعد هم ادامه پیدا کند.

بااین حساب از ابتدای تشکیل گروه، شهرت طلبی تان کم بود.

شایان: مهم ترین کاری که در راستای مورد توجه قرارگرفتن آلبوممان کردیم این بود که به شهرت فکر نکردیم و همین باعث شد ذهنمان باز شود. حالا که موعد شروع کردن آلبوم دوم است، باز حتی کمتر از آلبوم اول به این مسئله فکر می کنیم. چون در آلبوم اول شاید دغدغه ای داشتیم که مخاطب برای خودمان درست کنیم؛ اما حالا که به آلبوم توجه شده و جزء پرفروش ترین های سال بوده، همان دغدغه کوچکی که برای ورود به مارکت داشتیم هم از بین رفته و صرفا به موسیقی مان فکر می کنیم. به همین خاطر فکر می کنم آلبوم دوم حتی خالص تر از اولی باشد.

آنچه می گویید درست است؛ اما فکر می کنم این مسئله به این برمی گردد که حرفه اصلی تان موسیقی نیست و کسب درآمدتان از این راه نیست. گروه های موسیقی در ایران بعد از مدتی دچار اختلافاتی می شوند و از هم می پاشند یا به خاطر جلب توجه مخاطب چنان تغییر رویه می دهند که عملا مخاطبان قدیمی شان را هم از دست می دهند.

شایان: بله این مؤثر است؛ چون کسب درآمدمان از این طریق نیست و می توانیم استقلال مان را بهتر حفظ کنیم.

میلاد: چون می توانیم بعضی چیزها را غیررسمی در نظر بگیریم و به فکر سود و منفعتش نباشیم.

شایان: به همین خاطر است که دال برای همه ما انعکاس عشقمان به موسیقی است؛ به همین دلیل است که به قراردادهای وسوسه انگیز تهیه کنندگان و فروختن خودمان و بازی بازار تن ندادیم. اختیارمان را به دست دیگران ندادیم. دغدغه اول ما موسیقی است و با تفکر تهیه کننده که دغدغه اولش فروختن و پول درآوردن است، جور درنمی آید. البته نقش مفید و مؤثر تهیه کنندگان در معرفی و حمایت از گروه های موسیقی را به چالش نمی کشیم. این موضوع که آلبوم دوم و سوم بعضی از گروه ها رفته رفته ضعیف تر می شود، یکی از دلایلش این است که تهیه کننده فشار می آورد که سر یک موعد مقرر که زمان انتشار است، کار تحویل داده شود. همین طور کامنت هایی می دهند از جمله اینکه این ساز یا این شعر، مورد پسند مردم نیست و باید به شیوه دیگری استفاده شود. همه اینها کیفیت کار را تهدید می کند؛ چون از تیمی چیزی می خواهند که از درونشان نمی جوشد و این طوری می شود که دیگر حال آدم خوب نیست. برای آلبوم دوم هم دوست داریم خودمان مستقل کار کنیم و اگر هم قرار است پشتیبانی در کار باشد، دوست نداریم به شکلی که در ایران مرسوم است، وجود داشته باشد.

آرمان گرایی که در دال وجود دارد، در شکل بیرونی آن هم خودش را نشان می دهد. مثلا در شکل پخش شدن کار که به اصطلاح شانه تخم مرغی نشد. برای کنسرت تالار وحدت برنامه تان چیست؟ چطور می خواهید هم هویت مستقل خودتان را حفظ کنید و هم نوآوری به خرج دهید؟

یزدان: قبلا در قالب فستیوال کنسرت اجرا کرده بودیم؛ اما همیشه متفق القول فکر می کردیم که کنسرت باید تا جایی که امکانش وجود دارد، اتفاقاتی را در بر داشته باشد که مخاطبی که برایش هزینه کرده و وقت گذاشته، صرفا نیاید و موسیقی ما را بشنود؛ چون می توانست آلبوم مان را از سر کوچه تهیه کند و چندین بار بشنود. تصمیم داشتیم که در حد بضاعت مان شبی را رقم بزنیم که خاطره شود. پس به سمت و سویی رفتیم که به موازات موسیقی اتفاقات جذابی را رقم بزنیم. خوش اقبال هم بودیم که با بچه هایی کار می کنیم که هم فکرمان بودند و بدون اینکه خیلی کلنجار برویم، برداشتی از موسیقی داشتند که برایمان خوشایند بود. در نهایت در اجرای شهریور ماه، در تمام ترک هایمان یک اتفاق داشتیم که یا در قالب تصویر بود یا اتفاقات روی صحنه. اجراهای در پیش هم به نوعی تمدید آن اجراهاست. بازنگری انجام دادیم و تغییراتی ایجاد کردیم که امیدواریم اتفاقاتی که در کنسرت های آتی مي افتد، حتی کامل تر از قبلی ها باشد. اسمش را تعریف از خود نگذارید؛ ولی تقریبا هیچ کداممان بازخورد منفی از یک شب کنسرت در شهریور دریافت نکردیم و امیدواریم این اتفاق تکرار شود.

در جشنواره حضور خواهید داشت؟

شایان: از اول هم قرار نبود در جشنواره باشیم؛ چون چند نفر از بچه ها مسافرت هستند و نمی توانند حضور داشته باشند.

پس دلیل شخصی است و اگر این طور نبود دوست داشتید حضور داشته باشید.

یزدان: به غیر از این نمی توانستیم فکر کنیم، وقتی که احتمالش هم وجود ندارد.

کمی درباره کلام و شعر توضیح دهید که چطور این هماهنگی را به وجود آوردید و وجاهتی به شعر دادید که بتوان اثر موسیقایی را روی آن پیاده کرد؟ این جوششی بود یا کوششی؟

غزل: پاسخ را به دو قسمت تقسیم می کنم. بخش اول اینکه پیش از این غزل سرا بودم. با توجه به حیطه مطالعاتی و گنجینه ای که در زمانی که دانشجوی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران بودم، از ادبیات در ذهن داشتم، شعر موزون برایم جذاب تر بود. دال بهانه ای شد که وارد حیطه ترانه سرایی شوم. البته قبل از این هم تجربیاتی داشتم؛ اما به این شکل منسجم در دال اتفاق افتاد. با توجه به سابقه و علاقه ای که داشتم، سعی کردم روی ملودی های دال کلامی بگذارم که بیشتر شبیه به تصنیف باشد تا ترانه. از این جهت که لحن و بیانش همان لحن ادبی باشد که در غزل یا شعر نو می بینیم، نه آنچه در ترانه های عامیانه می بینیم که البته آن هم در نوع خودش جذاب است. البته استثنائی مثل گنجشکک اشی مشی هم وجود داشت؛ اما در مجموع دلم می خواست آن زبان ادبی و بیان شاعرانه روی این ملودی ها جا بگیرد؛ به همین خاطر شباهتی به تصنیف پیدا کرده که سال هاست دیگر روتین نیست. بخش دوم محتواست. شاید باورش برای کسانی که در زمینه هنر کار می کنند، سخت باشد؛ اما موسیقی و شعر و تنظیم در دال آن قدر در هم تنیده که جدا کردنش کار سختی است. ملودی خامی تولید می شود و بعد بچه ها درباره تنظیم آن صحبت می کنند و در همین مرحله حتی مضمون شعر کمی به بحث گذاشته می شود. تک تک افراد حسی را که از ملودی می گیرند، بیان می کنند که شعر می تواند در چه حال و هوایی باشد. در نهایت اینها را با حس خودم هم مقایسه می کنم و شاید حتی به این نتیجه برسیم که این آن چیزی که دلمان خواسته در نیامده و دوباره تغییرش می دهیم و... . فکر می کنم جزء معدود ترانه سراهایی هستم که در تمرین ها و موقع ضبط همراه بچه ها هستم و همان جا تغییراتی که لازم است در شعر ایجاد می کنم و حال و هوا را با هم به مشورت می گذاریم. بارها پیش آمده که روی یک تکه از ملودی شعر گفته ام و بعد تکه بعدی ساخته شده. در نتیجه کلام در موسیقی دال جدا از بقیه ماجرا نیست چون همراه با بقیه اتفاق می افتد و نتیجه تفکر جمعی است و فقط از زبان و قلم من بیان می شود.

پس می شود گفت چتری که زیر آن ایستاده اید، رفاقت است. این می تواند خطرناک باشد، نه؟!

شایان: برداشتتان درست است. دوستی و کار دو مقوله دور از هم است؛ اما اگر بخواهید حس مثبت دوستی را در کار وارد کنید خوب است؛ اما جدیت و اختلاف نظری که در کار وجود دارد، اگر مدیریتی نداشته باشیم، می تواند دوستی را تحت الشعاع قرار دهد.

شما اول دوست بودید؟

شایان: بله

چطور با هم دوست شدید؟

شایان: سال 89 گروهی تشکیل داده بودم. دنبال نوازنده کوبه ای می گشتم و میلاد را پیدا کردم؛ یعنی دوستی به واسطه موسیقی شکل گرفت ولی ادامه پیداکردن دوستی دیگر ارتباطی به موسیقی نداشت؛ چون صدها نوازنده در اطرافمان می آیند و می روند؛ اما ممکن است هیچ کدام این طوری ماندگار نشوند. الان برایمان مهم است که دوستی و کار را از هم تفکیک کنیم؛ یعنی اگر در استودیو حرفی به همدیگر می زنیم، این را درک می کنیم که این به خاطر خصومت نیست و اصلا شخصی نیست. وقتی از استودیو بیرون می آییم، دوستی به همان شکل قبلی ادامه دارد.

یزدان: ظاهرا این کار ساده است، ولی واقعا سخت تر از چیزی است که به نظر می رسد.

ادامه دارد



گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق






  نیک زی |   دال : خلاف جريان رايج نااميدي در حركتيم ( قسمت اول )
شنبه 18 دی 1395 - 13:50:23 301 آخرین بازدید : جمعه 19 مهر 1398 - 15:18:43 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

«ویلم دفو» خرس طلای افتخاری برلین را به خانه می برد

«منشاء» کتاب جنجال آفرین «دن براون» در اسپانیا رفع توقیف شد

اظهارات جدید حامد بهداد درباره کیمیایی ، مشایخی و کیارستمی

شکایت الهام چرخنده از وضعیت حال حاضر خود

کنسرت موسیقی گروه «ترمه» ویژه بانوان برگزار می شود

اوما تورمن از رفتار پرخطر و خشن کوئنتین تارانتینو شکایت کرد

«شام آخر» بهترین فیلم مستند جشنواره کلکته هند شد

انصراف یک گروه از جشنواره تئاتر فجر

قسمت سیزدهم سریال شهرزاد از امروز صبح در سراسر کشور عرضه شد

نیک زی | پاسخ «خندوانه» به انتقاد از رپ‌خوانی

فاطمه معتمدآریا و جشنواره بین‌المللی فیلم شهر و ناسازگاری‌های تهران

23 اثر نمایشی جدید در سالن‌های تئاتر تهران

«حکایت‌شیرین» آثار کهن ادبیات به روایت نقاشی های ایرج اسکندری

10 سال پیش در چنین روزهایی سینمای جهان شوک بزرگی را شاهد بود

خاطرات گذشته در عکس‌های «سبز از یاد رفته»

نیک زی | منتفی شدارسال آثاری از موزه هنرهای معاصر به آلمان و ایتالیا

نیک زی | پیوند فناوری و هنرهای سنتی

مرگ ناتالی وود، دامن رابرت واگنر را گرفت

نقدهایی بر رمان «همسایگی» جدیدترین اثر ادبی «ماریو بارگاس یوسا»

نیک زی | کتاب جدید احمدرضا احمدی برای کودکان

در مراسم دیشب ((تنگه ابوقریب)) رکورددار دریافت سیمرغ شد

دو جایزه اصلی جشنواره بین‌المللی فیلم «هنر روسیه» به فیلم «زرد» رسید

نیک زی | یک اینستالیشن خلاقانه با کتاب

نیک زی | هشتمین روز تئاتر فجر : از ورود هنرمندان به «بادکنک» تا نمایش پربازیگر آملی

کتاب «تاریخچه هفت قتل» برنده جایزه «من بوکر» 2015 سریال می‌شود

نمایش عروسکی «پرواز 745» : نگاهی خلاقانه به دفاع مقدس

عکاسی از محوطه های تاریخی با چاشنی ضرب و شتم

نیک زی | یک نمای جالب با تکه های بلوکی چوب

نیک زی | نامزدهای جوایز بفتا معرفی شدند

نیک زی | برپایی یک نمایشگاه صنایع دستی به‌مناسبت دهه فجر

«ملکه تِرا» داستانی دیگر از نویسنده دراکولا ترجمه شد

نیک زی | پاسخ بازیگر ایرانی فیلم «تراژدی» به شایعات

کمال تبریزی به تعویق دوباره پخش سریال «سرزمین مادری» واکنش نشان داد

«لغو غیرقانونی کنسرت‌ها» جمعی از اهالی موسیقی را به اعتراض در خانه موسیقی واداشت

«جین فوندا» جایزه یک عمر دستاورد سینمایی جشنواره فیلم لومیر را بدست آورد

فیلم‌سازی حاتمی‌کیا در مستند «خواب ابراهیم» حاشیه ساز شد

کودکان کار و کودکان بدسرپرست به روایت «بچه‌خور» بروی پرده ی سینما

نیک زی | نمایشگاهی با موضوع تحریم دارویی علیه ایران برگزار می‌شود

چه کنسرت‌هایی در روزهای آخر پاییز بر روی صحنه است ؟

اشکان خطیبی مجری «پنج ستاره» شد

زن ایرانی در نمایشگاه «بانوی صلح»

نیک زی | حمایت 174 نفر از طنزنویسان و کارتونیست‌ها از حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری

نیک زی | برپایی نمایشگاه آثار کاریکاتوریست فقید ایرانی

مهم‌ترین جایزه رمان تاریخی برنده خود را شناخت

افسانه‌های روسی روی پیشخوان کتابفروشی ها آمد

کشف قدیمی‌ترین نقاشی فیگوراتیو جهان در غار

نیک زی | استقبال از کتاب بازیگر «جنگ ستارگان» پس از مرگ

قیمت‌گذار آثار تهمینه میلانی به تعطیلی نمایشگاه جنجالی ((فیلم هایی که نساختم))

رسوایی بازیگر برنده گلدن گلوب دو روز پس از جایزه گرفتن

«عالیجناب» به شبکه نمایش خانگی آمد