0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش

نیک زی | «چهره /تصویری از خود» به روایت فریدون آو: نه غیب‌گو هستم نه تاریخ‌دان



چهره تصویری از خود به روایت فریدون آو نه غیب‌گو هستم نه تاریخ‌دان


 پاسخ های کوتاه به سؤال های بلند. این خصلت گفت وگوهای اینترنتی است و البته وقتی پای <<فریدون آو>> در میان باشد، این خصلت پررنگ تر می شود.

دومین گفت وگویمان با <<آو>> هم مکاتبه ای و هر دو البته در ماه آذر، به فاصله یک سال از یکدیگر انجام شد.

مناسبت گفت وگوی قبلی برپایی نمایشگاه <<مکالمه بصری>> در توتال آرتز دوبی بود و مناسبت این یکی

نمایشگاه گروهی <<چهره>> / تصویری از خود>> در سه گالری آران، لاجوردی و اُ. البته کیوریتور هر دو،<<آو>> بود.

فریدون آو طراح، نقاش و مجسمه سازی حاذق و از پیشگامان هنر معاصر ایران، محسوب می شود.

آو، متولد ۱۳۲۴ در تهران و فارغ التحصیل رشته هنرهای کاربردی برای تئاتر از دانشگاه آریزونا و زیباشناسی فیلم از دانشگاه نیویورک است.

این نقاش، مقطعی از تحصیلاتش را هم در دانشگاه نیویورک سپری کرده است. او کار هنری اش را در زمینه تئاتر آغاز کرد و به طراحی پوستر،

صحنه، لباس و نورپردازی نمایش&lrm;ها &lrm;پرداخت. از زمان تأسیس تئاترشهر تهران در سال&lrm;های ١٣٥٠، طراح دائمی آنجا بود.

گالری زند در تهران و گالری هایدن- زند در واشنگتن آمریکا در دهه ٧٠ میلادی به سرپرستی هنری او اداره می شدند و

سال ها <<۱۳ ونک>> را اداره می کرد که به اصرار خودش، نه یک گالری، که اتاقی برای ارائه آثار پیشتاز هنری بود.

فریدون آو که هم نسل نقاشانی مانند حاجی زاده، زنده رودی و محصص ها بوده، هم اکنون از همه هم نسلانش فعال تر است؛

چه از نظر کار شخصی و چه از لحاظ کار فرهنگی. مجموعه آثار او اغلب ترکیب مواد روی تصاویری است که

از بوم پلات گرفته شده اند و روی آنها خطوطی با رنگ و به شکل تقریبا بی نظم آورده شده است.


در این مجموعه، با دو زیرمجموعه <<چهره>> و <<تصویری از خود>> روبه رو هستیم.

شاید بتوان گفت در مجموعه <<چهره>>، حقیقتا با انتخاب های شما روبه رو هستیم.

چون شما این آثار را در طول سال ها، برای مجموعه شخصی تان جمع آوری کرده اید و در یک بازخوانی مجدد، به نمایش گذاشته اید.

آیا می توان گفت نمایشگاه چهره به پسند فریدون آو نزدیک تر است؟ به خود فریدون آو؟ آیا می توان گفت نمایشگاه چهره یک خودنگاره و self-portrait از فریدون آو است؟

بله، هرکس هرکاری می کند چه خودآگاه چه ناخودآگاه، تصویری از خود است.

در جهان هنر امروز، رویه های خاصی به وضوح دیده می شوند. امروز بخش بزرگی از هنر نه بر تولید (production) که بیشتر بر انتخاب (selection) و

ارائه (presentation) متمرکز شده است. این دقیقا همان کاری است که یک کیوریتور هم انجام می دهد.

آیا می توان گفت آثار هنری در دستان یک کیوریتور انبوهی از حاضر-آماده ها یا Ready made ها هستند که انتخاب و ارائه می شوند؟

شما با این نظر همراه هستید؟ و درنتیجه تنها در مقام انتخاب و ارائه، خود را هنرمند نخست این مجموعه می بینید؟

 بله با کمک دوستان و همکاران و تمام 71 سال تجربه از سوی دیگر، در کمتر از یک دهه گذشته، بستر فناوری اطلاعات،

شرایط جدید و عجیبی را در رسانه و هنر رقم زده است. اگر کسی یک blog، یک صفحه facebook یا یک کانال Telegram داشته باشد در واقع دبیر و سردبیر این صفحات است. یا اگر به یک حساب

Instagram سری بزنیم، بالقوه با یک مجموعه curateشده از تصویر و متن روبه رو هستیم که حالا زیرساخت دریافت آنی بازخورد مخاطبانش را هم در خود دارد. عملا کسی که یک حساب  Instagram

یا چیزی از این دست دارد، می تواند ردای یک curator را برتن کند. هرچند این ردا بسیار برایش گشاد باشد. به نظر شما عمومي شدن عکاسی، فیلم سازی، آهنگ سازی، رسانه، curating و ...

این بیش از حد در دسترس بودن بسیاری چیزها، یک فرصت است یا تهدیدی که بیماری سهل انگاری را بیش ازپیش رواج می دهد.

 شاید فرستنده عمومی باشد، ولی گیرنده انحصار به فرد است.

در مقدمه کتاب <<فریدون آو طراح>> بیان شده گویا یک مجموعه سه جلدی در دست تهیه بوده که جلد دوم آن <<فریدون آو هنرمند>> و جلد آخر آن <<خود فریدون آو>> است.

عنوان اخیر بسیار جذاب است. درواقع تا حدودی می توان گفت ادعایی بزرگ است. کتابی که چنین عنوانی بر خود دارد: <<خود فریدون آو>> این پروژه به کجا کشید؟ آیا این تقسیم بندی و نام گذاری ایده خود شما بود؟

 پروژه این سه جلد تقسیمی بود از کارهایی که تابه حال من کرده ام از جمله طراحی، نقاشی و مجموعه داری. طراحی چاپ شده، نقاشی عید امسال چاپ می شود و متن هایی که نوشته ام.

همان طور که می بینیم، جهان تصاویر امروز انبانی از پدیده ای نوظهور به نام selfi شده است.

مردمانی هستند بی وقفه مشغول نوشتن جملاتی هستند که به آن status گفته می شود و این محتوا را در بستری باز و در دسترس با انبوهی از مخاطبانشان به اشتراک می گذارند.

آیا به نظر شما عموم انسان ها قصد دارند تصویرشان، آن حال وهوایشان را به نمایش بگذارند؟ خود واقعی شان را نشان دهند؟ یا تصویری که می پسندند و در ذهن می پرورانند را از خودشان به نمایش بگذارند؟

 نمی دانم!

اگر نگاهی به تاریخ هنر معاصر بیندازیم، شاید هیچ کس به اندازه سیندی شرمن (Cindy Sherman) خودش را موضوع آثارش قرار نداده باشد.

اما در هیچ یک از آنها او به ساختن تصویری از خود نمی پردازد. او عامدانه خودش را دستخوش تغییر کرده و تصویری کاذب از خود ارائه می کند.

او نمی خواهد تصویری از خود ارائه کند (اینجا ممکن است ادعا کنیم حتی اگر می خواست هم نمی توانست).

ممکن است کسی مدعی شود مردمان امروز سعی دارند بی وقفه از خود تصاویر کاذب ارائه کنند و هنرمندان هم نه تنها از این جماعت جدا نیستند،

بلکه از موفق ترین آنها هستند. چقدر با این دیدگاه توافق دارید؟ آیا واقعا یک هنرمند تلاش می کند خود واقعی اش را به تصویر بکشد؟

آیا اساسا می توان تصویری از <<خود>> ارائه کرد. آیا صادق یا کاذب بودن این تصویر اساسا مهم است؟

چه بخواهند چه نخواهند هرکاری که هنرمند می کند اشاره ای به زاویه دیدار به کل است.

در مجموعه <<چهره>>، در گالری لاجوردی، که گزیده ای از مجموعه شخصی شما بود، تعدادی ماسک هم در میان آثار و اشیای ارائه  شده دیده می شد؛

ماسک هایی شاید متعلق به فرهنگ قبایل بدوی، شاید در آفریقا یا آمریکای لاتین، نمی دانم... . اما به نظرم حضور این ماسک ها می توانست در خود اشاراتی هم داشته باشد.

اگر بخواهم سؤال قبل را به نحو دیگری تکرار کنم باید به ماسک ها اشاره کرد. چقدر دیگر آثار ارائه شده در این نمایشگاه با این نقاب ها متفاوت یا مشابه هستند؟

نقاب در فرهنگ هنر کاربردی درواقع برای پوشاندن خود به کار می رفته. برای <<خود>> نبودن. برای <<دیگری>> بودن. شاید هم برای پوشاندن <<خودِ ظاهری>> و

نمایش نمادی از <<خودِ واقعی>>. با کدام یک از این دو ایده بیشتر همراه هستید؟ بقیه آثار این مجموعه یا کل نمایشگاه بیشتر در کدام یک از این دو چارچوب معنا می شوند؟

هردو.

ترجیح می دهید دیگران چه خوانشی از این مجموعه گردآوری شده (کل نمایشگاه تصویری از خود) داشته باشند؟

آیا این مجموعه را به شکل یک گزارش از تصویر هنرمندان معاصر ایران از خودشان ببینند یا مجموعه ای که تلاش می کند تعریف جدیدی از مفهوم <<تصویری از خود>> ارائه کند.

 امیدوارم هر دو.

شاید تمام انسان ها <<تصوّر>>ی از <<خود>> داشته باشند. اما قطعا عده اندکی توان تبدیل این <<تصوّر>> به <<تصویر>> را دارند و

شاید عده بسیاربسیار کمتری هم از این فرایند سربلند بیرون می آیند. به نظر شما چه کسانی در مسیر تبدیل تصوّر به تصویر موفق هستند؟

البته می دانم این پرسش بسیار کلی و فلسفی است و فقط به <<تصویری از خود>> محدود نمی شود چون تبدیل هر امر<<انتزاعی>> و

ناملموس برای <<خود>> به هر امر <<انضمامی>> و ملموس برای <<دیگری>>، می تواند مصداقی برای این چالش رسیدن از

<<تصوّر>> به <<تصویر>> باشد. اما بخش مرتبط با بحث ما آن قسم از تصوّر و تصویری است که واجد <<خودارجاعی>> باشد.

خوشبختانه شما سؤال هایتان را به جواب تبدیل کرديد بنابراین من مجبور نیستم به خودم فشار بیاورم!

عنوان نمایشگاه با هوشمندی <<تصویری از خود>> انتخاب شده است. می توانست <<خودنگاره ها>> هم باشد.

اما در آن صورت دایره تعاریف برای این مجموعه محدود تر و سخت گیرانه تر می شد. درحال حاضر بسیاری از آثار این نمایشگاه در نگاه اول با تصویری از آفریننده آنها مرتبط نیستند.

آیا تعمدی در چنین انتخابی بوده؟ آیا می توان گفت هر اثری که هنرمند تولید می کند یا به طور عام تر هر متنی که تولید می شود یا تصویر <<خود>> مؤلف است یا

تصویر <<دیگری >> در آینه مؤلف؟ (که این دومی هم از <<خود>> مؤلف جدا نیست). اگر با این برداشت موافق هستید، چه چیزی دایره انتخاب های شما را محدود می کرد؟

توضيحي درباره هنرمندهایی که شرکت کردند ندارم. در این نمایشگاه چه با آثار هنری چه بافتن چه موسیقی توضیح دیگری به جز تصویری از خود ندادم بنابراین هدف از این دعوت برداشت شخصی و کاملا انحصار به فردی است.

هم اکنون شما زمان زیادی صرف این نمایشگاه کرده اید، درمجموع، تصویر هنرمند معاصر ایرانی را از <<خود>> چگونه می بینید؟

آیا یک مشابهت یا خصلت آشکار میان این آثار می یابید؟ یا تصویر هنرمند معاصر ایرانی از <<خود>> بسیار متنوع تر از آن می بینید که خصلت مشترکی حتی کم رنگ، در آن دیده شود؟

 منظور این طور نمایشگاه های گروهی در درجه اول اجتماع سازی هنری است، در درجه دوم وادارکردن و مطرح کردن این طور سؤال هاست.

منظور جواب دادن نیست. موقعیت مطرح کردن از زاویه های مختلف است.

آیا تصویر ما از <<خود>>دست ساخته خود ماست یا دست ساخته <<دیگری>>؟

 هر دو.

 شعار بخشی از جنبش فمینیستی در غرب این بود که زنان، <<زن>> متولد نمی شوند، <<زن>> ساخته می شوند.

شاید هم بتوان دایره این افراد را مثلا به اقلیت ها گسترش داد؛ اقلیت های اعتقادی یا مذهبی، اقلیت های سیاسی، اقلیت های قومی و... .

احتمالا در بسیاری از جوامع تصویر این افراد (افرادی که در اقلیت هستند یا در اقلیت پنداشته می شوند) از <<خود>> دستخوش اصلاحات <<اکثریت>>

یا اقلیت های قدرتمند می شود. آیا تصویر این طبقه از <<خود>>دست ساخته خودشان است یا دست ساخته <<دیگری>>؟

 هر دو

 در این نمایشگاه چقدر تشابه و تفاوت میان هنرمندان زن و مرد در بازنمایی تصویر از <<خود>> یافتید؟

هیچ.

 احساس نمی کنید بخش قابل توجهی از هنرمندان ما در دیدن <<خود>> یا گفتن از <<خود>> ناکام مانده اند؟

اگر با چنین برداشتی موافق هستید ریشه آن را در چه می دانید؟ فرهنگی؟ سیاسی؟ اجتماعی؟

آیا مردمان دیگر مثلا در غرب، در گفتن از <<خود>> کامیاب تر نیستند؟

فکر نمی کنید هر قدر به شرق جغرافیای هنر نزدیک تر شویم با امر بازنمایی <<خود>> چالش عمیق تری پیدا می کنیم؟

 کار آسانی نیست خود را صادقانه دیدن. از هر لحاظ فرهنگ هایی که سنتی تر هستند و ریشه های عمیق تر دارند برخوردار از آداب و رسوم سنگین تر هستند.

فکر می کنید اگر این نمایشگاه را 40 سال پیش برگزار می کردید خصلت مشترکی در میان آثار قابل بازشناسی بود؟ و اگر بود با خصايص امروز چه پیوندی داشت؟

 سؤال سخت از من نپرسید. من نه غیب گو هستم نه تاریخ دان!

بیشترین الفت شما با هنر کدام منطقه دنیاست؟ اگر این نمایشگاه در آنجا گردآوری شده بود، برآیند آن نمایشگاه چه اشتراکات یا تفاوت هایی با برآیند این نمایشگاه داشت؟

همان قدر که تاریخ معاصر ایران با تاریخ معاصر هر جای دیگر فرق دارد، همان قدر انعکاس ناقص شکسته را نشان می دهد.


  

گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق 




  نیک زی |  «چهره /تصویری از خود» به روایت فریدون آو: نه غیب‌گو هستم نه تاریخ‌دان
شنبه 25 دی 1395 - 14:28:43 238 آخرین بازدید : یکشنبه 25 آذر 1397 - 00:35:25 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

در هشتمین حراج تهران چه گذشت؟

نیک زی | جایزه حقوق‌بشر بوئنوس‌آیرس برای لانتوری

تصویر نسرین مقانلو ، شقایق فراهانی و دوستان در مسجد کوفه در اینستاگرام نسرین مقانلو

«بهمن» مرتضی فرشباف با فاطمه معتمدآریا وارد سینمای خانگی شد

انیمیشن کوتاه «گُلی» به کارگردانی الیکا مهران‌پور درباره تهران اواخر دهه چهل

یک فیلم بالیوودی با کنار زدن جومانجی به جمع پرفروش‌های سینمای آمریکا

پاسخ «مورگان فریمن» به اتهامات فساد اخلاقی چه بود ؟

افشین هاشمی :سینما برای من بهانه‌ای برای فرار از واقعیت است

ماه فرهنگی ژاپن در ایران برپا می گردد

میلاد درخشانی در سالن ایوان شمس بروی صحنه می رود

جشن تولد 90 سالگی «اینو موریکونه» در میان بزرگان هنر و سیاست برگزار شد

مستند «چشمی مراقب شما است: شهروندان تحت نظارت» از 23 شهریور ماه از شبکه پرس تی وی

«دانکرک» کریستوفر نولان از مرز فروش 500 میلیون دلار عبور کرد

نیک زی | گشایش موزه اُپرای عروسکی از امروز

برنده نوبل ادبیات چه کسی خواهد بود ؟

نام محمدعلی جمالزاده در فهرست نامزدهای نوبل 50 سال پیش

«حمید حامی» هم برای «اوج» در نماهنگ «دعوتنامه» می خواند

نمایش «لوسیا» از 12 مهردر تالار مولوی

نیک زی | اسکار سینمای ایتالیا برندگانش را شناخت

بالاخره مجموعه کامل داستان‌های فلانری اوکانر منتشر شد

نیک زی | عشق، کشتارگاه و خشونت سرمايه‌داري

((گره‌چینی)) هنری اصیل با هنرمندان گمنام

نیک زی | کنسرت 83/ 19دانشجویان رشته موسیقی دانشگاه هنر در خانه هنرمندان

همکاری مجدد کیت وینسلت با جیمز کامرون، کارگردان فیلم «تایتانیک»

«شام، تهرانپاریس» در گالری آس

نمایشگاه «خیال طبیعت «Impression of the landscape» داریوش هوشمند در گالری کاما برقرار است

بزرگداشت پیش‌کسوتان اهل قلم کتاب «یادگار ماندگار؛ پرتره ١١٠ نفر از پیش‌کسوتان اهل قلم»

رونمایی از پوستر ویژه فیلم «بدون تاریخ، بدون امضا» برای جشنواره فیلم ونیز

دو خبر از دنیای موسیقی

کتاب محمود دولت‌آبادی پس از 10 سال مجوز گرفت

بررسی اجمالی فصل های سریال شهرزاد و افت و خیزهای آن

درخواست ناشران انگلیسی مبنی بر خروج نویسندگان آمریکایی از «من بوکر»

داستان پیشتاز اسکار«شکل آب» ، سرقت ادبی است؟!

نیک زی | سوگواره‌ هنرمندان برای آتش‌نشانان

توزیع آخرین قسمت فصل دوم سریال «شهرزاد» هفته آینده

دو بازیگر جدید به نمایش «شوایک، سرباز ساده دل» پیوستند

«پشت کردن اقبال» اقبال دنیل استیل را به فهرست پرفروش‌ها بازگرداند

کتایون شهابی در تایوان کارگاه برگزار می کند

«گردآهنگ» و تدوین تمرین‌هایی برای بالابردن تکنیک نوازندگی تار و سه تار

بلیت‌هاى سه روز پایانى هفته جارى نمایش «بین خودمان باشد» پیش فروش می شود

نیک زی | ایده هایی برای طراحی داخلی خانه آرام با کمترین تزئینات

نیک زی | نمایشگاهی از 100 جفت گیوه با طرح‌ها و رنگ‌های نو و ارغوان‌بافی کرمانشاه

کدام فیلم نماینده ایران در اسکار خواهد بود ؟

«اورهان پاموک» جایزه ادبی میراث فرهنگی ایتالیا را هم از آن خود کرد

چگونه از لپ تاپ خود در محیط کارگاه و آتلیه محافظت کنیم

بهمن کیارستمی همزمان با روز پزشک متن تازه ای منتشر کرد

قباد شیوا ازاغتشاش معماری در محیط‌های مختلف شهری انتقاد کرد

نیک زی | سونیا بالاسانیان : مختـــصر مفید

مهم‌ترین اتفاقات حوزه موسیقی در سال 96 در یک نگاه

برد پیت به اتهام آنجلینا جولی در زمینه مالی پاسخ داد