0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش

نیک زی | «چهره /تصویری از خود» به روایت فریدون آو: نه غیب‌گو هستم نه تاریخ‌دان



چهره تصویری از خود به روایت فریدون آو نه غیب‌گو هستم نه تاریخ‌دان


 پاسخ های کوتاه به سؤال های بلند. این خصلت گفت وگوهای اینترنتی است و البته وقتی پای <<فریدون آو>> در میان باشد، این خصلت پررنگ تر می شود.

دومین گفت وگویمان با <<آو>> هم مکاتبه ای و هر دو البته در ماه آذر، به فاصله یک سال از یکدیگر انجام شد.

مناسبت گفت وگوی قبلی برپایی نمایشگاه <<مکالمه بصری>> در توتال آرتز دوبی بود و مناسبت این یکی

نمایشگاه گروهی <<چهره>> / تصویری از خود>> در سه گالری آران، لاجوردی و اُ. البته کیوریتور هر دو،<<آو>> بود.

فریدون آو طراح، نقاش و مجسمه سازی حاذق و از پیشگامان هنر معاصر ایران، محسوب می شود.

آو، متولد ۱۳۲۴ در تهران و فارغ التحصیل رشته هنرهای کاربردی برای تئاتر از دانشگاه آریزونا و زیباشناسی فیلم از دانشگاه نیویورک است.

این نقاش، مقطعی از تحصیلاتش را هم در دانشگاه نیویورک سپری کرده است. او کار هنری اش را در زمینه تئاتر آغاز کرد و به طراحی پوستر،

صحنه، لباس و نورپردازی نمایش&lrm;ها &lrm;پرداخت. از زمان تأسیس تئاترشهر تهران در سال&lrm;های ١٣٥٠، طراح دائمی آنجا بود.

گالری زند در تهران و گالری هایدن- زند در واشنگتن آمریکا در دهه ٧٠ میلادی به سرپرستی هنری او اداره می شدند و

سال ها <<۱۳ ونک>> را اداره می کرد که به اصرار خودش، نه یک گالری، که اتاقی برای ارائه آثار پیشتاز هنری بود.

فریدون آو که هم نسل نقاشانی مانند حاجی زاده، زنده رودی و محصص ها بوده، هم اکنون از همه هم نسلانش فعال تر است؛

چه از نظر کار شخصی و چه از لحاظ کار فرهنگی. مجموعه آثار او اغلب ترکیب مواد روی تصاویری است که

از بوم پلات گرفته شده اند و روی آنها خطوطی با رنگ و به شکل تقریبا بی نظم آورده شده است.


در این مجموعه، با دو زیرمجموعه <<چهره>> و <<تصویری از خود>> روبه رو هستیم.

شاید بتوان گفت در مجموعه <<چهره>>، حقیقتا با انتخاب های شما روبه رو هستیم.

چون شما این آثار را در طول سال ها، برای مجموعه شخصی تان جمع آوری کرده اید و در یک بازخوانی مجدد، به نمایش گذاشته اید.

آیا می توان گفت نمایشگاه چهره به پسند فریدون آو نزدیک تر است؟ به خود فریدون آو؟ آیا می توان گفت نمایشگاه چهره یک خودنگاره و self-portrait از فریدون آو است؟

بله، هرکس هرکاری می کند چه خودآگاه چه ناخودآگاه، تصویری از خود است.

در جهان هنر امروز، رویه های خاصی به وضوح دیده می شوند. امروز بخش بزرگی از هنر نه بر تولید (production) که بیشتر بر انتخاب (selection) و

ارائه (presentation) متمرکز شده است. این دقیقا همان کاری است که یک کیوریتور هم انجام می دهد.

آیا می توان گفت آثار هنری در دستان یک کیوریتور انبوهی از حاضر-آماده ها یا Ready made ها هستند که انتخاب و ارائه می شوند؟

شما با این نظر همراه هستید؟ و درنتیجه تنها در مقام انتخاب و ارائه، خود را هنرمند نخست این مجموعه می بینید؟

 بله با کمک دوستان و همکاران و تمام 71 سال تجربه از سوی دیگر، در کمتر از یک دهه گذشته، بستر فناوری اطلاعات،

شرایط جدید و عجیبی را در رسانه و هنر رقم زده است. اگر کسی یک blog، یک صفحه facebook یا یک کانال Telegram داشته باشد در واقع دبیر و سردبیر این صفحات است. یا اگر به یک حساب

Instagram سری بزنیم، بالقوه با یک مجموعه curateشده از تصویر و متن روبه رو هستیم که حالا زیرساخت دریافت آنی بازخورد مخاطبانش را هم در خود دارد. عملا کسی که یک حساب  Instagram

یا چیزی از این دست دارد، می تواند ردای یک curator را برتن کند. هرچند این ردا بسیار برایش گشاد باشد. به نظر شما عمومي شدن عکاسی، فیلم سازی، آهنگ سازی، رسانه، curating و ...

این بیش از حد در دسترس بودن بسیاری چیزها، یک فرصت است یا تهدیدی که بیماری سهل انگاری را بیش ازپیش رواج می دهد.

 شاید فرستنده عمومی باشد، ولی گیرنده انحصار به فرد است.

در مقدمه کتاب <<فریدون آو طراح>> بیان شده گویا یک مجموعه سه جلدی در دست تهیه بوده که جلد دوم آن <<فریدون آو هنرمند>> و جلد آخر آن <<خود فریدون آو>> است.

عنوان اخیر بسیار جذاب است. درواقع تا حدودی می توان گفت ادعایی بزرگ است. کتابی که چنین عنوانی بر خود دارد: <<خود فریدون آو>> این پروژه به کجا کشید؟ آیا این تقسیم بندی و نام گذاری ایده خود شما بود؟

 پروژه این سه جلد تقسیمی بود از کارهایی که تابه حال من کرده ام از جمله طراحی، نقاشی و مجموعه داری. طراحی چاپ شده، نقاشی عید امسال چاپ می شود و متن هایی که نوشته ام.

همان طور که می بینیم، جهان تصاویر امروز انبانی از پدیده ای نوظهور به نام selfi شده است.

مردمانی هستند بی وقفه مشغول نوشتن جملاتی هستند که به آن status گفته می شود و این محتوا را در بستری باز و در دسترس با انبوهی از مخاطبانشان به اشتراک می گذارند.

آیا به نظر شما عموم انسان ها قصد دارند تصویرشان، آن حال وهوایشان را به نمایش بگذارند؟ خود واقعی شان را نشان دهند؟ یا تصویری که می پسندند و در ذهن می پرورانند را از خودشان به نمایش بگذارند؟

 نمی دانم!

اگر نگاهی به تاریخ هنر معاصر بیندازیم، شاید هیچ کس به اندازه سیندی شرمن (Cindy Sherman) خودش را موضوع آثارش قرار نداده باشد.

اما در هیچ یک از آنها او به ساختن تصویری از خود نمی پردازد. او عامدانه خودش را دستخوش تغییر کرده و تصویری کاذب از خود ارائه می کند.

او نمی خواهد تصویری از خود ارائه کند (اینجا ممکن است ادعا کنیم حتی اگر می خواست هم نمی توانست).

ممکن است کسی مدعی شود مردمان امروز سعی دارند بی وقفه از خود تصاویر کاذب ارائه کنند و هنرمندان هم نه تنها از این جماعت جدا نیستند،

بلکه از موفق ترین آنها هستند. چقدر با این دیدگاه توافق دارید؟ آیا واقعا یک هنرمند تلاش می کند خود واقعی اش را به تصویر بکشد؟

آیا اساسا می توان تصویری از <<خود>> ارائه کرد. آیا صادق یا کاذب بودن این تصویر اساسا مهم است؟

چه بخواهند چه نخواهند هرکاری که هنرمند می کند اشاره ای به زاویه دیدار به کل است.

در مجموعه <<چهره>>، در گالری لاجوردی، که گزیده ای از مجموعه شخصی شما بود، تعدادی ماسک هم در میان آثار و اشیای ارائه  شده دیده می شد؛

ماسک هایی شاید متعلق به فرهنگ قبایل بدوی، شاید در آفریقا یا آمریکای لاتین، نمی دانم... . اما به نظرم حضور این ماسک ها می توانست در خود اشاراتی هم داشته باشد.

اگر بخواهم سؤال قبل را به نحو دیگری تکرار کنم باید به ماسک ها اشاره کرد. چقدر دیگر آثار ارائه شده در این نمایشگاه با این نقاب ها متفاوت یا مشابه هستند؟

نقاب در فرهنگ هنر کاربردی درواقع برای پوشاندن خود به کار می رفته. برای <<خود>> نبودن. برای <<دیگری>> بودن. شاید هم برای پوشاندن <<خودِ ظاهری>> و

نمایش نمادی از <<خودِ واقعی>>. با کدام یک از این دو ایده بیشتر همراه هستید؟ بقیه آثار این مجموعه یا کل نمایشگاه بیشتر در کدام یک از این دو چارچوب معنا می شوند؟

هردو.

ترجیح می دهید دیگران چه خوانشی از این مجموعه گردآوری شده (کل نمایشگاه تصویری از خود) داشته باشند؟

آیا این مجموعه را به شکل یک گزارش از تصویر هنرمندان معاصر ایران از خودشان ببینند یا مجموعه ای که تلاش می کند تعریف جدیدی از مفهوم <<تصویری از خود>> ارائه کند.

 امیدوارم هر دو.

شاید تمام انسان ها <<تصوّر>>ی از <<خود>> داشته باشند. اما قطعا عده اندکی توان تبدیل این <<تصوّر>> به <<تصویر>> را دارند و

شاید عده بسیاربسیار کمتری هم از این فرایند سربلند بیرون می آیند. به نظر شما چه کسانی در مسیر تبدیل تصوّر به تصویر موفق هستند؟

البته می دانم این پرسش بسیار کلی و فلسفی است و فقط به <<تصویری از خود>> محدود نمی شود چون تبدیل هر امر<<انتزاعی>> و

ناملموس برای <<خود>> به هر امر <<انضمامی>> و ملموس برای <<دیگری>>، می تواند مصداقی برای این چالش رسیدن از

<<تصوّر>> به <<تصویر>> باشد. اما بخش مرتبط با بحث ما آن قسم از تصوّر و تصویری است که واجد <<خودارجاعی>> باشد.

خوشبختانه شما سؤال هایتان را به جواب تبدیل کرديد بنابراین من مجبور نیستم به خودم فشار بیاورم!

عنوان نمایشگاه با هوشمندی <<تصویری از خود>> انتخاب شده است. می توانست <<خودنگاره ها>> هم باشد.

اما در آن صورت دایره تعاریف برای این مجموعه محدود تر و سخت گیرانه تر می شد. درحال حاضر بسیاری از آثار این نمایشگاه در نگاه اول با تصویری از آفریننده آنها مرتبط نیستند.

آیا تعمدی در چنین انتخابی بوده؟ آیا می توان گفت هر اثری که هنرمند تولید می کند یا به طور عام تر هر متنی که تولید می شود یا تصویر <<خود>> مؤلف است یا

تصویر <<دیگری >> در آینه مؤلف؟ (که این دومی هم از <<خود>> مؤلف جدا نیست). اگر با این برداشت موافق هستید، چه چیزی دایره انتخاب های شما را محدود می کرد؟

توضيحي درباره هنرمندهایی که شرکت کردند ندارم. در این نمایشگاه چه با آثار هنری چه بافتن چه موسیقی توضیح دیگری به جز تصویری از خود ندادم بنابراین هدف از این دعوت برداشت شخصی و کاملا انحصار به فردی است.

هم اکنون شما زمان زیادی صرف این نمایشگاه کرده اید، درمجموع، تصویر هنرمند معاصر ایرانی را از <<خود>> چگونه می بینید؟

آیا یک مشابهت یا خصلت آشکار میان این آثار می یابید؟ یا تصویر هنرمند معاصر ایرانی از <<خود>> بسیار متنوع تر از آن می بینید که خصلت مشترکی حتی کم رنگ، در آن دیده شود؟

 منظور این طور نمایشگاه های گروهی در درجه اول اجتماع سازی هنری است، در درجه دوم وادارکردن و مطرح کردن این طور سؤال هاست.

منظور جواب دادن نیست. موقعیت مطرح کردن از زاویه های مختلف است.

آیا تصویر ما از <<خود>>دست ساخته خود ماست یا دست ساخته <<دیگری>>؟

 هر دو.

 شعار بخشی از جنبش فمینیستی در غرب این بود که زنان، <<زن>> متولد نمی شوند، <<زن>> ساخته می شوند.

شاید هم بتوان دایره این افراد را مثلا به اقلیت ها گسترش داد؛ اقلیت های اعتقادی یا مذهبی، اقلیت های سیاسی، اقلیت های قومی و... .

احتمالا در بسیاری از جوامع تصویر این افراد (افرادی که در اقلیت هستند یا در اقلیت پنداشته می شوند) از <<خود>> دستخوش اصلاحات <<اکثریت>>

یا اقلیت های قدرتمند می شود. آیا تصویر این طبقه از <<خود>>دست ساخته خودشان است یا دست ساخته <<دیگری>>؟

 هر دو

 در این نمایشگاه چقدر تشابه و تفاوت میان هنرمندان زن و مرد در بازنمایی تصویر از <<خود>> یافتید؟

هیچ.

 احساس نمی کنید بخش قابل توجهی از هنرمندان ما در دیدن <<خود>> یا گفتن از <<خود>> ناکام مانده اند؟

اگر با چنین برداشتی موافق هستید ریشه آن را در چه می دانید؟ فرهنگی؟ سیاسی؟ اجتماعی؟

آیا مردمان دیگر مثلا در غرب، در گفتن از <<خود>> کامیاب تر نیستند؟

فکر نمی کنید هر قدر به شرق جغرافیای هنر نزدیک تر شویم با امر بازنمایی <<خود>> چالش عمیق تری پیدا می کنیم؟

 کار آسانی نیست خود را صادقانه دیدن. از هر لحاظ فرهنگ هایی که سنتی تر هستند و ریشه های عمیق تر دارند برخوردار از آداب و رسوم سنگین تر هستند.

فکر می کنید اگر این نمایشگاه را 40 سال پیش برگزار می کردید خصلت مشترکی در میان آثار قابل بازشناسی بود؟ و اگر بود با خصايص امروز چه پیوندی داشت؟

 سؤال سخت از من نپرسید. من نه غیب گو هستم نه تاریخ دان!

بیشترین الفت شما با هنر کدام منطقه دنیاست؟ اگر این نمایشگاه در آنجا گردآوری شده بود، برآیند آن نمایشگاه چه اشتراکات یا تفاوت هایی با برآیند این نمایشگاه داشت؟

همان قدر که تاریخ معاصر ایران با تاریخ معاصر هر جای دیگر فرق دارد، همان قدر انعکاس ناقص شکسته را نشان می دهد.


  

گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق 




  نیک زی |  «چهره /تصویری از خود» به روایت فریدون آو: نه غیب‌گو هستم نه تاریخ‌دان
شنبه 25 دی 1395 - 14:28:43 298 آخرین بازدید : جمعه 30 فروردین 1398 - 20:53:18 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

نیک زی | زندگی «سعدی افشار» مستند می‏شود

قطب‌الدین صادقی «باغ آلبالو» چخوف را بر روی صحنه برد

بردیا کیارس - رهبر مهمان ارکستر تئاتر دولتی جمهوری آذربایجان می‌شود

ماهنامه «سینما و ادبیات» با تصویر روی جلد آکی کوریسماکی منتشر شد

نیک زی | درگذشت مترجم و روزنامه‌نگار پیشکسوت

«قحطی در اوگاندا» عکسی که جهان را تکان داد در پرس تی‌وی + تصویر

نیک زی | کنسرت «شرح این هجران» گروه «نقش» در هفتمین سال فعالیتش در تالار رودکی

نیک زی | نمایش مجسمه‌هایی که از شعر الهام گرفته‌اند

«دزدان فروشگاه» نخل طلای کن را ربودند

نیک زی | خشایار دیهیمی با تأکید بر ضرورت حضور در پای صندوق‌های رأی گفت:

نیک زی | تونی شوارتز : ((ترامپ ))پیش از افشای رسوایی‌هایش، از این سمت استعفا می‌کند

نیک زی | حضور هنرمند ایرانی در بی‌ینال ونیز به دعوت اسلوونی

شکست تجاری مستند جدید مایکل مور بر خلاف پیش بینی ها

بیش از 100 عروسک در یک دورهمی ده روزه

نقد «مارون» بلقیس سلیمانی در شهر کتاب

«دختر» و «ابد و یک روز» به دانشگاه کالیفرنیای آمریکا می روند

کیم کارداشیان خطرناک‌ترین سلبریتی اینترنت شد

نمایشنامه «رویای یک عکس» مسعود رایگان رونمایی شد

امین‌الله رشیدی از مسوولان و متولیان فرهنگ و هنر گلایه کرد

نیک زی | «شهرزاد» به لاله‌زار می‌رود

«تقدیم به ایتالو کالوینو» منصور صلواتی بروی صحنه رفت

ترجمه مهدی غبرایی از چوب نروژی بعد از شش سال در بازار کتاب

نیک زی | برپایی یک نمایشگاه صنایع دستی به‌مناسبت دهه فجر

نیک زی | گفت‌وگو با «الیف شافاک»

تاثیر برنامه‌های فرهنگی و هنری در کاهش آسیب‌های اجتماعی

روز جهانی صورتی در گالری ساچی

نیک زی | من باز هم درگیر عطار خواهم بود

نیک زی | یک پیشکش هنری به بهار برای نو شدن و عاشقانه زیستن

تولد دومین فرزند ، بنیامین را راهی آمریکا کرد

بالاخره «خانه تنبور» با حضور بزرگان موسيقي ايران در دالاهو افتتاح شد

‎حافظ ناظری از اجراهای متفاوت «آواز پارسی، افسانه و مهر» خبر داد

مسگری کرمان مرثیه ای برای یک رویا

اثر هنری یک ربات فراتر از انتظار ظاهر شد

((مهدی غبرایی)) با ((هاروکی موراکامی)) می آید

آمار فروش فیلم‌های روی پرده سینما در هفته ای که گذشت

خاطرات گذشته در عکس‌های «سبز از یاد رفته»

نیک زی | متولدین دهه‌ی 40 با «اصل و نسل» در گالری «ژاله» حاضر می شوند

رونمایی از مد جدید عینک دیور در سری جدید عکس های این برند

اعتقاد عملی پل نیومن به تساوی جنسیتی به روایت سوزان ساراندون

ایسم های سینما : وهم آفرینی ( ILLUSIONISM ) در سینما

نیک زی | ساخت روشنایی بالای کانتری خلاقانه و دست ساز و کم هزینه

آخرین وضعیت درمانی جمشید مشایخی به روایت پسرش در گفتگو با ایسنا

نیک زی | سهم زنان در صنعت سینما

جشنواره تجسمی فجر بین دانشجویان هنر از چه جایگاهی برخوردار است ؟

نقیضه‌ای از داستان «بینوایان» روی صحنه تئاتر شهرزاد

مارسل پروست رکورد ساتبیز را شکست

گران‌ترین نقاشی تاریخ راهی ابوظبی شد

نیک زی | طراحی متفاوت لباس عروس هانیه غلامی در روز ازدواج

«دلم می‌خواد» فرمان آرا جهانگردی خود را آغاز می کند

ایشی‌ گورو با شام خانوادگی در نمایشگاه کتاب تهران حاضر می شود