0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش

بازخوانی کارهای نوستالژیک و سنگینی سایه آهنگ‌های قدیمی برموسیقی ایرانی

 

 

 

 

موسیقی ایران در سال‌های پس از انقلاب فراز و فرودهای گوناگونی را تجربه کرد. وضعیت جامعه ایرانی در دهه شصت باعث شد تا بزرگانی همچون محمد رضا لطفی، پرویز مشکاتیان، حسین علیزاده، محمدرضا شجریان، شهرام ناظری و...در یک مسیر قرار بگیرند و در ارتباطی تنگاتنگ آثار قابل تاملی را در موسیقی سنتی ایران به یادگار بگذارند. بسیاری از منتقدان موسیقی معتقدند که تجربه استادان ایرانی در آن سال‌ها غیر قابل تکرار است. از سویی دیگر در آن سال‌ها موسیقی پاپ محدود بود و تا دهه هفتاد هیچ اتفاقی در این زمینه و در داخل کشور نیفتاد.

با شکل‌گیری فضا برای فعالیت در موسیقی پاپ موج جدیدی از موزیسین‌های ایرانی وارد بازار کار شدند. با گذشت زمان کار به جایی رسیده است که اکنون دیگر آمار موزیسین‌های فعال در کشور را نمی‌توان به‌راحتی به دست آورد و هر روز تعداد زیادی آلبوم در بازار موسیقی منتشر می‌شوند که عمدتا جایگاهی پیدا نمی‌کنند و به اصطلاح مرده به دنیا می‌آیند. در این شرایط گاهی آثار برخی موزیسین‌ها مورد توجه قرار می‌گیرد؛ اما پس از مدتی به فراموشی سپرده می‌شود و چهره‌های دیگری جایگزین می‌شوند و چرخه به شکل معیوبی ادامه دارد. خاطره جمعی ایرانی‌ها اما حکایت دیگری را روایت می‌کند. مردم هنوز با آثار قدیمی ارتباط بیشتری برقرار می‌کنند و نیازهای موسیقایی خود را از کارهای قدیمی تغذیه می‌کنند.

اینکه چرا چنین اتفاقی در جامعه افتاده است و موزیسین‌های نسل‌های تازه نمی‌توانند آثاری را خلق کنند که در بلندمدت ذهنمخاطبان را تسخیر کند، سوالی است که در سال‌های گذشته همواره مورد بحث بوده است. در این میان بسیاری از موزیسین‌ها با بازخوانی آثار قدیمی سعی کرده‌اند مخاطب جذب کنند که برخی از آنها موفق هم بوده‌اند و معمولا به‌عنوان موزیسین‌هایی که کارهای دیگران را بازخوانی می‌کنند، شناخته می‌شوند. البته عده‌ای هم بوده‌اند که کارهای قدیمی را خوانده و آنقدر بی‌کیفیت اجرا کرده‌اند که اعتراض‌هایی را هم به وجود آورده‌اند. با همه این حرف‌ها اما گویا بازخوانی ترانه‌ها وتصنیف‌های قدیمی به تجارتبرخی آهنگسازان و خواننده‌ها بدل شده است.

به گزارش «ایسنا»، رضا مهدوی کارشناس و منتقد حوزه موسیقی درباره این اتفاق می‌گوید: بعد از انقلاب مانند بسیاری از حوزه‌های دیگر تولیدات موسیقایی افزایش پیدا کرد، دانش بالا رفت و مراکز آموزش موسیقی زیاد شد و مردم به فراگیری موسیقی در سطوح مختلف روی آوردند. خانم‌ها هم به این حوزه وارد شدند و سازهایی را نواختند که پیش از این نمی‌نواختند؛ اما بعد از دهه شصت اتفاقاتی افتاد و امروز ما به نوعی شاهد «قحطی ملودی» هستیم.

او ادامه می‌دهد: اما این دانش بیشتر تکنیکی است تا محتوایی؛ یعنی اینکه هر روز آثار با کیفیت‌های عالی تولید می‌شود اما به دل نمی‌نشیند. چه در صدا و سیما، چه در بخش خصوصی یا جشنواره‌های دولتی وقتی یک ملودی را می‌شنویم، نمی‌توانیم همزمان با آن سوت بزنیم یا آن را در حافظه‌مان نگه داریم و بیرون از سالن کنسرت دنبالش کنیم. مهدوی با اشاره به نوازندگان خیابانی که جلوی در سالن‌های کنسرت می‌نوازند، اضافه می‌کند: برعکس وقتی از تالار بیرون می‌آیی، این نوازنده‌های خیابانی هستند که با آهنگ‌های قدیمی و خاطره‌انگیز گوش را نوازش می‌دهند و مردم با رغبت هرچه را در جیبشان است به آنها تقدیم می‌کنند و فکر می‌کنند کاش نوازندگان خیابانی در تالار اجرا می‌کردند؛ زیرا آنها را روان و مردمی می‌دانند.

این نوازنده سنتور بیان می‌کند: موسیقی‌ای که امروز تولید می‌شود تکنیکال، برای به رخ کشیدن دانش و عاری از هرگونه ملودی است. این موضوع باعث می‌شود این موسیقی‌ها «مردمی» نباشد؛ در اینجا «مردمی» به معنای پاپ نیست، بلکه موسیقی مردمی معادل «همه‌پسند» یا به قول استاد صالح‌علا «مردم‌وار» است؛ مانند آنچه بنان می‌خواند. او تاکید می‌کند: آهنگسازهایی مانند همایون خرم، علی تجویدی و مرتضی محجوبی ملودی‌هایی را آفریدند که ماندگار شد؛ جوان‌های امروز هم از آنجا که می‌بینند موسیقی‌شان با وجود داشتن علم و سواد، کاربردی برای مردم ندارد و مورد استقبال نیست، آثار قدیمی را کاور یا بازآفرینی می‌کنند.

مهدوی در ادامه می‌گوید: این موضوع تا جایی پیش می‌رود که خواننده‌های معروف نسل جوان ما بعد از دو یا سه آلبوم به سراغ خواندن آثار قدیمی می‌روند تا خودشان را تثبیت کنند. اگر ما این کارها را از آنها بگیریم بی‌رحمانه ِمی‌توان گفت از خود چیزی برای عرضه ندارند؛ آنها وقتی این کارها را می‌خوانند، ثابت می‌کنند نیازمند گذشته هستند تا پا درجای پای صدای خوانندگان قدیمی که بسیار مردمی بودند بگذارند؛ اما مانند آنها نمی‌شوند. متاسفانه برخی از موزیسین‌ها تصور می‌کنند ایران سرزمین شعر است؛ در صورتی‌که شعر هم نوعی دیگر از بیان موسیقی است و اتفاقا همیشه موسیقی به کمک شعر آمده است و اینجاست که می‌گوییم اگر ملودی روان و پویا باشد، اشعار و ترانه‌ها نیز بر جان و دل می‌نشینند.

او درباره نوستالژی در آثار بازخوانی شده اظهار می‌کند: «گذشته‌گرایی» یا نوستالژی در همه جوامع بوده و خواهد بود؛ اما چرا در دهه ۹۰ کارهای دهه شصت مانند «اندک اندک» یا «بیداد» در کنار آثار پیش از انقلاب تکرار نمی‌شود؟ در اوایل دهه ۷۰ آلبوم «نیلوفرانه» به بازار آمد؛ علیرضا افتخاری خواننده و عباس خوشدل آهنگساز این آلبوم بودند. پیش از انقلاب این قطعات توسط خواننده‌های دیگری با همین تنظیم خوانده شده بود؛ برای مردم «گذشته‌گرایی» شد؛ اما صدای مخملی آقای افتخاری باعث شد مردم اقبال بیشتری نشان بدهند و الگو سازی شود. البته این اثر در دهه ۶۰ و بعد از جنگ به بازار آمد؛ شاید اگر امروز منتشر می‌شد، اقبال گذشته را نداشت؛ شرایط زمانی خیلی مهم است.

این نوازنده در ادامه می‌گوید: حس نوستالژی همیشه با انسان است؛ اما بازآفرینی آثار گذشته توسط خواننده‌های امروز، به‌دلیل این موضوع نیست. محمدجلیل عندلیبی، آهنگساز نیز در گفت‌وگویی قدیمی با خبرگزاری مهر می‌گوید که بازسازی موسیقی‌ها و کارهای قدیمی شبیه تبدیل قالی ابریشم کاشان به فرش ماشینی بود و به‌عنوان حرکتی مخرب در موسیقی ملی ایران تاثیر داشت. او می‌گوید یکی از اشتباهات بزرگ در این مقطع بازسازی قطعات و آهنگ‌هایی بود که به هیچ عنوان نمی‌بایست بازسازی می‌شدند، حتی تغییر اشعار این آثار از جمله بزرگ‌ترین لطمات به میراث فرهنگی موسیقایی ما محسوب می‌شد؛ آثاری از قبیل آثار شیدا، عارف و... که جزئی از میراث فرهنگی ما است به گونه‌ای نامناسب بازسازی و تنظیم شدند. برای مثال، تغییر شعر «ای بت چین» از ساخته‌های شیدا که خودش شعر و آهنگ آن را ساخته است از اشتباهات فاحش این دوران محسوب می‌شود.

عندلیبی معتقد است از سال ۶۰ به بعد، موسیقی ملی ایران، با نگرش و موجی جدید، حیات دوباره را آغاز کرد. در این دوران نسل جدیدی از موسیقیدانان جوان تحصیلکرده دانشگاه، همچون حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان، محمدرضا لطفی، و... به صحنه موسیقی ملی آمدند و رشد مطلوبی را در موسیقی اصیل ایران ایجاد کردند. موسیقی ملی ایران، تا سال ۷۵، از اعتلای چشمگیری برخوردار بود. از سال ۷۵ به بعد به‌دلیل عدم اطلاع و آگاهی مسوولان موسیقی در مهم‌ترین رسانه ملی، مشکلاتی در موسیقی ملی پدید آمد. در آن سال‌ها، پخش موسیقی یکنواخت از صدا و سیما، نتوانست با هجوم موسیقی بیگانه، مقابله کند.

 

 

 

گــــرد آوری : نیکـــــ زی

neekzee.com

منبع : روزنامه دنیای اقتصاد 

 

 

 

 

بازخوانی کارهای نوستالژیک و سنگینی سایه آهنگ‌های قدیمی برموسیقی ایرانی
چهارشنبه 3 آبان 1396 - 13:18:19 322 آخرین بازدید : سه شنبه 1 بهمن 1398 - 18:13:01 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

«جنگجوی کوچک» برنده جایزه گوی بلورین بهترین فیلم

سفارش‌ دست ساخته های زیبایی که با نوسان ارز کنسل می‌شوند

نیک زی | «لانتوری» به خانه ‏ها راه یافت

نمایش «هزار شلاق» اثر برگزیده تئاتر فجر از شهریور در تماشاخانه ایرانشهر

رئیس آکادمی اسکار تغییر کرد

رکورد گران‌ترین اثر هنرمند زنده دنیا شکسته شد

نیک زی | توفان فروش در طرح عیدانه کتاب

نیک زی | گالری‌های تهران به استقبال بهار می‌روند

نیک زی | (( ای ایران )) ثبت ملی شد

اهالی روستای خراشاد ثبت ملی حوله‌بافی را جشن گرفتند

محمد اطبایی مطلبی جدید در ادامه «تکمله‌ای بر اسکار!» منتشر کرد

کتاب «خوش‌شانس‌ها» بوکوفسکی بروی پیشخوان کتابفروشی ها

نیک زی | رسول نجفیان، برنامه‌ای با عنوان «عصر شعر و موسیقی» در باغ موزه هنر ایرانی

عنوان گرانترین بازیگر تلویزیون به «رابرت دنیرو» رسید

نیک زی | سوء برداشت از صحبت های ((دیوید لینچ)) درباره ترک کردن فضای فیلمسازی

«یادگاری» خسرو سینائی بزودی رونمایی می شود

توضیحات اشکان خطیبی، درباره کپی بودن تعدادی از شوخی‌های فینال خنداننده شو از کمدین مشهور ایرانی آمریکایی

گریم متفاوت نیکول کیدمن در «ویرانگر»/ عکس

مراسم افتتاحیه اجراهای «عصر تجربه» برگزار شد

گلایه‌های جمشید مشایخی در سالروز تولدش

نیک زی | نمایشگاه عکس «ایران‌شناسی» گشایش یافت

کاوه میرعباسی از دلایل ضعف ژانرنویسی در ایران می گوید

«ماموریت: غیرممکن-فال‌آوت» به لطف اکران آغازینش در چین به صدر باکس آفیس صعود کرد

نیک زی | جاکلیدی بامزه برای تمام اعضای خانواده

((هملت مسخ)) نمایشی که شکسپیر، هاینر مولر، داستایوفسکی و کافکا از مواجه انسان با خود می‌گویند

«باد سیاه» با بازیگران و عوامل ایرانی نماینده سینمای عراق در اسکار 2018

خشونت غیرقابل شمارش زندگی روزمره در روایت شیوا زمانفر از نمایشگاه ((چراغ گاز))

نیک زی | من شهــــر هستم : آرش اکبری سنه گالری الــهه

افکار و آثار مولانا و شمس در برابر فرهنگ وارداتی غربی‌ها

«در انتظار گودو» چالش های زیادی را پشت سر گذاشت تا جریان ساز شود

نیک زی | «دانش بومی ابریشم ایران» در فهرست ١٠٠ مجموعه برتر دوسالانه بین‌المللی عکاسی چین

«نغمه باران» به نفع زلزله‌زدگان نواخت

نیک زی | آخرین مهلت ثبت نام و ارسال نخستین جایزه هنری «قلب تهران»

گفته های جالب آریا اقبال و حمیدرضا کرمی از گالری آریا در آرت فر دوبی 2017

مستندهای «طبرستانی‌ها» و «بنیان‌گذار محک» محسن عبدالوهاب اکران می گردد

نیک زی | تریسی امین : نمود بازی خودشیفتگی (( همواره من ))

ورنر هرتسوگ از دانلود غیرقانونی فیلم‌‎هایش حمایت می کند

نیک زی | تمجید کارگردان «لالا لند» از اصغر فرهادی

واگذاری موزه هنرهای معاصر و دخالت در حراجی‌ها

آلبوم علیرضا عصار در یک نظرخواهی اینترنتی صدرنشین شد

نیک زی | مهران غفوریان از «زیر آسمان شهر» جدید می گوید

«آرتا فرانکلین» برنده 18 جایزه گرمی در 76 سالگی درگذشت

نیک زی | یک انیمیشن در صدر فروش جهانی سینما

غبطه ایزابل آلنده به خالق «هری پاتر»

مجسمه منشور کوروش در لس آنجلس آمریکا مسقر شد

((گره‌چینی)) هنری اصیل با هنرمندان گمنام

«دنیرو» در کنار «جوکر» ظاهر می شود

بازار سینمای جهان به لطف ابرقهرمان ها رشد فروش را تجربه می کند

«مورگان فریمن» و «فارست ویتیکر» و «جان تراولتا» در فیلم «رز سَمی» همبازی می شوند

ماجرای «تتلو» و خواندن سرود تیم ملی ؟؟!!