0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش

نیک زی | گفت‌وگو با پیترو فلوریدیا، کارگردان نمایش ویولن تایتانیک


جایی این مرزها شکسته می‌شوند


نمایش ((ویولن تایتانیک)) این روزها در کارگاه دکور رودکی در حال اجراست؛ نمایشی که برخلاف  رسم معمول تئاتر ایران در یک سالن غیرتئاتری اجرا می‌شود. پیترو فلوریدیا، کارگردان ایتالیایی این نمایش، مدتی را در ایران گذراند تا این اثر را با بازیگران ایرانی و افغانستانی آماده کند. فلوریدیا، نمایش‌نامه‌نویس، کارگردان و مؤسس تئاتر متیچی است. او از سال ١٩٩٣ مدیرمسئول تئاتر شهرداری ((سنلدزرو)) در ((بلونیا))ی ایتالیاست. وی از سال ٢٠٠٣ پروژه‌های تئاتری را پیش می‌برد که به‌نوعی می‌شود اسمش را تئاتر پژوهشی نامید که به تلاقی فرهنگ‌های دور و متفاوت مربوط است. کارهای نمایشی او از یک جهت همکاری با خارجی‌های مقیم ایتالیا و بلونیاست و از طرف دیگر همکاری با کشورهای دیگر از جمله بولیویا، برزیل، نیکاراگوئه، مراکش، سنگال، فرانسه، لهستان، فلسطین و... . گروه او اغلب اجراهای موفقی در ایتالیا داشته و جوایز مختلفی هم دریافت کرده‌ است. تاکنون چهار کتاب رمان، نمایش‌نامه و تئوری‌های تئاتری از وی چاپ شده که از این میان نمایش‌نامه ((باغچه‌ای برای اوفلیا)) به سه زبان سوئدی، پرتغالی و آلمانی، ترجمه و منتشر شده است.

از تئاتر ایران چقدر شناخت داشتید؟
من با تئاتر ایران بیگانه نیستم. سال‌ها قبل آتیلا پسیانی، نمایشی را در جشنواره ما اجرا کرد. صنم نادری که در ((ویولن تایتانیک)) مترجم و دستیارم بود هم حدود ١٠ سال است با ما همکاری می‌کند. در گروه ما همیشه ایرانی‌های مهاجر وجود داشته‌اند. آرش عباسی هم از زمانی که به بلونیا آمد، با گروه ما همکاری کرد و حاصلش چند نمایش شد که در ایتالیا و ایران اجرا کرد. به‌غیر از اینها، سال‌ها قبل نمایشی درباره فروغ فرخزاد کار کردیم. با ادبیات و شعر ایران هم به‌خوبی آشنا هستم و جریانات سیاسی و اجتماعي ایران را همیشه دنبال می‌کردم.
چه شد که تایتانیک را برای اجرا در ایران انتخاب کردید؟
ویولن تایتانیک را چند سال است که در کشورهای مختلف اجرا می‌کنم؛ در ایتالیا، برزیل، لهستان، آلمان و فرانسه و... . وقتی آرش عباسی دعوت کرد که در ایران کار کنم، فکر کردم بهتر است همین نمایش را با بچه‌های ایرانی و مهاجران که فقط افغانستانی‌ها بودند کار کنم. نمایش ویولن تایتانیک از پایان کشتی تایتانیک حرف می‌زند؛ از کوه یخی حرف می‌زند که اين کشتی غول‌آسا با آن برخورد می‌کند و سرنوشت آن را تغییر می‌دهد.
در بقیه کشورها هم به همین شیوه نمایش را اجرا کردید؟
بله. با کمی تغییر به همین شکل اجرا کرده‌ایم. این اجرا دنبال چیزهای جدید و ارتباطات جدید می‌گردد، حتی بازیگران نیز در این اجرا به تجربه‌ای جدید در برخورد با تماشاچی می‌رسند. برای این اجرا بازیگران خاصی به کار می‌آیند؛ بازیگران فوق‌العاده‌ای که بايد خود را درگیر بازی کنند که در آن فاصله‌ای را که تاکنون بین ایشان با تماشاچی بوده است، می‌شکنند؛ فاصله‌ای که آنها را شاید به‌نوعی تاکنون محافظت نیز می‌کرده. این بازیگران روش متفاوتی از بیان مونولوگ را تجربه می‌کنند، برخی از آنها با استفاده از میکروفن مونولوگ می‌گویند، این شاید در وهله اول حس شود که بین آنها و تماشاچی فاصله می‌اندازد، اما در اصل سعی مي‌كند تا به درون تماشاچی نزدیک شود.
تماشاگر ایرانی قرارگرفتن در فضایی را که در ویولن تایتانیک ساخته‌اید، کمتر تجربه کرده است. در یک مکان غیرتئاتری اجرا می‌کنید. نگران نبودید؟
نه. اصلا. ویولن تایتانیک تلاش می‌کند تا برای تماشاچی تجربه‌ای نو در فضایی نو بسازد؛ تجربه‌ای که با آن مستقیما ارتباط می‌گیرند و حتی در آن دخالت مي‌كنند و فقط با تغییر در فضای معمول اجرائی نمایش است که می‌شود به این هدف رسید. این نمایش تلاش می‌کند تا فاصله‌ای متفاوت بین تماشاچی و صحنه ایجاد کند. همان‌طور که دیده‌اید در این اجرا نه‌تنها چهاردیواری وجود ندارد، بلکه صحنه نمایشی نیز وجود ندارد. تماشاچی در این مورد خاص در مرکز نمایش و در درون نمایش قرار می‌گیرد.
چه‌چیزی در این شیوه اجرا برای شما اهمیت بیشتری داشت؟
معنای نگاه‌کردن. مفهوم تماشاگربودن. با این روش قصد داریم تا به معنای نگاه‌کردن تلنگری بزنیم. اغلب تماشاچی و ما به‌عنوان شهروندان یک جامعه نظاره‌گر صحنه‌ای هستیم که در آن بازیگران شخصیت‌های کلیدی آن هستند، اما در اینجا سعی می‌کنیم که به مضمون دخیل‌بودن نیز برسیم. همگی در ایجاد و روند جریانات دخیل هستیم، گویی همگی سوار بر یک قایق باشیم. در زبان ایتالیایی این جمله به این معناست که انگار همگی یک سرنوشت مشخص را با هم تقسیم می‌کنیم، باز به این معنا که اگر جریانی برای کسی خوب پیش نمی‌رود؛ مثلا برای یک طبقه اجتماعی مشخص، برای یک گروه، برای یک سنخ یا تضاد‌های جنسی، دیر یا زود به باقی بدنه آن جامعه ضرر خواهد زد. هرگز نمی‌شود به‌تنهایی نجات پیدا کرد یا خود را در طبقه‌بندی‌ها و خط‌های اجتماعی بست. نمی‌شود برای همیشه در چارچوب ثروتمندان یا فقرا باقی ماند. یک‌جایی این مرزها شکسته می‌شوند.
این اجرا خیلی وابسته به تماشاگر است؟
بله، به‌همین‌دلیل است که ما تماشاچی را در مرکز صحنه قرار می‌دهیم و تلاش می‌کنیم تا در برابر آنچه که در جلو چشمانشان اتفاق می‌افتد، در خود احساس مسئولیت کنند. معمولا وقتی در صحنه نمایش اتفاقی می‌افتد، تماشاچی حرکتی نمی‌کند، فقط شاهد آن تصاویر است و حضورش فقط در نگاه‌کردن خلاصه می‌شود بی‌آنکه بخواهد یا بتواند دخل و تصرفی در روند آن جریان ایجاد کند. اما در نمایش ما، تماشاچی در مرکز صحنه قرار می‌گیرد و تلاش می‌شود تا تجربه‌ای برایش ساخته شود که در آن بتواند دخیل نیز باشد؛ درست مثل زمانی که در بحران هستیم و امکانات برای همه به یک اندازه فراهم نیست. ازدست‌دادن را رفته‌رفته به‌طور واقعی تجربه می‌کنیم. ازدست‌دادن چیزها، مکان، بودن... بحرانی که اروپای کنونی یا جهان کنونی ما در حال گذرکردن از آن است، از خود دینامیک‌هایی تولید می‌کند که برای ما جالب هستند و اغلب سبب می‌شوند تا یکی در برابر دیگری صف‌آرایی کند؛ مثلا در اروپای امروز صف مهاجرانی که به سمت آن می‌روند، از خود بحرانی عجیب ایجاد کرده، مخصوصا برای آن دسته از طبقات اجتماعی که نسبت به بقیه جامعه در مضیقه مالی هستند. تئاتر اغلب از خود فاصله ایجاد می‌کند، حداقل در غرب به این روش بوده و هست، اما ما قصد داریم تجربه و ارتباطی زنده ایجاد کنیم.
تجربه کار با بازیگران ایرانی و افغانستانی چطور بود؟ تفاوتی با بازیگرانی که قبلا با آنها کار کرده بودید، داشتند؟
 آن چیزی که بیشتر از همه مرا تحت‌تأثیر خود قرار داد، در تجربه ایرانی کار، قدرت بازی بازیگران نبود، آنچه در آنها می‌دیدم، علاقه و عشق آنها برای آموختن بود و سخاوت و تشنگی آنها برای یادگرفتن و کیفیت‌بخشیدن به آنچه در درون داشتند و این به نظر من شرط اول برای ساختن و حفظ یک گروه است. تلاش دیگر ما دقیقا در این راستاست: ایجاد گروهی مستقل از جوانان بازیگر در ایران و ایجاد ارتباط بین آنها با گروه ایتالیایی‌مان. فقط به این واسطه است که می‌شود یاد گرفت، فرهنگ‌سازی کرد و به تعاملی که همواره از آن حرف می‌زنیم، رسید.
و حرف آخر؟
باید از صنم نادری که با قدرت و خیلی حرفه‌ای کار کرد و با تلاش فراوان خود توانست گروه یکدستی را گرد هم جمع کند، تشکر کنم و همچنین از آرش عباسی و از او بخواهم زمینه این همکاری گروه ایتالیایی و گروه جدید ما در تهران را فراهم کند. از بازیگرانم تشکر می‌کنم بابت تلاش هرروزه خود و برای تک‌تک آنها آرزوی موفقیت دارم.


گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق

نویسنده : رضا آشفته



  نیک زی |  گفت‌وگو با پیترو فلوریدیا، کارگردان نمایش ویولن تایتانیک
شنبه 9 بهمن 1395 - 09:31:07 184 آخرین بازدید : سه شنبه 1 آبان 1397 - 04:47:18 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

«روایت گمشده» پیکرک‌های تاریخی ساوالان جماعتی در گالری ساربان

ضرورت ایجاد یک جنبش کتابخوانی از زبان احد جاودانی هم‌زمان با اجرای طرح «تابستانه کتاب»

راهیابی نقاشی یک دختر افغان به جمع 20 نقاشی برتر مسابقات برنامه جهانی غذای سازمان ملل

نیک زی | نمایشگاه «مشاغل مردانه» مریم درویش است جمعه نهم تیرماه در گالری گلستان افتتاح می‌شود

نمایشگاه ((صورت‌ها)) در گالری هپتا

شانزدهمین جشنواره «قلم زرین» فراخوان داد

خرید دست‌نوشته‌های «گتسبی بزرگ» با 249 دلار

این هفته در سینماهای جهان می گذرد ؟

«رسم عاشقی» با الهام از ترانه «رسم زمونه» رسول نجفیان منتشر شد

سکونت گاه کویری با تامین انرژی خورشیدی

نیک زی | جلوه هایی از سینمای تجربی در سینماتک موزه هنرهای معاصر

یک سالگی یک گالری با «حافظ»

ششمین نشست همایش بین‌المللی هفتمین دوسالانه مجسمه‌سازی تهران سه‌شنبه 11 مهرماه

نیک زی | سینا ساعی خواننده گروه موسیقی تیک تاک به بازیگران نمایش تازه کیومرث مرادی پیوست

«حکایت‌های سال‌های طلایی» در موزه هنرهای معاصر

«پلنگ سیاه» به باشگاه میلیاردی ها وارد شد

نیک زی | یک نمای بسیار زیبای مینیمال

نیک زی | اینستالیشن خلاقانه با مجسمه های مینیاتوری و وسایل روزمره با صبحانه

مهاجرت احتمالی شارلیز ترون از آمریکا به‌دلیل نژادپرستی

همه آنچه درباره‌ی جشنواره کن امسال باید بدانید

«مالاریا» با سه جایزه از سانفرانسیسکو آمد

عکاسی از محوطه های تاریخی با چاشنی ضرب و شتم

«بیلی جیفورد» مهم‌ترین جایزه ادبیات غیرداستانی انگلستان ،‌12 فینالیست خود را معرفی کرد

نمایش ((فلای مُود)) در تماشاخانه استاد جمشید مشایخی

تجدید خاطرات حامد بهداد با دوستان با نمایش «شرق دور شرق نزدیک»

چهره‌های موج نوی سینمای ایران در نمایش عکس‌های پرویز جاهد

نیک زی | ((شادروان پوستر جشنواره )) چند سطر درباره پوستر جشنواره سی‌وپنجم

«نوستالژی» نمایشگاه گروهی مجسمه، چیدمان و ویدیو

نیک زی | شکستن رکورد ثبت‌نام کارت اهدای عضو در «خندوانه»

تمایل خریدار به نگهداری تابلوی نابود شده «بنکسی»

نیک زی | نگارخانه های جدید در راه تهران

نیک زی | فاز فروش در کتابفروشی‏ها تغییر کرد

نیک زی | اجرای جدید ارکستر ملی با خوانندگی افتخاری

جشن 50 سالگی جایزه‌ی «بوکر» با حضور برندگان و ناشران ادبی در کاخ «باکینگهام» برگزار شد

فیلم ابرقهرمانی «لیگ عدالت» همچنان صدرنشین رقابت در گیشه ها

نیک زی | نگاهی به نمایشگاه «چهره/ تصویری از خود» : خودنگاره‌های بی‌چهره

ترامپ دیر به نمایش مایکل مور رسید

گالری ایوان از امروز میزبان چیدمان های میخی اکبر نعمتی خواهد بود

آمریکای جنوبی میزبان «دلم می‌خواد» و «جنجال در عروسی» خواهد بود

نیک زی | ((بروس نومن)) حفظ پویای با آزمودن روش های متفاوت خلق آثار

در پی انتشار مقاله ای در روزنامه شرق و فیلم آنلاین ، مهران مدیری در دادسرای رسانه حاضر شد

پوستر جدید فیلم سینمایی «بیست و یک روز بعد» با تصویری از ساره بیات

نیک زی | عکاسی مینیاتوری مزرعه بیسکوییت

جایزه نوبل ادبیات سال 2019 هم لغو می شود

نیک زی | آهنگسازی چشم‌ آذر برای میدان‌های تهران

کشف عجیب در نقاشی ون‌گوک

موسیقی فیلم « شاید عشق نبود» با صداى فریبرز سلیمی منتشر شد+صوت

خبری امیدوارکننده برای صنایع دستی کشورمان : یک ستاره آبی برای صنایع دستی بکار رفته در در هتل ها

نقاشی «جیم کری» ارتش فضایی دونالد ترامپ را به سخره کشید

نیک زی | پیوند میان صنعت و هنر در یک جشنواره