0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش

نیک زی | نگاهی به نمایش«آنجا» در بخش بین‌الملل جشنواره تئاتر فجر


مکاشفه‌ای بدون تاریخ و سرزمین


))آنجا)) آنچنان که از نامش پیداست، دارد به جایی دیگر، جایی دورتر از ما و مکانی که در آن ایستاده‌ایم، اشاره می‌کند، جایی که در ذهن ما، در قیاس با اینجایی که می‌شناسیم و تجربه کرده‌ایم، قرار می‌گیرد و باری از ناشناختگی و میل به کشف در خود دارد، کشف! همان چیزی که بر صحنه تئاتر ((آنجا)) مدام رخ می‌دهد و ما را هر لحظه در همان لحظه حاضر می‌کند و تمام پیشینه‌ای را که از آغاز تئاتر بر صحنه، برای ادامه ساختار اجرا در ذهنمان می‌چینیم، برهم می‌زند. سه نفر هر کدام از سویی بر صحنه حاضر می‌شوند و یکی دیگر، مچاله شده و خشک از درون صندوقی بیرون کشیده می‌شود و بازی آغاز می‌شود. صحنه اجرا پر از صندوق‌های بزرگ و کوچکی است که هر کدام مثل رازی در قسمتی از اجرا گشوده می‌شوند و چیزی، شیئی یا انسانی تازه از درون آن کشف می‌شود. اما مکاشفه اصلی ((آنجا)) در این است که مدام با یک کشف تازه مسیر اجرا به سمتی می‌رود که انتظار ذهن قصه‌گرای ما را برنمی آورد و اجازه ساختار گرفتن روایت را نمی‌دهد. ((آنجا))، ما را در مقام یک مکاشفه‌گر، در جریان اجرا، مداخله می‌دهد و هر لحظه ساختارهای ذهنی ما را از آنچه تا آن لحظه از اجرا بر صحنه دیده‌ایم، می‌شکند. آنچنان‌که حتی ساختار هیچ زبانی را هم برنمی‌تابد و به آن تن درنمی‌دهد و به زبان هیچ کجا، اجرا می‌شود. همین مکاشفه، ما را تا پایان اجرا، به‌دور از قصه و ساختارهایش و به‌دور از ساختار زبان و سوءتفاهم‌هایش سرخوش و سبکبال نگه می‌دارد.
تئاتر((آنجا))، اجرائی است متکی بر بدن و حضور تن در صحنه، با نگاهی به مکان و رفتن از مکانی به مکانی دیگر، کنشی که در این روزها و سال‌ها در سراسر جهان بسیار رخ می‌دهد، مردمانی به ‌هر دلیل ناراضی از مکانی که در آن واقع شده‌اند، به مکان دیگر در حرکت‌اند و انتظار و انتظار برای رفتن از اینجا به آنجا، پشت سدها و معبرها، به انتظار آمدن قطاری، اتوبوسی، قایقی، وسیله‌ای که امکان حرکت را آسان کند و رسیدن یا نرسیدن!
((آنجا)) نوشته و کار جو استرامگرن، که از نروژ در بخش بین‌الملل جشنواره تئاتر فجر بر صحنه تالار اصلی تئاتر شهر آمد، اجرائی شبیه به سفر بود، ماجراجویانه و هر لحظه به سویی. اجرائی که اگرچه تمامی المان‌های یک ساختار روایی را داشت - با وجود چهار شخصیت جداگانه و ایجاد موقعیتی مکانی برای مواجهه این کاراکترها با هم و انتظارشان برای رفتن و چالش‌ها و ناسازگاری‌هایشان با هم که می‌تواند دستمایه روایتی خوش‌ساخت باشد- اما اجازه نمی‌داد ساختار روایی مشخصی در ذهن مخاطب شکل بگیرد و هر جا که ذهن مخاطب میل به سوی ساخت قصه‌ای و جا دادن کاراکترها در قصه می‌کرد، آن ساختار با یک کشف تازه به هم ریخته می‌شد یا هر جا که مخاطب می‌خواست از المان‌هایی که هر بار از دل یک صندوق کشف می‌شد، از منظری نشانه‌شناسانه وارد شود و سازها یا مبل دونفره یا حتی انسانی که خشک شده را نشانه چیزی در راستای روایت اجرا بداند، این ساختار مدام و مدام شکسته می‌شد و با یک رخداد تازه، مخاطب با فضایی نو، مواجه می‌شد که امکان تاریخ‌مندی و ساخت روایت تاریخ‌مند را از او سلب می‌کرد. شاید همین نکته سبب فضای انتزاع‌گونه اجرای این اثر شده بود که گویی ما مخاطبان همه با هم وارد فضای اثر می‌شدیم با ذهن‌های متکثر و پیچیده از ساختارهای زیست‌بوم‌مان، اما اثر، مدام ساختارهای ذهنی ما و ساختار خودش را می‌شکست و ما را مدام با جهانی بدون پیش‌زمینه، جهانی بدون تاریخ و حتی روایت مواجه می‌کرد. گویی هر لحظه با حضور بازیگران و بدن‌هایشان و اشیای کشف‌شده با رخدادی تازه روبه‌رو می‌شدیم.
فضای اجرای نمایش((آنجا)) به واسطه مکان و زمان نامعلومش که می‌تواند در هر مکان و زمانی واقع شود و به واسطه زبان ابداعی‌اش، شاید بتوان گفت، وجهی از انتزاع دارد؛ انتزاعی که ما را به سوی نگریستن به مفاهیم بنیادی و پرسش از آنها رهنمون می‌شود. انتزاعی که به واسطه نگاه یکسان‌نگر به کاراکترها هم هست. هر کدام از آنها در کنشی مشابه بر صحنه می‌آمدند، ابتدا خود را به ندیدن می‌زدند و بعد بی‌آنکه رخدادی آنها را به هم گره زده باشد، با هم به زبان من‌درآوردی که هیچ قراردادی هم ندارد، سخن می‌گویند، آنها به انتظار آمدن قطاری هستند که آنها را از اینجا، به آنجا ببرد، انتظاری که تا پایان نمایش، فضای ((در انتظار گودو)) را زنده می‌کند، اما در پایان با آمدن قطار، فاصله‌اش را از انتظار بکت‌وار حفظ می‌کند.  از سویی طنز سیاه اثر، در صحنه‌های درخشانی خود را نشان می‌داد، صحنه‌ای که سه مرد در یکی از صندوق‌ها را باز می‌کردند و وقتی آن را برعکس تکان می‌دادند، مردی مچاله‌شده از آن بر صحنه می‌افتاد؛ مردی با دست‌ها و پاهای خشک‌شده، مردی شیء‌شده؛ درست مثل فنری خشک که توان تکان‌دادن خود را ندارد که از هر سو می‌کشیدندش، دوباره به حالت اولیه خود برمی‌گشت، گویی میلی به رهایی از شیء‌شدگی‌اش نداشت؛ اما سرانجام به حالت انسانی‌اش به‌سختی و با تپق‌های بسیار بازگشت.  استفاده‌نکردن از زبان به معنای نظام نشانه‌ای دال و مدلولی، در این اجرا، توانست مخاطب را از ورای زبان نشانه‌ای با اجرا همراه کند. استفاده از زبان ابداعی، که با تأکید بر لحن و برخی کلمه‌ها و هجاها، زبان کنشگری هم بود که سویه ارتباطی‌اش را با مخاطب تا حدی حفظ می‌کرد، هیچ معنای واضحی نداشت و فارغ از قراردادهای زبان بود. جالب اینکه این چهار نفر بر صحنه با همین زبان ابداعی با هم ارتباط می‌گرفتند. گویی این زبان ابداعی، زبان این روندگان از مکانی به مکان دیگر بود که با هم تجربه مشترکی را از سر می‌گذراندند. در خلاصه داستان نمایش آمده است که اینان، چهار مخالف سیاسی از اتحاد جماهیر شوروی هستند که در منطقه‌ای میان شرق و غرب گرفتار آمده‌اند با نوستالژی‌ها، اختلالات روانی و نیازهای مبرم اجتماعی که فضای ناهماهنگی را ایجاد کرده‌اند. اما آنچه بر صحنه رخ می‌دهد، با توجه به زمانه‌ای که در آن زیست می‌کنیم، به شکلی کلی به روندگان و مهاجرانی می‌پردازد که به خاطر جنگ، فقر و سرکوب، ناچار به رفتن از سرزمین خودشان به مکانی دیگر هستند، کسانی که دیگر نمی‌توانند یا نمی‌خواهند یا اجازه ندارند در سرزمین خودشان بمانند و به((آنجا))یی نامعلوم می‌روند.
گفتن از ترک مکانی برای رسیدن به مکانی دیگر، در این روزها، شاید سویه مهمی از تئاتر امروز ما باشد؛ سویه‌ای که تئاتر می‌تواند در مسیر آن، با پرداختن یا لااقل بازنمایی این کنش فراگیر، در جهان امروز و رنج آدمی در این تغییر مکان، راهی از میان این همه بیراهه بنمایاند.


گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق

سپیده شمس




  نیک زی |  نگاهی به نمایش«آنجا» در بخش بین‌الملل جشنواره تئاتر فجر
شنبه 16 بهمن 1395 - 16:44:36 340 آخرین بازدید : شنبه 26 مرداد 1398 - 17:20:52 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

نیک زی | چهاردهمین جشن تصویر سال برگزیدگانش را شناخت

از اتفاق عجیب تا غیبت یک پدیده در یک رویداد سینمایی

آغاز 50 میلیون تومانی نمایشگاه «برای نجات کودکان» با حضور الناز شاکردوست و شقایق فراهانی

نیک زی | «لانتوری» در استانبول

نیک زی | حسن معجونی «سه خواهر» را در تماشاخانه «پالیز» روی صحنه می برد

تبریک جالب اینستاگرامی رضا قوچان نژاد به ساره بیات

خلاقیت گوچی در نمایش مد میلان

«گزارش وضع هوا» در تالار قشقایی به روی صحنه می رود

حضور ترانه علیدوستی جشنواره فیلم توکیو 2018

دعوت رضا کیانیان از همه مردم برای حضور در «چالش صدای آب»

رضا کیانیان «زندگی از نو» شروع کرد

گفت‌وگوی ایسنا با بهمن فرمان‌آرابه بهانه اکران فیلم جالب «دلم می‌خواد»

«ترامپ» نامزد بدترین بازیگر سال شد

نیک زی | حراج اولین سلفی ((اندی وارهول))

نیک زی | نمایش آثار خوشنویسی سلحشوردر «صدای سخن عشق»

نیک زی | «قدم زدن» توماس برنهارد در بازار کتاب

محسن وزیری مقدم و درک پویایی تا آخرین دم در هنر

معرفی کتابی جدیدی از فیلپ راث به همراه چند کتاب تازه انتشار یافته دیگر

نیک زی | تمدید نمایشگاه فروش آثار چند نسل از هنرمندان

دست‌نوشته‌های «موتزارت» و «ون‌گوگ» در حراج پاریس حاضر شدند

عکس های جدید الناز شاکردوست در انگلیس

نیک زی | متولدین دهه‌ی 40 با «اصل و نسل» در گالری «ژاله» حاضر می شوند

خطاطی متاثر از مدرنیته در «مرا بخوان که خط سوم توام»

شیلر( Schiller ) برای برگزاری کنسرت در وزارت کشور به ایران می‌آید

حمید رسایی به دفاع از امیر تتلو پرداخت و از خواننده های لس آنجلسی گفت

دومین حراج تخصصی فرش چگونه برگزار شد

ساندی تایمز ثروتمندترین ستاره‌های موسیقی بریتانیا را معرفی کرد

ایده‌هایی برای نجات «فتوتهامی»

«جنگ نروژی» معروف «موراکامی» هم سینمایی می شود

سلفی از ثبت خاطره است تا خلق هنر

نیک زی | کیهان کلهر: اشعار سهراب هرگز رنگ کهنگی نگرفته است

«فصل سرد» آزیتا صارمی به نفع کودکان کار به نمایش در می آید

نیک زی | پاپوش کردی در راه جهانی شدن

نیک زی | «کلینت ایستوود» و ساختن وسترنی دیگر

نیک زی | نمایش «ازدواج رنگ‌ها» در یک نگارخانه

آهنگ‌های ناتمام «لئونارد کوهن» در یک آلبوم جدید منتشر می شود

پایان سال‌های ابری نویسنده محبوب

دیدار هاینر گابلز با هنرمندان ایرانی در خانه فرهنگ مانا

کنسرت «کوئینتت تهران» با اجرای آثار پیاتزولا

پارسا پیروزفر در فیلم «مجبوریم» با رضا درمیشیان همراه خواهد شد

مریم سلطانی عروسی فریبا نادری را در اینستاگرام خود تبریک گفت

عنوان گرانترین بازیگر تلویزیون به «رابرت دنیرو» رسید

محسن چاوشی با انتشار پستی برای حمایت از یک زندانی و نجات او از خیران جامعه کمک خواست

نیک زی | سینا ساعی خواننده گروه موسیقی تیک تاک به بازیگران نمایش تازه کیومرث مرادی پیوست

نشستی درباره فرصت‌ها و چالش‌های هنر معاصر ایران

نیک زی | روان‌شناسی خشونت در پیچش تاریخ

«سینما و ادبیات» با لوئیس بونوئل شصت‌ودومین شماره خود را منتشر می کند

آزاداه نامداری از برنامه ها و فعالیت های جدیدش می گوید

نیک زی | رضا کیانیان «دچار آبی بیکران» را برپا می‌کند

نیک زی | درگذشت مترجم و روزنامه‌نگار پیشکسوت