0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش
ماهان

نیک زی | نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر



واقعیتِ تهیْ روی کاناپه


((کاناپه))، به نویسندگی و کارگردانی میلاد اخگر، هم‌اکنون در تماشاخانه پالیز در تهران به روی صحنه می‌رود. اخگر در اجرای این اثر از تجربه زیسته قشر جوان در دهه اخیر بهره جسته؛ فضایی که خودش نیز در آن زیست می‌کند. موقعیت فضاسازی و پرداخت‌های نمایشی کاناپه برای تماشاچی تئاتر امروز، به دلیل وجه بازنمایاننده یک تجربه همگانی بسیار آشناست؛ به‌ویژه برای قشری که مخاطبِ امروز تئاتر است. دورهمی کلیدواژه آشنایی است که برای نسل امروزی معنای منحصربه‌فردی پیدا کرده است. دورهمی‌ها به دوستی‌ها ورای نسبت‌های خانوادگی معنا می‌دهند و حتی ورای قاعده‌سازی‌های اجتماعی صورت می‌پذیرند، به عبارت دیگر دورهمی‌ها برساختن فضایی شخصی برای دوستی‌های جمعی است؛ تمایلی که به‌روشنی در دهه اخیر رو به فزونی گرفت. جوانان نسل امروز قوام‌دادن به چنین جمع‌هایی را به‌نوعی رهایی از قیدوبندها می‌دانند: جمع‌هایی که به انتخاب خود آنها انتخاب می‌شوند. مرد ٢٤ساله‌ای که به‌تازگی بی‌کار شده و ظاهرا با خواهرش زندگی می‌کند، به نحوی غریب –بنابر توضیح دوستانش، یعنی دیگر شخصیت‌های نمایش- همیشه روی کاناپه می‌نشیند. رفتار او کمی نامتعارف است. چندی که می‌گذرد این فرد، امین، دوستانش را تقریبا هر شب به خانه دعوت می‌کند. نمایش روایت مجدد همین دورهمی‌ها پس از یک‌سال است. نکته جالب‌توجه تفاوت‌هایی است که در اساس روایت از زندگی امین و این دورهمی‌ها می‌شود و مجادله‌هایی که در زمان اکنونی میان آنها در جریان است. بازیگر‌ها به نحوی فاصله‌گذاری‌شده اما بسیار صمیمانه با تماشاچی‌ گفت‌وگو می‌کنند، تو گویی دوستانی تازه‌یافته دارند خاطره‌ای جمعی را تعریف می‌کنند و این همه در حالی است که روایت گذشته، یعنی آنچه تعریف می‌شود، روی کاناپه، به نحوی بسیار واقع‌گرایانه بازنمایانده می‌شود. این دوپارگی و این تلاش اخگر برای سروشکل‌دادن به چنین فضایی نکته درخور توجهی است. هرچند در طول اجرا بسیار پیش می‌آید که اغراق‌های بیش از حد یا بازی‌های تصنعی، ما را به ورطه دیگری بیندازند. به‌هررو اخگر می‌کوشد ما را در واقعی‌ترین و تجربی‌ترین جهانی جای دهد که خودمان هم‌اکنون نیز در آن زندگی می‌کنیم: جمع‌های کوچکی که طبق عادت هفته‌ای چندبار دور هم جمع می‌شوند. لازم است گفته‌ شود با وجود روایت بسیار واقع‌گرایانه و به دور از جانب‌داری که این نمایش دارد –و البته جای این بحث باقی است که نمایش تا چه حد توانسته در این بازنمایی یا این شیوه رئالیستی موفق باشد- و همچنین تلاش در چندپاره‌کردن امری تا به این اندازه واقعی، به کمک حضور همیشگی همه بازیگران در صحنه، این نمایش را دیدنی‌تر می‌کنند. اما معتقدم آنچه ما می‌بینیم، جنبه‌هایی ابزورد می‌یابد. شاید به‌نظر بسیاری از مخاطبان این اثر، چنین خوانشی بسیار دور از ذهن بنماید، شاید ازاین‌رو که ما نیز خود را در فضایی بسیار شبیه به فضای روزمره بازمی‌یابیم، گویی که خودمان نیز در این میهمانی‌ها شرکت داشته‌ایم. بااین‌حال می‌دانیم رئالیسم را وقتی تا سرحد ممکن جلو ببریم، یعنی بازنمایی واقعیت دقیقا همان‌گونه که در واقعیت رخ می‌دهد، همچون صداها یا تصویری ضبط‌شده از خود واقعیت، در چنین زمانی- همان‌طور که خود بکت نیز گفته بودـ گویی که همه‌چیز به نظرمان پوچ و درعین‌حال مضحک می‌نماید. دورهمی‌های روی کاناپه، مثل غالب دورهمی‌هایی که در تهران صورت می‌گیرد نه به هدف خاصی، بلکه صرفا برای خود دورهمی است. آدم‌های کاناپه به یک مقصود و یک هدف جریان نمی‌دهند، بلکه حتی با توجه به اشاره یکی از همین آدم‌ها، آنها می‌توانند راجع به هر موضوعی با هم بحث و مجادله کنند و به هر موضوعی بخندند. چنین نتیجه‌ای را شاید بتوان نتیجه اجتناب‌ناپذیر کار اخگر دانست. گفتنی است تمایل به نوستالژی و تداعی خاطره در کارهای اخگر بسیار زیاد است و در این کار هم همچنین. به‌همین‌رو کل اثر که از نقاط جالب توجهی برای شکل‌بخشیدن برای یک درام قدرتمند خالی نیست، به یک تداعی خاطره و نوعی سوگواری برای جمع ازدست‌رفته تقلیل می‌یابد. غم و قصه آدم‌های نمایش برای اینکه امین دیگر در میان‌شان نیست در بعضی از نقاط نمایش به گونه‌ای شاعرانگی مصنوع می‌انجامد. البته این عنصر تعمدا به نمایش وارد می‌شود، اما ناگفته پیداست اصولا تداعی خاطره یا نوستالژی نمی‌تواند مفر خوبی برای ساختاربندی یک درام باشد. این شرایط در آخرین مونولوگی که در نمایش می‌شنویم به اوج خود می‌رسد، گویی حالا تماشاچی نیز خود در هاله‌ای همذات‌پندارانه به یاد جمع‌های ازدست‌رفته‌ای می‌افتد که احیانا خودش در آنها عضو بوده ‌است. موسیقی همیشگی و زنده در این نمایش، یعنی صدای تکراری عود بر بسیاری از فضاهای واقع‌گرایانه نمایش که می‌توانستند در سکوت بسیار تأثیرگذارتر باشند، سوار است. ازاین‌رو همه این برخوردهای خاطره‌باورانه راه را بر بسیاری از تفاسیر جدی‌تر که این نمایش، بالقوه بسیاری از آنها را داراست، می‌بندد. با همه اینها آنچه کار اخگر را با وجود چنین عناصر مصنوعی، از بسیاری از جریان‌های دروغین تئاتر امروز تهران متمایز می‌کند، سرراستی و صداقتِ غیرارزش‌گذارانه‌اش در بازنمایی واقعیت زیست‌شده جهان ماست. او توانسته فقط با یک کاناپه وجوهی از جهان خودمان را پیش‌ِروی‌مان بگذارد. این رویکرد در کار اخگر ستودنی است.


گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق

پوریا گل شناس




  نیک زی |  نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر
سه شنبه 19 بهمن 1395 - 17:31:09 324 آخرین بازدید : شنبه 18 آبان 1398 - 23:46:21 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

گشایش موز‌ه‌ی دیدنی عروسک و فرهنگ ایرانی در خیابان سعدی

مریلا زارعی در مراسم سالگرد یادبود قربانیان بمباران اتمی هیروشیما از نقش همسران جانباز در سال های بعد از جنگ گفت

چهاردهمین شماره هفته‌نامه اینترنتی شهرزاد در آستانه پایان فصل دوم منتشر شد

نیک زی | گفت‌وگو با آزاده رزاق‌دوست به بهانه نمایشگاهش در سوفیاگالری

چالش وارونگی در اجرای گروه «بارامانت»

هشتمین جایزه عکس شید برگزار می شود

درباره فلسفه(( سیاه دوزی )) از زبان مردم شاهکوه بخوانیم

نیک زی | «علیرضا قربانی» در فرانسه کنسرت می‌دهد

نیک زی | «بـی‌مـرزی» مجموعه‌ای از نقاشی‌های 13 نقاش نام‌آشنا در گالری ایوان

نیک زی | بیدار شدن کرمانی ها با یا حسین «سفید مهره» در سحرهای رمضان

نیک زی | فیلم‌هايي که سودای سیمرغ در سر دارند

اگر رشت رفتین بازدید از محله نوستالژیک و هنری «پیرسرا»ی رشت رو از دست ندین

انتشار پستی جدید درباره حواشی اخیر((آزاده نامداری)) در صفحه اینستاگرام او

اثر جدیدی از «سالوادور دالی» کشف شد

نیک زی | جولان آثار ایرانی در حراج کریستی

یک اثر نقاشی حاصل یک الگوریتم و هوش مصنوعی برای اولین بار در ساتبیز به حراج گذاشته می شود

نمایشی از ایبسن در تالار مولوی بروی صحنه است

نقاشی هایی به سبک رئالیسم جادویی از هنرمند کانادایی «راب گونزالوز»

نیک زی | با اضافه شدن تهیه‌ کننده‌ای جدید مشکلی توزیع «عاشقانه» رفع شد

نیک زی | کامبیز دیرباز مجری تلویزیون شد

دیالکتیک انسان مدرن در گالری فرمانفرما برقرار است

هفت پرسش اساسی در بازار هنر امروز : آیا دانشجویان/هنرمندان باید به جهان و بازار هنر فکر کنند یا نادیده اش بگیرند؟

مسگری کرمان مرثیه ای برای یک رویا

نیک زی | بــــــــرد (( پرنده )) کلینت ایستوود در سینماتک امروز چهارشنبه 6 / 11 / 95

اخراج «پولانسکی» از آکادمی اسکار

معرفی نامزدهای اولیه اسکار فیلم کوتاه

نیک زی | «سوگ» اولین ساخته بلند مرتضی فرشباف از امروز در «هنر و تجربه»

نیک زی | گــزارش تصویری گــالری (( دی دی ))

رامبد جوان با انتشار پستی دراینستاگرام به حوادث تروریستی اسپانیا و افغانستان و عربستان واکنش نشان داد

نیک زی | گفت‌وگو با سهراب سلیمی، درباره رکن‌الدین خسروی

صفحه کلید به یاد ماشین‌های تحریر قدیمی

جشنواره نمایش های آیینی – سنتی 25 نمایش را برای حضور در بخش صحنه ای برگزید

سوگ مرگ نوزادی دو ساعت پس از تولدش را در رمان «کتاب سپید» بخوانید

چه کسی کلیه اش را به سلنا گومز اهدا کرد ؟

نحوه انتخاب آثار نمایشگاه هلند به روایت رییس موزه ((درنتس)) هلند ؟؟

نیک زی | خانه ی مینیمالیستی

نیک زی | تأسیس «مرکز تخصصی آموزش موسیقی کلاسیک» در ایران

گفته‌های گلپا درباره شجریان واکنش داریوش پیرنیاکان را برانگیخت

شش دهه تصویرگری در «ما تصویرگر هستیم» در خانه هنرمندان برقرار است

شرق آمریکا مقصد بعدی تور کنسرت سهراب پورناظری خواهد بود

نمایش نقاشی های تهمینه میلانی از نساخته هایش در «فیلم‌هایی که نساختم»

نیک زی | گفت‌وگو با لوون هفتوان

پویش «صدابازی» ی یک‌سالگی رادیو آکواریوم با موبایلتان یک دقیقه صدا ضبط کنید

نیک زی | «رویای بی‌تکرار» علی زند ‌وکیلی در بازار

هواداران «موراکامی» نوبل «ایشی‌گورو» را جشن گرفتند

معرفی برندگان جوایز سینمایی و تلویزیونی «ام‌تی‌وی»

آخرین اخبار از «نهمین جشن مستقل فیلم کوتاه ایران»

نابسامانی در حوزه صنایع دستی و اتهام قاچاق سنگ‌های قیمتی از اصفهان به بندرعباس به هنرمندان ؟!

فراخوان پنجمین دوره مسابقه «افسانه‌ها» منتشر شد

نیک زی | عکسی زیبا و باورنکردنی از یک پارچه سفید