0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش
ماهان

نیک زی | نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر



واقعیتِ تهیْ روی کاناپه


((کاناپه))، به نویسندگی و کارگردانی میلاد اخگر، هم‌اکنون در تماشاخانه پالیز در تهران به روی صحنه می‌رود. اخگر در اجرای این اثر از تجربه زیسته قشر جوان در دهه اخیر بهره جسته؛ فضایی که خودش نیز در آن زیست می‌کند. موقعیت فضاسازی و پرداخت‌های نمایشی کاناپه برای تماشاچی تئاتر امروز، به دلیل وجه بازنمایاننده یک تجربه همگانی بسیار آشناست؛ به‌ویژه برای قشری که مخاطبِ امروز تئاتر است. دورهمی کلیدواژه آشنایی است که برای نسل امروزی معنای منحصربه‌فردی پیدا کرده است. دورهمی‌ها به دوستی‌ها ورای نسبت‌های خانوادگی معنا می‌دهند و حتی ورای قاعده‌سازی‌های اجتماعی صورت می‌پذیرند، به عبارت دیگر دورهمی‌ها برساختن فضایی شخصی برای دوستی‌های جمعی است؛ تمایلی که به‌روشنی در دهه اخیر رو به فزونی گرفت. جوانان نسل امروز قوام‌دادن به چنین جمع‌هایی را به‌نوعی رهایی از قیدوبندها می‌دانند: جمع‌هایی که به انتخاب خود آنها انتخاب می‌شوند. مرد ٢٤ساله‌ای که به‌تازگی بی‌کار شده و ظاهرا با خواهرش زندگی می‌کند، به نحوی غریب –بنابر توضیح دوستانش، یعنی دیگر شخصیت‌های نمایش- همیشه روی کاناپه می‌نشیند. رفتار او کمی نامتعارف است. چندی که می‌گذرد این فرد، امین، دوستانش را تقریبا هر شب به خانه دعوت می‌کند. نمایش روایت مجدد همین دورهمی‌ها پس از یک‌سال است. نکته جالب‌توجه تفاوت‌هایی است که در اساس روایت از زندگی امین و این دورهمی‌ها می‌شود و مجادله‌هایی که در زمان اکنونی میان آنها در جریان است. بازیگر‌ها به نحوی فاصله‌گذاری‌شده اما بسیار صمیمانه با تماشاچی‌ گفت‌وگو می‌کنند، تو گویی دوستانی تازه‌یافته دارند خاطره‌ای جمعی را تعریف می‌کنند و این همه در حالی است که روایت گذشته، یعنی آنچه تعریف می‌شود، روی کاناپه، به نحوی بسیار واقع‌گرایانه بازنمایانده می‌شود. این دوپارگی و این تلاش اخگر برای سروشکل‌دادن به چنین فضایی نکته درخور توجهی است. هرچند در طول اجرا بسیار پیش می‌آید که اغراق‌های بیش از حد یا بازی‌های تصنعی، ما را به ورطه دیگری بیندازند. به‌هررو اخگر می‌کوشد ما را در واقعی‌ترین و تجربی‌ترین جهانی جای دهد که خودمان هم‌اکنون نیز در آن زندگی می‌کنیم: جمع‌های کوچکی که طبق عادت هفته‌ای چندبار دور هم جمع می‌شوند. لازم است گفته‌ شود با وجود روایت بسیار واقع‌گرایانه و به دور از جانب‌داری که این نمایش دارد –و البته جای این بحث باقی است که نمایش تا چه حد توانسته در این بازنمایی یا این شیوه رئالیستی موفق باشد- و همچنین تلاش در چندپاره‌کردن امری تا به این اندازه واقعی، به کمک حضور همیشگی همه بازیگران در صحنه، این نمایش را دیدنی‌تر می‌کنند. اما معتقدم آنچه ما می‌بینیم، جنبه‌هایی ابزورد می‌یابد. شاید به‌نظر بسیاری از مخاطبان این اثر، چنین خوانشی بسیار دور از ذهن بنماید، شاید ازاین‌رو که ما نیز خود را در فضایی بسیار شبیه به فضای روزمره بازمی‌یابیم، گویی که خودمان نیز در این میهمانی‌ها شرکت داشته‌ایم. بااین‌حال می‌دانیم رئالیسم را وقتی تا سرحد ممکن جلو ببریم، یعنی بازنمایی واقعیت دقیقا همان‌گونه که در واقعیت رخ می‌دهد، همچون صداها یا تصویری ضبط‌شده از خود واقعیت، در چنین زمانی- همان‌طور که خود بکت نیز گفته بودـ گویی که همه‌چیز به نظرمان پوچ و درعین‌حال مضحک می‌نماید. دورهمی‌های روی کاناپه، مثل غالب دورهمی‌هایی که در تهران صورت می‌گیرد نه به هدف خاصی، بلکه صرفا برای خود دورهمی است. آدم‌های کاناپه به یک مقصود و یک هدف جریان نمی‌دهند، بلکه حتی با توجه به اشاره یکی از همین آدم‌ها، آنها می‌توانند راجع به هر موضوعی با هم بحث و مجادله کنند و به هر موضوعی بخندند. چنین نتیجه‌ای را شاید بتوان نتیجه اجتناب‌ناپذیر کار اخگر دانست. گفتنی است تمایل به نوستالژی و تداعی خاطره در کارهای اخگر بسیار زیاد است و در این کار هم همچنین. به‌همین‌رو کل اثر که از نقاط جالب توجهی برای شکل‌بخشیدن برای یک درام قدرتمند خالی نیست، به یک تداعی خاطره و نوعی سوگواری برای جمع ازدست‌رفته تقلیل می‌یابد. غم و قصه آدم‌های نمایش برای اینکه امین دیگر در میان‌شان نیست در بعضی از نقاط نمایش به گونه‌ای شاعرانگی مصنوع می‌انجامد. البته این عنصر تعمدا به نمایش وارد می‌شود، اما ناگفته پیداست اصولا تداعی خاطره یا نوستالژی نمی‌تواند مفر خوبی برای ساختاربندی یک درام باشد. این شرایط در آخرین مونولوگی که در نمایش می‌شنویم به اوج خود می‌رسد، گویی حالا تماشاچی نیز خود در هاله‌ای همذات‌پندارانه به یاد جمع‌های ازدست‌رفته‌ای می‌افتد که احیانا خودش در آنها عضو بوده ‌است. موسیقی همیشگی و زنده در این نمایش، یعنی صدای تکراری عود بر بسیاری از فضاهای واقع‌گرایانه نمایش که می‌توانستند در سکوت بسیار تأثیرگذارتر باشند، سوار است. ازاین‌رو همه این برخوردهای خاطره‌باورانه راه را بر بسیاری از تفاسیر جدی‌تر که این نمایش، بالقوه بسیاری از آنها را داراست، می‌بندد. با همه اینها آنچه کار اخگر را با وجود چنین عناصر مصنوعی، از بسیاری از جریان‌های دروغین تئاتر امروز تهران متمایز می‌کند، سرراستی و صداقتِ غیرارزش‌گذارانه‌اش در بازنمایی واقعیت زیست‌شده جهان ماست. او توانسته فقط با یک کاناپه وجوهی از جهان خودمان را پیش‌ِروی‌مان بگذارد. این رویکرد در کار اخگر ستودنی است.


گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق

پوریا گل شناس




  نیک زی |  نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر
سه شنبه 19 بهمن 1395 - 17:31:09 263 آخرین بازدید : چهارشنبه 22 خرداد 1398 - 11:42:15 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

رونمایی از پوستر ویژه فیلم «بدون تاریخ، بدون امضا» برای جشنواره فیلم ونیز

نیک زی | بیست و پنج هنرمند مهم معاصر

نیک زی | فیلم‌هايي که سودای سیمرغ در سر دارند

نیک زی | «پنجره رو به حیات» کیارستمی در کرمان

نیک زی | سازندگان «دیوار به دیوار» درباره دابسمش چاوشی می گویند

نیک زی | یک غلط‌خوانی تعمدی از «بارِ امانت»

نیک زی | اکران «رم شهر بی‌دفاع» در گروه سینمایی هنر وتجربه

گران‌ترین آثار هنر عمومی در جهان را ببینید

لهاسا ((Lhasa de Sela)) ، دختر کولی موسیقی جاده ها (1972 -2010)

درز اخبار محرمانه از همسر جدید احتمالا سیاستمدارآنجلینا جولی

نیک زی | علی نصیریان گفت: تلاش و مجاهدت ((ظریف)) و تیم اش را درک کرده ام

نقاشی یان بروگل (پسر پیتر بروگل) از 8 میلیون دلار در کریستیز چکش می خورد

آرزویی که تنها درمانش پول است

نیک زی | نمایشگاه «نگاره‌های بارون» در گالری شکوه افتتاح شد

نیک زی | ساخت مبل تراسی با الوار و بلوک سیمانی

نیک زی | صحنه‌خوانی آثار وودی آلن به زبان انگلیسی

بازخوانی کارهای نوستالژیک و سنگینی سایه آهنگ‌های قدیمی برموسیقی ایرانی

نیک زی | برپایی مراسم یازدهمین سال درگذشت منوچهر آتشی

فراخوان دومین جشنواره ملی فیلمنامه‌ نویسی «هشت نوشت» با موضوع «دفاع مقدس»

مهراب قاسم‌خانی و شقایق دهقان در جشنواره پارسی زبانان اروپا داوری می کنند

فیلمی جدید با بازی گلاب آدینه و شمس لنگرودی در راه است

آلبوم سنتور نوازی «Moment» به پخش جهانی رسید

نظر کارشناسان درباره شکل‌گیری بازارهای هنری چیست؟

نیک زی | برنامه گالری‌های تهران در روزهای پایانی سال

روزنامه جوان سخنان مریلا زارعی را دستمایه ای برای انتقاد از بهرام رادان و مهتاب کرامتی کرد

ترجمه مهدی غبرایی از چوب نروژی بعد از شش سال در بازار کتاب

سوگ مرگ نوزادی دو ساعت پس از تولدش را در رمان «کتاب سپید» بخوانید

در باب «پنچری برنامه‌های طنز رسانه ملی»

فیلم‌های برگزیده 5 کشوربه بخش بهترین فیلم خارجی اسکار معرفی شد

«رنه ماگریت» خلق معما در نگاه مخاطب در قالب سورئال

خالق پوستر محبوب «ارنستو چه‌گوارا» کیست و راز محبوبیت آن با گذشت 50 سال چیست ؟

درد و دل خواندنی امیرمهدی ژوله با شهید مدافع حرم محسن حججی در پست اینستاگرامی اش

قیمت‌گذار آثار تهمینه میلانی به تعطیلی نمایشگاه جنجالی ((فیلم هایی که نساختم))

30 کارتون علیرضا پاکدل در «بیستُ چاهار»

پروژه«چند شب دو نوازی همساز» آغاز می‌شود

احمد عربانی با 40 اثر به خانه کاریکاتور می آید

نیک زی | 5 دلیل برای خرید دوربین DSLR

نیک زی | نمایشگاه آثار خوشنویسی و تذهیب هنرمندان ترکیه

نیک زی | اکسپرسیونیسم انتزاعی Abstract-Expressionism

نحوه انتخاب آثار نمایشگاه هلند به روایت رییس موزه ((درنتس)) هلند ؟؟

خواننده سرشناس انگلیسی هم به منتقدان جدی ترامپ پیوست

آثار برگزیدگان جشنواره عکس خیام در بهبهان

حمیدرضا نوربخش : موسیقی الیور توئیست ظریف، دقیق و گوش‌نواز بود

گفته های خواندنی یک طراح لباس از مافیای وحشتناکی که پشت هفته‌های مد در جهان وجود دارد

رسوایی بازیگر برنده گلدن گلوب دو روز پس از جایزه گرفتن

سریال «ارباب حلقه‌ها» به همت غول تکنولوژی دنیا «آمازون» ساخته می شود

رکورد کنسرت‌های حامد همایون در راه ثبت گینس

شوک افزایش قیمت به بازار کتاب

نیک زی | نمایشگاه «مشاغل مردانه» مریم درویش است جمعه نهم تیرماه در گالری گلستان افتتاح می‌شود

نمایشگاه «گذر زمان در حافظیه» شیراز برپا شد