0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش
ماهان

نیک زی | نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر



واقعیتِ تهیْ روی کاناپه


((کاناپه))، به نویسندگی و کارگردانی میلاد اخگر، هم‌اکنون در تماشاخانه پالیز در تهران به روی صحنه می‌رود. اخگر در اجرای این اثر از تجربه زیسته قشر جوان در دهه اخیر بهره جسته؛ فضایی که خودش نیز در آن زیست می‌کند. موقعیت فضاسازی و پرداخت‌های نمایشی کاناپه برای تماشاچی تئاتر امروز، به دلیل وجه بازنمایاننده یک تجربه همگانی بسیار آشناست؛ به‌ویژه برای قشری که مخاطبِ امروز تئاتر است. دورهمی کلیدواژه آشنایی است که برای نسل امروزی معنای منحصربه‌فردی پیدا کرده است. دورهمی‌ها به دوستی‌ها ورای نسبت‌های خانوادگی معنا می‌دهند و حتی ورای قاعده‌سازی‌های اجتماعی صورت می‌پذیرند، به عبارت دیگر دورهمی‌ها برساختن فضایی شخصی برای دوستی‌های جمعی است؛ تمایلی که به‌روشنی در دهه اخیر رو به فزونی گرفت. جوانان نسل امروز قوام‌دادن به چنین جمع‌هایی را به‌نوعی رهایی از قیدوبندها می‌دانند: جمع‌هایی که به انتخاب خود آنها انتخاب می‌شوند. مرد ٢٤ساله‌ای که به‌تازگی بی‌کار شده و ظاهرا با خواهرش زندگی می‌کند، به نحوی غریب –بنابر توضیح دوستانش، یعنی دیگر شخصیت‌های نمایش- همیشه روی کاناپه می‌نشیند. رفتار او کمی نامتعارف است. چندی که می‌گذرد این فرد، امین، دوستانش را تقریبا هر شب به خانه دعوت می‌کند. نمایش روایت مجدد همین دورهمی‌ها پس از یک‌سال است. نکته جالب‌توجه تفاوت‌هایی است که در اساس روایت از زندگی امین و این دورهمی‌ها می‌شود و مجادله‌هایی که در زمان اکنونی میان آنها در جریان است. بازیگر‌ها به نحوی فاصله‌گذاری‌شده اما بسیار صمیمانه با تماشاچی‌ گفت‌وگو می‌کنند، تو گویی دوستانی تازه‌یافته دارند خاطره‌ای جمعی را تعریف می‌کنند و این همه در حالی است که روایت گذشته، یعنی آنچه تعریف می‌شود، روی کاناپه، به نحوی بسیار واقع‌گرایانه بازنمایانده می‌شود. این دوپارگی و این تلاش اخگر برای سروشکل‌دادن به چنین فضایی نکته درخور توجهی است. هرچند در طول اجرا بسیار پیش می‌آید که اغراق‌های بیش از حد یا بازی‌های تصنعی، ما را به ورطه دیگری بیندازند. به‌هررو اخگر می‌کوشد ما را در واقعی‌ترین و تجربی‌ترین جهانی جای دهد که خودمان هم‌اکنون نیز در آن زندگی می‌کنیم: جمع‌های کوچکی که طبق عادت هفته‌ای چندبار دور هم جمع می‌شوند. لازم است گفته‌ شود با وجود روایت بسیار واقع‌گرایانه و به دور از جانب‌داری که این نمایش دارد –و البته جای این بحث باقی است که نمایش تا چه حد توانسته در این بازنمایی یا این شیوه رئالیستی موفق باشد- و همچنین تلاش در چندپاره‌کردن امری تا به این اندازه واقعی، به کمک حضور همیشگی همه بازیگران در صحنه، این نمایش را دیدنی‌تر می‌کنند. اما معتقدم آنچه ما می‌بینیم، جنبه‌هایی ابزورد می‌یابد. شاید به‌نظر بسیاری از مخاطبان این اثر، چنین خوانشی بسیار دور از ذهن بنماید، شاید ازاین‌رو که ما نیز خود را در فضایی بسیار شبیه به فضای روزمره بازمی‌یابیم، گویی که خودمان نیز در این میهمانی‌ها شرکت داشته‌ایم. بااین‌حال می‌دانیم رئالیسم را وقتی تا سرحد ممکن جلو ببریم، یعنی بازنمایی واقعیت دقیقا همان‌گونه که در واقعیت رخ می‌دهد، همچون صداها یا تصویری ضبط‌شده از خود واقعیت، در چنین زمانی- همان‌طور که خود بکت نیز گفته بودـ گویی که همه‌چیز به نظرمان پوچ و درعین‌حال مضحک می‌نماید. دورهمی‌های روی کاناپه، مثل غالب دورهمی‌هایی که در تهران صورت می‌گیرد نه به هدف خاصی، بلکه صرفا برای خود دورهمی است. آدم‌های کاناپه به یک مقصود و یک هدف جریان نمی‌دهند، بلکه حتی با توجه به اشاره یکی از همین آدم‌ها، آنها می‌توانند راجع به هر موضوعی با هم بحث و مجادله کنند و به هر موضوعی بخندند. چنین نتیجه‌ای را شاید بتوان نتیجه اجتناب‌ناپذیر کار اخگر دانست. گفتنی است تمایل به نوستالژی و تداعی خاطره در کارهای اخگر بسیار زیاد است و در این کار هم همچنین. به‌همین‌رو کل اثر که از نقاط جالب توجهی برای شکل‌بخشیدن برای یک درام قدرتمند خالی نیست، به یک تداعی خاطره و نوعی سوگواری برای جمع ازدست‌رفته تقلیل می‌یابد. غم و قصه آدم‌های نمایش برای اینکه امین دیگر در میان‌شان نیست در بعضی از نقاط نمایش به گونه‌ای شاعرانگی مصنوع می‌انجامد. البته این عنصر تعمدا به نمایش وارد می‌شود، اما ناگفته پیداست اصولا تداعی خاطره یا نوستالژی نمی‌تواند مفر خوبی برای ساختاربندی یک درام باشد. این شرایط در آخرین مونولوگی که در نمایش می‌شنویم به اوج خود می‌رسد، گویی حالا تماشاچی نیز خود در هاله‌ای همذات‌پندارانه به یاد جمع‌های ازدست‌رفته‌ای می‌افتد که احیانا خودش در آنها عضو بوده ‌است. موسیقی همیشگی و زنده در این نمایش، یعنی صدای تکراری عود بر بسیاری از فضاهای واقع‌گرایانه نمایش که می‌توانستند در سکوت بسیار تأثیرگذارتر باشند، سوار است. ازاین‌رو همه این برخوردهای خاطره‌باورانه راه را بر بسیاری از تفاسیر جدی‌تر که این نمایش، بالقوه بسیاری از آنها را داراست، می‌بندد. با همه اینها آنچه کار اخگر را با وجود چنین عناصر مصنوعی، از بسیاری از جریان‌های دروغین تئاتر امروز تهران متمایز می‌کند، سرراستی و صداقتِ غیرارزش‌گذارانه‌اش در بازنمایی واقعیت زیست‌شده جهان ماست. او توانسته فقط با یک کاناپه وجوهی از جهان خودمان را پیش‌ِروی‌مان بگذارد. این رویکرد در کار اخگر ستودنی است.


گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق

پوریا گل شناس




  نیک زی |  نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر
سه شنبه 19 بهمن 1395 - 17:31:09 146 آخرین بازدید : چهارشنبه 17 مرداد 1397 - 05:01:13 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

نیک زی | «ثابت پاسال» پابرجا می‌ماند و در کنار آن یک مرکز اقامتی ایجاد می‌شود

نیک زی | گلدان و پایه بسیار جذاب برای گیاه شفلرا

نیک زی | متولدین دهه‌ی 40 با «اصل و نسل» در گالری «ژاله» حاضر می شوند

بزرگداشت زنده‌یاد رکن‌الدین خسروی در سنگلج به همت خانه تئاتر

بخش مفاخر جشنواره تجسمی فجر افتتاح شد

نیک زی | تصویرسازی «سال بلوا» توسط چند عکاس

نیک زی | یک اینستالیشن خلاقانه با کاموا

نمایشگاه گروهی «چاپ دستی» در نگارخانه «شهرکتاب» فرشته

نشست «هنر و تاثیر آن بر صلح» با حضور رضا کیانیان برگزار می گردد

نیک زی | گشایش ((اکسپو2017 آستانه)) با محوریت انرژی های آینده

نیک زی | «طبیعت در هنر باستان» نقد می‌شود

راهیابی نقاشی یک دختر افغان به جمع 20 نقاشی برتر مسابقات برنامه جهانی غذای سازمان ملل

بربری محصولات به فروش نرفته‌ پارسال خود را سوزاند

آلبوم جدید «جی زی» با تم عذرخواهی از «بیانسه»

طنین سازهای بلوچی در سوئد

درباره موزه نخستین زن تاریخ نقاشی ایران بیشتر بدانیم

کمدی موزیکال «حکایت حکایت طبیب اجباری مولیر» در تئاتر باران به روی صحنه می رود

نیک زی | نگاهی به نمایش«آنجا» در بخش بین‌الملل جشنواره تئاتر فجر

ناگفته‌های سارا بهرامی از بازی در نقش یک زن معتاد در رنامه زنده اینترنتی «سی و پنج»

نیک زی | استقبال و تمدید «بازگشت به خانه» هارولد پینتر

بزرگداشت صادق تبریزی در موزه هنرهای معاصر

نیک زی | زمان نمایش فیلم های جشنواره کن 2017 اعلام شد

نیک زی | چرا ساخت موزه ایران درودی آغاز نمی‌شود؟

نیک زی | رمضان در شبکه های تلویزیونی چه می گذرد

«آواز پارسی» پشت درهای بسته قوچان و استاد ناظری در بیمارستان

تقدیر آرشیو ملی آمریکا از «تام هنکس»

منتقدان از تاثیرات مخرب یارانه‌های دولتی در زمینه کتاب چه می‌گویند ؟

نیک زی | کودکان چطور به شاهکارهای نقاشی جهان نگاه می‌کنند

فصل جدید خندوانه از نیمه دوم اسفند

نیک زی | هزینه 25 میلیارد تومانی برای آلبوم ناگفته

آلبوم جدید گروه رستاک منتشر شد

درک هنر مدرن از دریچه ی ایسم ها : امپرسیونیسم مدرن ( NEW IMPRESSIONISM )

همه آنچه درباره‌ی جشنواره کن امسال باید بدانید

فرمان فتحعلیان با «قدم‌زدن با اسب» بازیگر یک تئاتر شد

تقدیر خانه کتاب در عصر کتاب از منصوره اتحادیه

نیک زی | خانه مینیمال در دل جنگل های برزیل

آثار «موان» هنرمند چینی در گالری «آس» به نمایش درآمد

نمایشگاه گروهی عکس «روزگار کودکی» در گالری پردیس ملت

در «سینما و ادبیات» این ماه سینمای برگمان پرونده ویژه ی مجله است

سیر و سفر «کوپال» در امریکا

بازیگری که دست به خودکشی می زند در ((چند درجه سوءتفاهم در مقیاس اتللو))

نیک زی | رابطه مطالعه کتاب های داستانی و بروز احساسات همدلانه

پس از ((حمید صفت)) یک خواننده زیرزمینی در ارتباط با قتل مدیر یک استودیوخبرساز شد

انتشار یک کتاب تازه درباره ترامپ دوباره جنجال آفرین شد

فروش پنج هزار بلیت نمایش مسابقات جام جهانی در سینما در چند ساعت

نیک زی | «وودی آلن» و حضور ناگهانی روی سن مراسم موسسه فیلم آمریکا

تهرانِ دههِ 70 در قاب عکس

نیک زی | رقص‌های محلی ایران روی کارهای پیکاسو

نیک زی | «هزارپا» همچنان در تهران حضور دارد

نیک زی | برگزاری بزرگداشتی برای جبار باغچه ‏بان