0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش
ماهان

نیک زی | نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر



واقعیتِ تهیْ روی کاناپه


((کاناپه))، به نویسندگی و کارگردانی میلاد اخگر، هم‌اکنون در تماشاخانه پالیز در تهران به روی صحنه می‌رود. اخگر در اجرای این اثر از تجربه زیسته قشر جوان در دهه اخیر بهره جسته؛ فضایی که خودش نیز در آن زیست می‌کند. موقعیت فضاسازی و پرداخت‌های نمایشی کاناپه برای تماشاچی تئاتر امروز، به دلیل وجه بازنمایاننده یک تجربه همگانی بسیار آشناست؛ به‌ویژه برای قشری که مخاطبِ امروز تئاتر است. دورهمی کلیدواژه آشنایی است که برای نسل امروزی معنای منحصربه‌فردی پیدا کرده است. دورهمی‌ها به دوستی‌ها ورای نسبت‌های خانوادگی معنا می‌دهند و حتی ورای قاعده‌سازی‌های اجتماعی صورت می‌پذیرند، به عبارت دیگر دورهمی‌ها برساختن فضایی شخصی برای دوستی‌های جمعی است؛ تمایلی که به‌روشنی در دهه اخیر رو به فزونی گرفت. جوانان نسل امروز قوام‌دادن به چنین جمع‌هایی را به‌نوعی رهایی از قیدوبندها می‌دانند: جمع‌هایی که به انتخاب خود آنها انتخاب می‌شوند. مرد ٢٤ساله‌ای که به‌تازگی بی‌کار شده و ظاهرا با خواهرش زندگی می‌کند، به نحوی غریب –بنابر توضیح دوستانش، یعنی دیگر شخصیت‌های نمایش- همیشه روی کاناپه می‌نشیند. رفتار او کمی نامتعارف است. چندی که می‌گذرد این فرد، امین، دوستانش را تقریبا هر شب به خانه دعوت می‌کند. نمایش روایت مجدد همین دورهمی‌ها پس از یک‌سال است. نکته جالب‌توجه تفاوت‌هایی است که در اساس روایت از زندگی امین و این دورهمی‌ها می‌شود و مجادله‌هایی که در زمان اکنونی میان آنها در جریان است. بازیگر‌ها به نحوی فاصله‌گذاری‌شده اما بسیار صمیمانه با تماشاچی‌ گفت‌وگو می‌کنند، تو گویی دوستانی تازه‌یافته دارند خاطره‌ای جمعی را تعریف می‌کنند و این همه در حالی است که روایت گذشته، یعنی آنچه تعریف می‌شود، روی کاناپه، به نحوی بسیار واقع‌گرایانه بازنمایانده می‌شود. این دوپارگی و این تلاش اخگر برای سروشکل‌دادن به چنین فضایی نکته درخور توجهی است. هرچند در طول اجرا بسیار پیش می‌آید که اغراق‌های بیش از حد یا بازی‌های تصنعی، ما را به ورطه دیگری بیندازند. به‌هررو اخگر می‌کوشد ما را در واقعی‌ترین و تجربی‌ترین جهانی جای دهد که خودمان هم‌اکنون نیز در آن زندگی می‌کنیم: جمع‌های کوچکی که طبق عادت هفته‌ای چندبار دور هم جمع می‌شوند. لازم است گفته‌ شود با وجود روایت بسیار واقع‌گرایانه و به دور از جانب‌داری که این نمایش دارد –و البته جای این بحث باقی است که نمایش تا چه حد توانسته در این بازنمایی یا این شیوه رئالیستی موفق باشد- و همچنین تلاش در چندپاره‌کردن امری تا به این اندازه واقعی، به کمک حضور همیشگی همه بازیگران در صحنه، این نمایش را دیدنی‌تر می‌کنند. اما معتقدم آنچه ما می‌بینیم، جنبه‌هایی ابزورد می‌یابد. شاید به‌نظر بسیاری از مخاطبان این اثر، چنین خوانشی بسیار دور از ذهن بنماید، شاید ازاین‌رو که ما نیز خود را در فضایی بسیار شبیه به فضای روزمره بازمی‌یابیم، گویی که خودمان نیز در این میهمانی‌ها شرکت داشته‌ایم. بااین‌حال می‌دانیم رئالیسم را وقتی تا سرحد ممکن جلو ببریم، یعنی بازنمایی واقعیت دقیقا همان‌گونه که در واقعیت رخ می‌دهد، همچون صداها یا تصویری ضبط‌شده از خود واقعیت، در چنین زمانی- همان‌طور که خود بکت نیز گفته بودـ گویی که همه‌چیز به نظرمان پوچ و درعین‌حال مضحک می‌نماید. دورهمی‌های روی کاناپه، مثل غالب دورهمی‌هایی که در تهران صورت می‌گیرد نه به هدف خاصی، بلکه صرفا برای خود دورهمی است. آدم‌های کاناپه به یک مقصود و یک هدف جریان نمی‌دهند، بلکه حتی با توجه به اشاره یکی از همین آدم‌ها، آنها می‌توانند راجع به هر موضوعی با هم بحث و مجادله کنند و به هر موضوعی بخندند. چنین نتیجه‌ای را شاید بتوان نتیجه اجتناب‌ناپذیر کار اخگر دانست. گفتنی است تمایل به نوستالژی و تداعی خاطره در کارهای اخگر بسیار زیاد است و در این کار هم همچنین. به‌همین‌رو کل اثر که از نقاط جالب توجهی برای شکل‌بخشیدن برای یک درام قدرتمند خالی نیست، به یک تداعی خاطره و نوعی سوگواری برای جمع ازدست‌رفته تقلیل می‌یابد. غم و قصه آدم‌های نمایش برای اینکه امین دیگر در میان‌شان نیست در بعضی از نقاط نمایش به گونه‌ای شاعرانگی مصنوع می‌انجامد. البته این عنصر تعمدا به نمایش وارد می‌شود، اما ناگفته پیداست اصولا تداعی خاطره یا نوستالژی نمی‌تواند مفر خوبی برای ساختاربندی یک درام باشد. این شرایط در آخرین مونولوگی که در نمایش می‌شنویم به اوج خود می‌رسد، گویی حالا تماشاچی نیز خود در هاله‌ای همذات‌پندارانه به یاد جمع‌های ازدست‌رفته‌ای می‌افتد که احیانا خودش در آنها عضو بوده ‌است. موسیقی همیشگی و زنده در این نمایش، یعنی صدای تکراری عود بر بسیاری از فضاهای واقع‌گرایانه نمایش که می‌توانستند در سکوت بسیار تأثیرگذارتر باشند، سوار است. ازاین‌رو همه این برخوردهای خاطره‌باورانه راه را بر بسیاری از تفاسیر جدی‌تر که این نمایش، بالقوه بسیاری از آنها را داراست، می‌بندد. با همه اینها آنچه کار اخگر را با وجود چنین عناصر مصنوعی، از بسیاری از جریان‌های دروغین تئاتر امروز تهران متمایز می‌کند، سرراستی و صداقتِ غیرارزش‌گذارانه‌اش در بازنمایی واقعیت زیست‌شده جهان ماست. او توانسته فقط با یک کاناپه وجوهی از جهان خودمان را پیش‌ِروی‌مان بگذارد. این رویکرد در کار اخگر ستودنی است.


گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق

پوریا گل شناس




  نیک زی |  نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر
سه شنبه 19 بهمن 1395 - 17:31:09 379 آخرین بازدید : یکشنبه 17 فروردین 1399 - 16:34:06 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

نیک زی | استفاده ای خلاقانه از طبیعت برای خلق اثر هنری

مراسم نکوداشت فخر پیانوی ایران تنها یادگار پیانونوازی استاد مرتضی محجوبی برگزار شد

نمایش «هزار شلاق» اثر برگزیده تئاتر فجر از شهریور در تماشاخانه ایرانشهر

کنسرت گروه راستان ویژه بانوان برگزار می شود

مهلت ثبت نام در فراخوان آهنگسازی «سیمف ١٣٩٦»

نیک زی | «لانتوری» در استانبول

اختصاص غرفه‌ای به کودکان برای آشنایی با گره های فرش در نمایشگاه فرش

سرود ملی ایران از دیرباز تا کنون

نویسندگان کدام رمان های «فیلیپ راث» را برگزیدند ؟؟

نیک زی | ساخت قاب عکس با اسباب بازی هایی شکسته

ماموریت مشترک «اورهان پاموک» با «آرتور میلر» و «هارولد پینتر»

«آناااااااام» داستان زندگی پسری که خبری عجیب مسیر زندگی‌اش را عوض می کند

هانا کامکار درباره حذف نام شجریان از بنر تبلیغاتی فیلمش توضیح می دهد

نیک زی | حمایت 174 نفر از طنزنویسان و کارتونیست‌ها از حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری

مقایسه پلاسکو با تایتانیک و انتخاب‌های عاشقانه یک بازیگر در نشست خبری «چهارراه استانبول»

نیک زی | معرفی آثار بخش مسابقه جشنواره فیلم 100

نیک زی | ایران درودی : «یکی از خوشبخت‌ترین‌های روی زمین هستم»

نیک زی | صدور مجوز کنسرت کیهان کلهر در همدان

«ماموریت: غیرممکن-فال‌آوت» به لطف اکران آغازینش در چین به صدر باکس آفیس صعود کرد

نیک زی | حراج نخل طلای 2013

مهراب قاسم‌خانی با «ناگهان درخت» وارد عرصه بازیگری می شود

نیک زی | شهباز زمان با «هتل بوتیک» در نیاوران

اجراهای عجیب و جالب در مرده شور خانه ؟!

نیک زی | نمایش آتیلا پسیانی در آستانه فروش نیم میلیاردی

نقد کتاب «بازمانده روز» ایشی گورو در فرهنگسرای اندیشه

سیامک انصاری از برنامه هایش بعد از «دورهمی» می گوید

یادداشت محمود دولت‌آبادی در وصف صدای شجریان

مذاکره کریستوفر نولان برای کارگردانی جیمز باند

فضای خیالی یک هنرمند در نمایشگاه «خلوت روشن»

نیک زی | کارگاهی بین‌المللی یک کمپانی ایتالیایی با حضور بازیگران ایرانی و خارجی

نیک زی | توصیه نصرالله افجه‌ای در تولد 83 سالگی‌اش

روی خوش پاییز به هنرهای تجسمی از ایران درودی تا پرویز تناولی

نیک زی | از نمایشگاه عکس‌ رضا کیانیان تا جشن 50 سالگی گالری سیحون

اوما تورمن از رفتار پرخطر و خشن کوئنتین تارانتینو شکایت کرد

پایان ‎چهاردهمین جشنواره دانشجویی فیلم کوتاه نهال

فیلم «13 اکتبر 1937» و لوریس چکناواریان و دیوانه ها

واکنش جالب اصغر فرهادی به خروج ترامپ از برجام

حال و هوای موسیقی در سن‌پترزبورگ در اولین روزهای جام‌جهانی

گالری گردی کجا بریم ؟

انتقاد و تشکر اینستاگرامی محراب قاسم خانی به حذف نام خود و برادرش از تیتراژ سریال «گسل»

انتشار رمان جدید «خاما» از یوسف علیخانی

نیک زی | "پپرونی برای دیکتاتور " به پالیز می‌رود

مستر‌کلاس پرفسور بیه در هفته پرفورمنس ایران

فروش سالانه سینمای ایران رکورد زد

به مناسبت روز کودکان در اینستاگرام موزه لوور

افشاگری تجاوز جنسی به نوبل هم رسید

ساخت «ایندیانا جونز ۵» رسما توسط «اسپیلبرگ» اعلام شد

دیالوگ‌های ماندگار سینما کتاب می‌شود

مراسم اهدای دومین جایزه‌ ابوالحسن نجفی برپا می شود

معرفی برگزیدگان انجمن منتقدان آمریکا