0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش
ماهان

نیک زی | نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر



واقعیتِ تهیْ روی کاناپه


((کاناپه))، به نویسندگی و کارگردانی میلاد اخگر، هم‌اکنون در تماشاخانه پالیز در تهران به روی صحنه می‌رود. اخگر در اجرای این اثر از تجربه زیسته قشر جوان در دهه اخیر بهره جسته؛ فضایی که خودش نیز در آن زیست می‌کند. موقعیت فضاسازی و پرداخت‌های نمایشی کاناپه برای تماشاچی تئاتر امروز، به دلیل وجه بازنمایاننده یک تجربه همگانی بسیار آشناست؛ به‌ویژه برای قشری که مخاطبِ امروز تئاتر است. دورهمی کلیدواژه آشنایی است که برای نسل امروزی معنای منحصربه‌فردی پیدا کرده است. دورهمی‌ها به دوستی‌ها ورای نسبت‌های خانوادگی معنا می‌دهند و حتی ورای قاعده‌سازی‌های اجتماعی صورت می‌پذیرند، به عبارت دیگر دورهمی‌ها برساختن فضایی شخصی برای دوستی‌های جمعی است؛ تمایلی که به‌روشنی در دهه اخیر رو به فزونی گرفت. جوانان نسل امروز قوام‌دادن به چنین جمع‌هایی را به‌نوعی رهایی از قیدوبندها می‌دانند: جمع‌هایی که به انتخاب خود آنها انتخاب می‌شوند. مرد ٢٤ساله‌ای که به‌تازگی بی‌کار شده و ظاهرا با خواهرش زندگی می‌کند، به نحوی غریب –بنابر توضیح دوستانش، یعنی دیگر شخصیت‌های نمایش- همیشه روی کاناپه می‌نشیند. رفتار او کمی نامتعارف است. چندی که می‌گذرد این فرد، امین، دوستانش را تقریبا هر شب به خانه دعوت می‌کند. نمایش روایت مجدد همین دورهمی‌ها پس از یک‌سال است. نکته جالب‌توجه تفاوت‌هایی است که در اساس روایت از زندگی امین و این دورهمی‌ها می‌شود و مجادله‌هایی که در زمان اکنونی میان آنها در جریان است. بازیگر‌ها به نحوی فاصله‌گذاری‌شده اما بسیار صمیمانه با تماشاچی‌ گفت‌وگو می‌کنند، تو گویی دوستانی تازه‌یافته دارند خاطره‌ای جمعی را تعریف می‌کنند و این همه در حالی است که روایت گذشته، یعنی آنچه تعریف می‌شود، روی کاناپه، به نحوی بسیار واقع‌گرایانه بازنمایانده می‌شود. این دوپارگی و این تلاش اخگر برای سروشکل‌دادن به چنین فضایی نکته درخور توجهی است. هرچند در طول اجرا بسیار پیش می‌آید که اغراق‌های بیش از حد یا بازی‌های تصنعی، ما را به ورطه دیگری بیندازند. به‌هررو اخگر می‌کوشد ما را در واقعی‌ترین و تجربی‌ترین جهانی جای دهد که خودمان هم‌اکنون نیز در آن زندگی می‌کنیم: جمع‌های کوچکی که طبق عادت هفته‌ای چندبار دور هم جمع می‌شوند. لازم است گفته‌ شود با وجود روایت بسیار واقع‌گرایانه و به دور از جانب‌داری که این نمایش دارد –و البته جای این بحث باقی است که نمایش تا چه حد توانسته در این بازنمایی یا این شیوه رئالیستی موفق باشد- و همچنین تلاش در چندپاره‌کردن امری تا به این اندازه واقعی، به کمک حضور همیشگی همه بازیگران در صحنه، این نمایش را دیدنی‌تر می‌کنند. اما معتقدم آنچه ما می‌بینیم، جنبه‌هایی ابزورد می‌یابد. شاید به‌نظر بسیاری از مخاطبان این اثر، چنین خوانشی بسیار دور از ذهن بنماید، شاید ازاین‌رو که ما نیز خود را در فضایی بسیار شبیه به فضای روزمره بازمی‌یابیم، گویی که خودمان نیز در این میهمانی‌ها شرکت داشته‌ایم. بااین‌حال می‌دانیم رئالیسم را وقتی تا سرحد ممکن جلو ببریم، یعنی بازنمایی واقعیت دقیقا همان‌گونه که در واقعیت رخ می‌دهد، همچون صداها یا تصویری ضبط‌شده از خود واقعیت، در چنین زمانی- همان‌طور که خود بکت نیز گفته بودـ گویی که همه‌چیز به نظرمان پوچ و درعین‌حال مضحک می‌نماید. دورهمی‌های روی کاناپه، مثل غالب دورهمی‌هایی که در تهران صورت می‌گیرد نه به هدف خاصی، بلکه صرفا برای خود دورهمی است. آدم‌های کاناپه به یک مقصود و یک هدف جریان نمی‌دهند، بلکه حتی با توجه به اشاره یکی از همین آدم‌ها، آنها می‌توانند راجع به هر موضوعی با هم بحث و مجادله کنند و به هر موضوعی بخندند. چنین نتیجه‌ای را شاید بتوان نتیجه اجتناب‌ناپذیر کار اخگر دانست. گفتنی است تمایل به نوستالژی و تداعی خاطره در کارهای اخگر بسیار زیاد است و در این کار هم همچنین. به‌همین‌رو کل اثر که از نقاط جالب توجهی برای شکل‌بخشیدن برای یک درام قدرتمند خالی نیست، به یک تداعی خاطره و نوعی سوگواری برای جمع ازدست‌رفته تقلیل می‌یابد. غم و قصه آدم‌های نمایش برای اینکه امین دیگر در میان‌شان نیست در بعضی از نقاط نمایش به گونه‌ای شاعرانگی مصنوع می‌انجامد. البته این عنصر تعمدا به نمایش وارد می‌شود، اما ناگفته پیداست اصولا تداعی خاطره یا نوستالژی نمی‌تواند مفر خوبی برای ساختاربندی یک درام باشد. این شرایط در آخرین مونولوگی که در نمایش می‌شنویم به اوج خود می‌رسد، گویی حالا تماشاچی نیز خود در هاله‌ای همذات‌پندارانه به یاد جمع‌های ازدست‌رفته‌ای می‌افتد که احیانا خودش در آنها عضو بوده ‌است. موسیقی همیشگی و زنده در این نمایش، یعنی صدای تکراری عود بر بسیاری از فضاهای واقع‌گرایانه نمایش که می‌توانستند در سکوت بسیار تأثیرگذارتر باشند، سوار است. ازاین‌رو همه این برخوردهای خاطره‌باورانه راه را بر بسیاری از تفاسیر جدی‌تر که این نمایش، بالقوه بسیاری از آنها را داراست، می‌بندد. با همه اینها آنچه کار اخگر را با وجود چنین عناصر مصنوعی، از بسیاری از جریان‌های دروغین تئاتر امروز تهران متمایز می‌کند، سرراستی و صداقتِ غیرارزش‌گذارانه‌اش در بازنمایی واقعیت زیست‌شده جهان ماست. او توانسته فقط با یک کاناپه وجوهی از جهان خودمان را پیش‌ِروی‌مان بگذارد. این رویکرد در کار اخگر ستودنی است.


گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق

پوریا گل شناس




  نیک زی |  نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر
سه شنبه 19 بهمن 1395 - 17:31:09 241 آخرین بازدید : جمعه 30 فروردین 1398 - 14:01:09 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

داستان زندگی شهید حججی سریال می‌شود

نیک زی | شصت و سومین زادروز استاد پرویز مشکاتیان

نیک زی | رمضان در شبکه های تلویزیونی چه می گذرد

خبری تازه از بازداشت آزاده نامداری در فرودگاه

نیک زی | جولان آثار ایرانی در حراج کریستی

نیک زی | موانع چهارگانه دومین اسکار ایرانی

((لانا دل ری))، خواننده آمریکایی، کنسرت اسرائیلش را لغو کرد

«کلوزآپ؛ نمای نزدیک از یک شغل رمانتیک» در نمایشگاه کتاب

نیک زی | نقاشی دوربین عکاسی با آبرنگ جالب

این هفته به چه نمایشگاهی برویم؟

نیک زی | امــــروز ((جمعه)) در گــالری های تهـران چه می گــــذرد

نیک زی | استفاده از دستمال توالت برای خلق اثر هنری

آخر هفته به چه نمایشگاهی برویم؟

اجرای آثار بزرگان موسیقی توسط نوجوانان هنرستانی

«طعم عکس 3» زعفرانی در خانه هنرمندان

نیک زی | ١١ هنرمند که هنر 2017 را دگرگون می‌کنند

نیک زی | چه بر سر ((مخمل بافی)) درباری آمد

نیک زی | برگزاری جشن تولد 77 سالگی خسرو سینایی

آثار ١٣ هنرمند معاصر ایران در گالری کلاهدوزان رونمایی می شود

نیک زی | برپایی یادمان «گل‌آقا» در فومن

درخواست باربد گلشیری برنده جایزه‌ ویژه‌ دو سالانه از شهرداری تهران

«هر کودک نشانی خداست...» هفته ملی کودک منتشر شد

نیک زی | هانا کامکار : طراح موسیقی تئاتر

گشتی در گالری گلستان به مناسبت برگزاری بیست‌وششمین دوره، رویداد «صد اثر صد هنرمند»

نیک زی | پس از 43 سال نمایش «بنگاه تئاترال» به نویسندگی علی نصیریان در تماشاخانه سنگلج

رونمایی از آلبوم موسیقی «ده تیر» در مجموعه فرهنگی ـ هنری شهر کتاب فرشته

نیک زی | گشایش دهمین دوسالانه نگارگری ایران

مریلا زارعی در مراسم سالگرد یادبود قربانیان بمباران اتمی هیروشیما از نقش همسران جانباز در سال های بعد از جنگ گفت

مدیر شبکه نسیم از سری جدید «دورهمی» با اجرای مهران مدیری و تغییرات آن چه گفت ؟

نیک زی | ارزیابی یکی از مسئولان نمایشگاه میلان از صنایع دستی ایران

جایزه یک عمر دستاورد سینمایی موسسه فیلم آمریکا در دستان«جورج کلونی»

نیک زی | «صورتش بیرون و معنیش اندرون» با کمک چهره‌های قاجاری

پروژه «کارستان» رخشان بنی‌اعتماد و تهدید به نمایش در بی‌بی‌سی

نیک زی | دانشگاه «سنت‌اندروز» به «بیضایی» دکترای افتخاری ادبیات اهدا کرد

نویسندگان کدام رمان های «فیلیپ راث» را برگزیدند ؟؟

«آناااااااام» داستان زندگی پسری که خبری عجیب مسیر زندگی‌اش را عوض می کند

رازگشایی و خیال‌ورزی «سیابش» در سایه

نیک زی | یوزپلنگانی که در اتوبان می‌دوند!

نیک زی | همه برگزیدگان فجر 35

سفارت سوئد با همکاری نگارخانه مارلیک نمایشگاه عکس ((پدران سوئدی)) را برگزار می کند

نیک زی | قلم‌زنی؛ هنری7هزارساله

همکاری دوباره پورناظری‌ها با حمید نعمت‌الله

تابلوی کوچه استاد شجریان در یک روستا مدتی پس از نصب پایین آورده شد

آثار 86 هنرمند در گالری شکوه به حراج گذاشته شد

نیک زی | نشست «روش ‏شناسی مطالعات تاریخ هنر ایران»

نیک زی | استادان معماری سنتی کشور تجلیل می‌شوند

اپرت «آرشین مال آلان» ویژه بانوان اجرا می گردد

نمایشگاه سرامیک - بنیان «مرز» در خانه هنرمندان در جلسه نقد و بررسی

رونمایی از کتاب هنرمندی ایرانی که 40 سال در دنیا نقالی کرد

بازبینی آثار نویسندگان زن با ذره‌بین نقد علمی