0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش
ماهان

نیک زی | نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر



واقعیتِ تهیْ روی کاناپه


((کاناپه))، به نویسندگی و کارگردانی میلاد اخگر، هم‌اکنون در تماشاخانه پالیز در تهران به روی صحنه می‌رود. اخگر در اجرای این اثر از تجربه زیسته قشر جوان در دهه اخیر بهره جسته؛ فضایی که خودش نیز در آن زیست می‌کند. موقعیت فضاسازی و پرداخت‌های نمایشی کاناپه برای تماشاچی تئاتر امروز، به دلیل وجه بازنمایاننده یک تجربه همگانی بسیار آشناست؛ به‌ویژه برای قشری که مخاطبِ امروز تئاتر است. دورهمی کلیدواژه آشنایی است که برای نسل امروزی معنای منحصربه‌فردی پیدا کرده است. دورهمی‌ها به دوستی‌ها ورای نسبت‌های خانوادگی معنا می‌دهند و حتی ورای قاعده‌سازی‌های اجتماعی صورت می‌پذیرند، به عبارت دیگر دورهمی‌ها برساختن فضایی شخصی برای دوستی‌های جمعی است؛ تمایلی که به‌روشنی در دهه اخیر رو به فزونی گرفت. جوانان نسل امروز قوام‌دادن به چنین جمع‌هایی را به‌نوعی رهایی از قیدوبندها می‌دانند: جمع‌هایی که به انتخاب خود آنها انتخاب می‌شوند. مرد ٢٤ساله‌ای که به‌تازگی بی‌کار شده و ظاهرا با خواهرش زندگی می‌کند، به نحوی غریب –بنابر توضیح دوستانش، یعنی دیگر شخصیت‌های نمایش- همیشه روی کاناپه می‌نشیند. رفتار او کمی نامتعارف است. چندی که می‌گذرد این فرد، امین، دوستانش را تقریبا هر شب به خانه دعوت می‌کند. نمایش روایت مجدد همین دورهمی‌ها پس از یک‌سال است. نکته جالب‌توجه تفاوت‌هایی است که در اساس روایت از زندگی امین و این دورهمی‌ها می‌شود و مجادله‌هایی که در زمان اکنونی میان آنها در جریان است. بازیگر‌ها به نحوی فاصله‌گذاری‌شده اما بسیار صمیمانه با تماشاچی‌ گفت‌وگو می‌کنند، تو گویی دوستانی تازه‌یافته دارند خاطره‌ای جمعی را تعریف می‌کنند و این همه در حالی است که روایت گذشته، یعنی آنچه تعریف می‌شود، روی کاناپه، به نحوی بسیار واقع‌گرایانه بازنمایانده می‌شود. این دوپارگی و این تلاش اخگر برای سروشکل‌دادن به چنین فضایی نکته درخور توجهی است. هرچند در طول اجرا بسیار پیش می‌آید که اغراق‌های بیش از حد یا بازی‌های تصنعی، ما را به ورطه دیگری بیندازند. به‌هررو اخگر می‌کوشد ما را در واقعی‌ترین و تجربی‌ترین جهانی جای دهد که خودمان هم‌اکنون نیز در آن زندگی می‌کنیم: جمع‌های کوچکی که طبق عادت هفته‌ای چندبار دور هم جمع می‌شوند. لازم است گفته‌ شود با وجود روایت بسیار واقع‌گرایانه و به دور از جانب‌داری که این نمایش دارد –و البته جای این بحث باقی است که نمایش تا چه حد توانسته در این بازنمایی یا این شیوه رئالیستی موفق باشد- و همچنین تلاش در چندپاره‌کردن امری تا به این اندازه واقعی، به کمک حضور همیشگی همه بازیگران در صحنه، این نمایش را دیدنی‌تر می‌کنند. اما معتقدم آنچه ما می‌بینیم، جنبه‌هایی ابزورد می‌یابد. شاید به‌نظر بسیاری از مخاطبان این اثر، چنین خوانشی بسیار دور از ذهن بنماید، شاید ازاین‌رو که ما نیز خود را در فضایی بسیار شبیه به فضای روزمره بازمی‌یابیم، گویی که خودمان نیز در این میهمانی‌ها شرکت داشته‌ایم. بااین‌حال می‌دانیم رئالیسم را وقتی تا سرحد ممکن جلو ببریم، یعنی بازنمایی واقعیت دقیقا همان‌گونه که در واقعیت رخ می‌دهد، همچون صداها یا تصویری ضبط‌شده از خود واقعیت، در چنین زمانی- همان‌طور که خود بکت نیز گفته بودـ گویی که همه‌چیز به نظرمان پوچ و درعین‌حال مضحک می‌نماید. دورهمی‌های روی کاناپه، مثل غالب دورهمی‌هایی که در تهران صورت می‌گیرد نه به هدف خاصی، بلکه صرفا برای خود دورهمی است. آدم‌های کاناپه به یک مقصود و یک هدف جریان نمی‌دهند، بلکه حتی با توجه به اشاره یکی از همین آدم‌ها، آنها می‌توانند راجع به هر موضوعی با هم بحث و مجادله کنند و به هر موضوعی بخندند. چنین نتیجه‌ای را شاید بتوان نتیجه اجتناب‌ناپذیر کار اخگر دانست. گفتنی است تمایل به نوستالژی و تداعی خاطره در کارهای اخگر بسیار زیاد است و در این کار هم همچنین. به‌همین‌رو کل اثر که از نقاط جالب توجهی برای شکل‌بخشیدن برای یک درام قدرتمند خالی نیست، به یک تداعی خاطره و نوعی سوگواری برای جمع ازدست‌رفته تقلیل می‌یابد. غم و قصه آدم‌های نمایش برای اینکه امین دیگر در میان‌شان نیست در بعضی از نقاط نمایش به گونه‌ای شاعرانگی مصنوع می‌انجامد. البته این عنصر تعمدا به نمایش وارد می‌شود، اما ناگفته پیداست اصولا تداعی خاطره یا نوستالژی نمی‌تواند مفر خوبی برای ساختاربندی یک درام باشد. این شرایط در آخرین مونولوگی که در نمایش می‌شنویم به اوج خود می‌رسد، گویی حالا تماشاچی نیز خود در هاله‌ای همذات‌پندارانه به یاد جمع‌های ازدست‌رفته‌ای می‌افتد که احیانا خودش در آنها عضو بوده ‌است. موسیقی همیشگی و زنده در این نمایش، یعنی صدای تکراری عود بر بسیاری از فضاهای واقع‌گرایانه نمایش که می‌توانستند در سکوت بسیار تأثیرگذارتر باشند، سوار است. ازاین‌رو همه این برخوردهای خاطره‌باورانه راه را بر بسیاری از تفاسیر جدی‌تر که این نمایش، بالقوه بسیاری از آنها را داراست، می‌بندد. با همه اینها آنچه کار اخگر را با وجود چنین عناصر مصنوعی، از بسیاری از جریان‌های دروغین تئاتر امروز تهران متمایز می‌کند، سرراستی و صداقتِ غیرارزش‌گذارانه‌اش در بازنمایی واقعیت زیست‌شده جهان ماست. او توانسته فقط با یک کاناپه وجوهی از جهان خودمان را پیش‌ِروی‌مان بگذارد. این رویکرد در کار اخگر ستودنی است.


گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق

پوریا گل شناس




  نیک زی |  نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر
سه شنبه 19 بهمن 1395 - 17:31:09 169 آخرین بازدید : شنبه 21 مهر 1397 - 10:24:55 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

مرحله اول جایزه‌ شعر «شاملو» برگزیدگان خود را شناخت

درباره موزه‌های ساز و موسیقی در ایران چه می دانیم ؟

نمایشگاه عکس «نگاه» ثبت بازتاب عکس العمل مخاطب در مواجهه با تصاویر

نیک زی | عصر پنج‌شنبه با هاروکی موراکامی

مدیر حراج تهران از وام دهی بانک‌های بزرگ دنیا با ضمانت اثر هنری می گوید

نیک زی | (( ای ایران )) ثبت ملی شد

پیکر فیلسوف و اندیشمند بزرگ داریوش شایگان ۶ فروردین تشییع می‌شود

برگزاری مسابقه نقاشی و تصویرسازی توسط شبکه هپاتیت ایران

نیک زی | کوارتت «سبو» با محوریت موسیقی جز اجرا می‌کند

آلبوم جدید محسن چاوشی وارد بازار می شود

یک مستندساز انگلیسی توسط داعش کشته شد

نیک زی | نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر

نیک زی | پذیرش دو فیلم ایرانی در جشنواره کن

بهناز جعفری در برنامه من و شما در باره اتفاق جنجالی و زندگی خصوصی خود چه گفت ؟

نیک زی | امروز؛ اختتامیه پنجمین همایش «10 روز با عکاسان»

نمایشگاه جالب ((چانک وانگ یانگ)) در نیویورک

نیک زی | متولدین دهه‌ی 40 با «اصل و نسل» در گالری «ژاله» حاضر می شوند

نیک زی | اعلام نامزدهای نهایی «بوکر»

امید نعمتی تک آهنگ «فراموشی‌ها» را منتشر کرد + صوت

((پنه‌لوپه کروز)) و فرهادی در آخرین روز فیلمبرداری / عکس

نیک زی | باز نشر مصاحبه‌های قدیمی استادان موسیقی در «ماهور»

نیک زی | هفت فیلم در بخش «سینمای ژان لوک گدار» در موزه هنرهای معاصر

تبریک بازیگر نقش حضرت مریم به مسیحیان ایرانی

«تام هنکس» در جدیدترین حضور تئاتری خود در نمایشنامه شکسپیر به ایفای نقش می پردازد

بازدید معاون هنری وزارت ارشاد از نمایشگاه موزه هنرهای معاصر تهران

علت قدرت و جذابیت روزافزون هنر عکاسی در چیست ؟

طراحی‌های «زیستن درون مرگ» در گالری سیحون

نیک زی | هنرمندان به نمایشگاه سالانه «فرشته» می‌آیند

نماز اول وقت تنها شرط همسر دوم «بهاره رهنما» + عکس های جدید

گپ و گفتی خواندنی با حجره طلایی ((گلها)) : گلپا

جشنواره نمایش های آیینی – سنتی 25 نمایش را برای حضور در بخش صحنه ای برگزید

اعلام آمادگی دفتر موسیقی برای برگزاری کنسرت رایگان به دنبال پیشنهاد برخی از هنرمندان

مسعود رایگان «لاسارو» را به صحنه می‌برد

نیک زی | تولد یک گالری در تهران

برد پیت به اتهام آنجلینا جولی در زمینه مالی پاسخ داد

نیک زی | کاوه یغمایی خواننده سبک راک قصد دارد بار دیگر در تهران روی صحنه برود

«جهان غوطه‌ور» آلدو سلوچی از نگاه یک عکاس ایتالیایی

ضرورت ایجاد یک جنبش کتابخوانی از زبان احد جاودانی هم‌زمان با اجرای طرح «تابستانه کتاب»

«حراج ملی فرش» نه بهتر است بگوییم «مزایده»

بررسی تطبیقی رمان و فیلم «خدمتکار و پروفسور»

گروه موسیقی «ترنج» ویژه بانوان اجرا می کند

نیک زی | بزرگداشت پنجاهمین سالگرد درگذشت فروغ فرخزاد

ردپای برخی سلبریتی‌ها و مسئولان در پرونده ثامن‌الحجج

نیک زی | یک اینستالیشن بسیار دیدنی با ریزه کاری و مفهومی عمیق

نیک زی | ساخت سریال مستند بر اساس زندگی «مارکز»

نیک زی | چهره‌های مطرح آذری در قاب عکاسی قرار گرفتند

نیک زی | امــــروز ((جمعه)) در گــالری های تهـران چه می گــــذرد

«آرش» بیضایی توسط آرش اشاداد روی صحنه دیوار چهارم رفت

برترین داستان‌های کوتاه انگلیسی از آثار 20 سال اخیر در یک کتاب

توقف پخش تیزرهای تلویزیونی «عصبانی نیستم!» اعتراض کارگردان را برانگیخت