0

زیورآلات و جواهر هنر و کلکسیون
متریال.قطعات.ابزار پوشاک و اکسسوری
سبک زندگی
سرگرمی و مشغولیات
عروسی مجله نیک زی هندبوک فروش
ماهان

نیک زی | نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر



واقعیتِ تهیْ روی کاناپه


((کاناپه))، به نویسندگی و کارگردانی میلاد اخگر، هم‌اکنون در تماشاخانه پالیز در تهران به روی صحنه می‌رود. اخگر در اجرای این اثر از تجربه زیسته قشر جوان در دهه اخیر بهره جسته؛ فضایی که خودش نیز در آن زیست می‌کند. موقعیت فضاسازی و پرداخت‌های نمایشی کاناپه برای تماشاچی تئاتر امروز، به دلیل وجه بازنمایاننده یک تجربه همگانی بسیار آشناست؛ به‌ویژه برای قشری که مخاطبِ امروز تئاتر است. دورهمی کلیدواژه آشنایی است که برای نسل امروزی معنای منحصربه‌فردی پیدا کرده است. دورهمی‌ها به دوستی‌ها ورای نسبت‌های خانوادگی معنا می‌دهند و حتی ورای قاعده‌سازی‌های اجتماعی صورت می‌پذیرند، به عبارت دیگر دورهمی‌ها برساختن فضایی شخصی برای دوستی‌های جمعی است؛ تمایلی که به‌روشنی در دهه اخیر رو به فزونی گرفت. جوانان نسل امروز قوام‌دادن به چنین جمع‌هایی را به‌نوعی رهایی از قیدوبندها می‌دانند: جمع‌هایی که به انتخاب خود آنها انتخاب می‌شوند. مرد ٢٤ساله‌ای که به‌تازگی بی‌کار شده و ظاهرا با خواهرش زندگی می‌کند، به نحوی غریب –بنابر توضیح دوستانش، یعنی دیگر شخصیت‌های نمایش- همیشه روی کاناپه می‌نشیند. رفتار او کمی نامتعارف است. چندی که می‌گذرد این فرد، امین، دوستانش را تقریبا هر شب به خانه دعوت می‌کند. نمایش روایت مجدد همین دورهمی‌ها پس از یک‌سال است. نکته جالب‌توجه تفاوت‌هایی است که در اساس روایت از زندگی امین و این دورهمی‌ها می‌شود و مجادله‌هایی که در زمان اکنونی میان آنها در جریان است. بازیگر‌ها به نحوی فاصله‌گذاری‌شده اما بسیار صمیمانه با تماشاچی‌ گفت‌وگو می‌کنند، تو گویی دوستانی تازه‌یافته دارند خاطره‌ای جمعی را تعریف می‌کنند و این همه در حالی است که روایت گذشته، یعنی آنچه تعریف می‌شود، روی کاناپه، به نحوی بسیار واقع‌گرایانه بازنمایانده می‌شود. این دوپارگی و این تلاش اخگر برای سروشکل‌دادن به چنین فضایی نکته درخور توجهی است. هرچند در طول اجرا بسیار پیش می‌آید که اغراق‌های بیش از حد یا بازی‌های تصنعی، ما را به ورطه دیگری بیندازند. به‌هررو اخگر می‌کوشد ما را در واقعی‌ترین و تجربی‌ترین جهانی جای دهد که خودمان هم‌اکنون نیز در آن زندگی می‌کنیم: جمع‌های کوچکی که طبق عادت هفته‌ای چندبار دور هم جمع می‌شوند. لازم است گفته‌ شود با وجود روایت بسیار واقع‌گرایانه و به دور از جانب‌داری که این نمایش دارد –و البته جای این بحث باقی است که نمایش تا چه حد توانسته در این بازنمایی یا این شیوه رئالیستی موفق باشد- و همچنین تلاش در چندپاره‌کردن امری تا به این اندازه واقعی، به کمک حضور همیشگی همه بازیگران در صحنه، این نمایش را دیدنی‌تر می‌کنند. اما معتقدم آنچه ما می‌بینیم، جنبه‌هایی ابزورد می‌یابد. شاید به‌نظر بسیاری از مخاطبان این اثر، چنین خوانشی بسیار دور از ذهن بنماید، شاید ازاین‌رو که ما نیز خود را در فضایی بسیار شبیه به فضای روزمره بازمی‌یابیم، گویی که خودمان نیز در این میهمانی‌ها شرکت داشته‌ایم. بااین‌حال می‌دانیم رئالیسم را وقتی تا سرحد ممکن جلو ببریم، یعنی بازنمایی واقعیت دقیقا همان‌گونه که در واقعیت رخ می‌دهد، همچون صداها یا تصویری ضبط‌شده از خود واقعیت، در چنین زمانی- همان‌طور که خود بکت نیز گفته بودـ گویی که همه‌چیز به نظرمان پوچ و درعین‌حال مضحک می‌نماید. دورهمی‌های روی کاناپه، مثل غالب دورهمی‌هایی که در تهران صورت می‌گیرد نه به هدف خاصی، بلکه صرفا برای خود دورهمی است. آدم‌های کاناپه به یک مقصود و یک هدف جریان نمی‌دهند، بلکه حتی با توجه به اشاره یکی از همین آدم‌ها، آنها می‌توانند راجع به هر موضوعی با هم بحث و مجادله کنند و به هر موضوعی بخندند. چنین نتیجه‌ای را شاید بتوان نتیجه اجتناب‌ناپذیر کار اخگر دانست. گفتنی است تمایل به نوستالژی و تداعی خاطره در کارهای اخگر بسیار زیاد است و در این کار هم همچنین. به‌همین‌رو کل اثر که از نقاط جالب توجهی برای شکل‌بخشیدن برای یک درام قدرتمند خالی نیست، به یک تداعی خاطره و نوعی سوگواری برای جمع ازدست‌رفته تقلیل می‌یابد. غم و قصه آدم‌های نمایش برای اینکه امین دیگر در میان‌شان نیست در بعضی از نقاط نمایش به گونه‌ای شاعرانگی مصنوع می‌انجامد. البته این عنصر تعمدا به نمایش وارد می‌شود، اما ناگفته پیداست اصولا تداعی خاطره یا نوستالژی نمی‌تواند مفر خوبی برای ساختاربندی یک درام باشد. این شرایط در آخرین مونولوگی که در نمایش می‌شنویم به اوج خود می‌رسد، گویی حالا تماشاچی نیز خود در هاله‌ای همذات‌پندارانه به یاد جمع‌های ازدست‌رفته‌ای می‌افتد که احیانا خودش در آنها عضو بوده ‌است. موسیقی همیشگی و زنده در این نمایش، یعنی صدای تکراری عود بر بسیاری از فضاهای واقع‌گرایانه نمایش که می‌توانستند در سکوت بسیار تأثیرگذارتر باشند، سوار است. ازاین‌رو همه این برخوردهای خاطره‌باورانه راه را بر بسیاری از تفاسیر جدی‌تر که این نمایش، بالقوه بسیاری از آنها را داراست، می‌بندد. با همه اینها آنچه کار اخگر را با وجود چنین عناصر مصنوعی، از بسیاری از جریان‌های دروغین تئاتر امروز تهران متمایز می‌کند، سرراستی و صداقتِ غیرارزش‌گذارانه‌اش در بازنمایی واقعیت زیست‌شده جهان ماست. او توانسته فقط با یک کاناپه وجوهی از جهان خودمان را پیش‌ِروی‌مان بگذارد. این رویکرد در کار اخگر ستودنی است.


گــــرد آوری : نیکـــــ زی

منبع : روزنامه شرق

پوریا گل شناس




  نیک زی |  نگاهی به نمایش «کاناپه» به کارگردانی میلاد اَخگَر
سه شنبه 19 بهمن 1395 - 17:31:09 279 آخرین بازدید : پنجشنبه 27 تیر 1398 - 00:31:02 0
*
*

عضویت در خبرنامه

از آخرین اخبار ، تخفیف ها ، محصولات و پیشنهاد های ویژه ما با خبر شوید

پنه‌لوپه‌ کروز از نبوغ اصغر فرهادی می‌گوید

اجراهای عجیب و جالب در مرده شور خانه ؟!

«نابودگی» آثار فیگوراتیو یک نقاش در گالری ایوان

نیک زی | به‌ مناسبت تولد کیارستمی یک فیلم بخش می شود

حواشی فیلم رستاخیز و واکنش تهیه‌کننده آن

13فیلم برای جایزه بهترین فیلمبرداری سال سینما به رقابت می پردازند

کنسرت موسیقی گروه «ترمه» ویژه بانوان برگزار می شود

نیک زی | خانه شماره دو غیرعادی از سری خانه های غیرعادی نیک زی

رضا صادقی از اردلان سرفراز عذرخواهی کرد

نیکی کریمی دبیر چهارمین جشن عکاسان سینمای ایران شد

نیک زی | «ساری‌گلین» با تار رامیز قلی‌اف منتشر شد

خسرو حسن‌زاده با چیدمان جدید در گالری ایرانشهر

نمایشگاه کتاب‌های پاپ‌آپ در کتابخانه مرجع کانون برقرار است

توئیت‌های جنجالی‌ مجری مراسم اسکار را مجبور کناره‌گیری کرد

نیک زی | ساخت یک آباژور هیجان انگیز برای طرفداران اکشن فیگور

زن و مردی با دست و پای دراز در موزه هنرهای معاصر

دومین فستیوال بین‌المللی «موسیقی الکترونیک تهران» برگزار می گردد

احمد عربانی با 40 اثر به خانه کاریکاتور می آید

گالری‌گردی در شب یلدای لرزان

نیک زی | فیلم «24 فریم» نقطه پایانی خوبی برای دوره کاری عباس کیارستمی محسوب می‌شود

آخرین رقم فروش فیلم‌های در حال اکران چقدر است ؟

نیک زی | افتتاحیه «ضدترامپ» جشنواره برلین

معروف‌ترین مجموعه‌های پرویز تناولی در گالری بوم

واگذاری موزه هنرهای معاصر و دخالت در حراجی‌ها

نمایشگاه کتاب «ماریو بارگاس یوسا» در زندان

فواید گوش دادن به کتاب‌های صوتی

چهار فیلم از ساموئل خاچیکیان در سی و یکمین دوره جشنواره سینما ریتروواتو در شهر بولونیا ایتالیا

باشگاه نفت در بیانیه ای عجیب حمایت خود را از امیر تتلو اعلام کرد

ابراز ناراحتی تهمینه میلانی در برنامه «سی و پنج» جیرانی از حکم پرونده پزشکی کیارستمی

نیک زی | رونمایی از نخستین آمار فیلم‏های محبوب

روزنامه ها یکصدا در سوگ ((بنیتا)) گریستند

احتمال کشته شدن خالق «شازده کوچولو» به دست نازی‌ها

حلب را در تهران در نمایشگاه عکس «حلب؛ سرخ و سپید» مرتضی شعبانی ببینید

توران میرهادی در روایت 17 نقاش در «از کودکی»

«اسرافیل» آیدا پناهنده مهمان بخش Love جشنواره‌ی فیلم لندن

رنه مارگریت : رمز و راز یکی از احتمالات واقعیت نیست

«آرتا فرانکلین» برنده 18 جایزه گرمی در 76 سالگی درگذشت

«کژال» پس از سه سال موفق به دریافت پروانه نمایش شد

بردیا کیارس - رهبر مهمان ارکستر تئاتر دولتی جمهوری آذربایجان می‌شود

نیاز به بازسازی سریع موزه هنرهای معاصر در اظهار نظر موزه‌دار سوئیسی

اظهارات مهناز افشار درباره یک فیلم توقیفی و حاشیه‌های زندگی شخصی

نیک زی | همزمان با روز جهانی صنایع دستی رونمایی از تمبر تا لوح ثبت شهر ملی فرش ترکمن

مهران مدیری چهارشنبه در برج میلاد به روی صحنه می رود

نیک زی | «اکسیدان»‌ با حال و هوای «مارمولک» رونمای شد + حواشی

«واندر ویل» جدیدترین ساخته سینمایی «وودی آلن» در راه اکران

حذف بخش عکس از جشنواره تئاتر فجر

اکران «هجوم» شهرام مکری بدون ممیزی

دفاع دایان کیتون از وودی آلن در برابر اتهام آزار جنسی یک کودک

نیک زی | ساخت روشنایی بالای کانتری خلاقانه و دست ساز و کم هزینه

«آئیس» و نمایش چهره‌ ای متفاوت از جنوب